18. Welkom in de grotemensenwereld

Genesis, Exodus, Leviticus, la-la-la-la-la. Onze ijverige docent toverde het gortdroge Oude Testament om in een liedje. Het was een onvervalst staaltje hersenspoeling met een vrolijk toontje. Wij vielen met onze neuzen in diens christelijke boter. Natuurlijk kwamen andere wereldbeelden niet ter sprake. Niet tijdens deze les of andere ‘godsdienstlessen’. Logisch, want alleen het christendom heeft de ultieme waarheid in pacht. Jottem. Op zulke blikvernauwing zat ik nou echt te wachten. Jong geleerd is oud gedaan zullen we maar zeggen. En dat klopt. Door een verre reis (toen al!) had ik de introductieweek en een zooi lessen gemist. Stiekem hoopte ik op wat aftastende kennismakingstaferelen, maar daar was het te laat voor. Een afgelegen pretpakket uitpakken in plaats van netjes in de schoolbanken zitten. Het was een schandelijke smet op mijn nog prille persoonsvorming. Onderwijs is immers dé bakermat van de beschaving, kennis dé drijfveer van vooruitgang. Toch?

Al zingende kwam het besef dat ik helemaal niets had gemist. Sterker nog, ik had nog wel langer weg kunnen blijven. Ik betwijfelde de toegevoegde waarde van het liedje. Diep van binnen wou ik mijn twijfels de klas in slingeren, maar daar had ik als verlegen broekie de ballen niet voor. Gelukkig maar, geef als leraar maar eens een zinnige uitleg. Hoe dan ook, ik verveelde me stierlijk. Een keiharde scheet zat al een tijdje dwars. ‘Liever een scheetje voor iedereen dan buikpijn voor mij alleen’ is het devies. De kringspier liet los, de stille rebellie werd luidruchtig. Als een hond tilde ik mijn rechterbeen op zodat mijn buurjongen de wind van voren kreeg. Arme knul, zijn bril raakte net niet beslagen. Vrijwel de gehele mannelijke helft van de klas barstte in lachen uit. Mijn buur lachte flauwtjes mee, als een echte boer met kiespijn. Met een opgelucht gevoel hoorde ik de leraar aan. In zijn optiek was de kinderachtige actie nog net geen godslastering. Deze potentiele volgeling en verspreider van ‘de zaak’ kwam er met een waarschuwing vanaf. Vanuit mededogen bleef een vergelding uit. Stiekem sloeg ik een kruisje, God heeft mijn wens ingewilligd.

Een ruftende brugklasser, wat een niveau hé. Nou, deze dag ging toch echt de geschiedenisboeken in. Bij thuiskomst zat mijn moeder aan de buis gekluisterd. Het eerste wat ik zag was een vliegtuig die zich in een wolkenkrabber boorde. En daarna nog een. Het zag er onwerkelijk bizar uit. Met jeugdige naïviteit vroeg ik welke film dit was. Eh… De nieuwsrapportage was geen onderdeel van een Hollywood blockbuster. Het was het ‘echte’ nieuws van 11 september 2001, een dag die me helder voor de geest staat. Op die leeftijd was ik allerminst bezig met wereldpolitiek of maatschappelijke problemen, tegelijk was ik oud genoeg om de impact mee te krijgen. Het was overduidelijk een enorme gebeurtenis. Buurtgenoten kwamen over de vloer, de huistelefoon ging continue over. Tussen alle beroering hoorde ik opeens het deuntje van de ijscoman. Met een paar Gulden op zak snelde ik naar buiten om wat lekkers te scoren. Dat kostte zowel een knaak als veel geduld. Zelfs daar werd het een veredelde volwassenopvang vol grote mensen praat. Jeugdige onschuld deed even een stapje opzij. Echt iedereen had het erover. Vol ongeloof volgde zowel jong als oud het laatste nieuws op de voet.

Op een gegeven moment wist ik het wel. Wat kan ik met die ver-van-mijn-bed show, laat ik maar naar mijn kamer gaan. Het koorknaapje pakte braaf zijn Bijbel om huiswerk te doen. Och, al die mooie deugden toch. Gij zult niet stelen, moorden, misbruiken, liegen, bedriegen, pijn doen, vreemdgaan, vals spelen, enzovoorts. Zulke heerlijke wijsheiden van de vele nobele religies, filosofieën, doctrines, grote denkers en de hele meuk. Wat een schril contrast met de massamoord die ik zojuist op de buis zag. Keer op keer kwamen de meest weerzinwekkende beelden voorbij. Geplette mensen, stikkende mensen, exploderende mensen. Mensen die uit pure wanhoop hun dood tegemoet sprongen of andermans leed juist vieren. Onnoemelijk veel leed en ellende, woede en verdriet, haat en wapengekletter. Wat een waanzin, waarom nou toch… Bidden mensen soms verkeerd of onvoldoende? Wie heeft iets ‘verkeerds’ gezegd of gedaan? Mijn kinderkoppie kon geen verklaringen bedenken. Toen vroeg ik me af waar ik nou mee bezig was. Eindeloze herhaling en gedachteloos teksten overnemen, bah. Van de leerstof eigen maken of een inhoudelijke analyse was geen sprake. Absolute, alwetende en allesomvattende levenswijsheden kwam ik niet tegen. Enkel wollige, langdradige en gedateerde meuk. De schrijver kon het blijkbaar niet simpel uitleggen. Verdomme, daar heb ik als kritische Millennial met een korte aandachtspanne helemaal geen tijd voor. Schrijven is schrappen. Al lezende scheurde ik de ene na de andere pagina uit die veel te dikke pil. Op een gegeven moment hield ik er maar mee op, anders had ik weinig om naar school te brengen.

Oké, dit was écht een (lompe) vorm van ontkerkelijking. Ik vond niet dat ik een denkbeeldig Opperwezen nodig had om een ‘goed mens’ te zijn. Net alsof er iets onnatuurlijks is aan ‘goed’ gedrag of een irreligieuze gedachtengang. Godver, wat zal de leraar teleurgesteld zijn. Nu ben ik vast een kwaadaardig duiveltje, üntermensch of (als het meezit) een verloren ziel. Ik pas niet meer in zijn wereldbeeld of het wereldbeeld van miljarden anderen. Wat een spanning, wat een ongemak en gedoe allemaal. De wereld zou zóveel mooier zijn als iedereen gewoon volgens dit of dat ideaalbeeld leeft. Dan verspillen we geen bakken energie aan eindeloos gekibbel. De strijd om in naam van wat dan ook iets te verwezenlijken lost dan vanzelf op, evenals al het ‘onvermijdbare’ bloedvergieten. Wat een nobel ideaal, daar kan toch zeker niets tegen op. Het rechtvaardigt een noodzakelijke missie om alle andersdenkenden te corrigeren. Desnoods met mentale druk of geweld, alle middelen heiligen het ‘goede’ doel. Het is volstrekt logisch voor iedereen. Iedereen gelooft het juiste te doen, iedereen loopt op ‘het juiste pad’. Dit verloren duiveltje hoopte vooral nog fatsoenlijk, praktisch en relevant onderwijs te krijgen. Hopelijk wordt me bijgebracht hoe ik omga met conflicterende wereldbeelden, moeilijke emoties, de uitdagingen van een geglobaliseerde maatschappij en het hoge tempo der veranderingen. Wat een valse start van het maak-of-breek millennium. In eerste instantie kwam de 21e eeuw heel modern over. Maar na deze koude douche viel dat vies tegen. Eerst Sinterklaas en nu dit. Kon de ontnuchtering maar wat minder kind-onvriendelijk zijn.

Ik dacht altijd dat de grote mensen alles zo goed weten, maar schijn bedriegt.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: