40. Stranger in my own land

The lost son returns home after a long world-trip. Everything seemed the same at first sight. Yet appearances are deceiving, even in familiar territory. Deep down, he knew that ”the real life” and the “normal” world don’t appeal to him. All good? Well, all the best…

40. Vreemdeling op eigen bodem

Na wat gereis keert de verloren zoon terug op het oude nest. In eerste instantie leek alles hetzelfde. Schijn bedriegt, ook op bekend terrein. Diep van binnen wist hij dat het ‘echte’ leven en de ‘normale’ wereld hem niet kunnen bekoren. Tja. Alles goed verder? Veel succes ermee…

39. All alone in the world

Ben had no contact with anyone for over a week. After finishing his hike through no man’s land, he suddenly stands face to face with another human. He struck up some small-talk with watery eyes. Damn. Human contact can be so great. Even the strangest birds can’t live without some sort of connection…

39. Moederziels alleen op de wereld

Ben had ruim een week geen contact met mensen. Na zijn wandeltocht door niemandsland stond hij opeens oog in oog met een medemens. Met natte ogen knoopte hij een nietszeggend praatje aan. Pfoe. Wat kan menselijk contact toch fijn zijn. Zelfs de raarste vogels kunnen niet zonder een vorm van verbinding…

38. Guilty of thought-crimes

Ben’s attention jumped in all directions again. Discipline gone, clarity gone. That’s why he returned to the meditation center like a lost son. Simply volunteering. Seems very utopian. Well, no. Appearances are deceptive. The urge to control is everywhere. Even in a place with so-called acceptance and letting go…

38. Verboden gedachtes moeten kunnen

Ben zijn aandacht sprong weer alle kanten op. Weg discipline, weg helderheid. Daarom keerde hij als een verloren zoon terug naar het meditatiecentrum. Lekker vrijwilliger uithangen. Heel utopisch allemaal. Nou, nee. Schijn bedriegt. De controledrang is overal. Dus ook op een plek met zogenaamd loslaten en acceptatie…