53. Checking out from a lost cause

”One leap of faith and I’m checked out. No funeral, cremation, dramas…. nothing.”
”And that’s without hassles and for free,” I added dryly.
”The sharks will eat me and everything moves on.”
”Yeah… We’re just apes on a spinning rock.”
”You know, I can’t be fucked anymore if I lose my land. I’m done with this fucking shit system.”
Under the rumble of pounding waves, I searched frantically for words.
”You’re serious ay?”
He nodded.
”But… You live self-sufficiently, love nature, experience cool stuff… Why would you?
”This isn’t about me. Everyone thinks everything is about themselves. Our greed, ignorance and drive to control ruin everything. It’s an endless battle of each on their own and for what? Status, gadgets, the ego, a few bucks? All meaningless shit…. sigh. I’m free without bank accounts, contracts, possessions, debts and such.”
”Great! So what’s missing then?”
”This so-called modernity is turning us into dependent, careless, institutional zombies. I broke with all of that twenty years ago. Never again!”
”Works out fine, right? Just benefit from this system and let it be.”
”Let it be? Until opposing lifestyles or views become impossible? I used to be that naive. But after years of exclusion and opposition, I know that escape is an illusion. This civilization will spin out of control. And institutions and authorities’ grip will increase to ‘save the planet’. We’re fucked mate. Everything will be traceable and thus controllable. The downfall is gradually coming. No matter what, the new world order will push the great reset through. This plandemic shows how pathetic humanity is. Fear…”
I could bear his usual social criticism and cynism. But the addition of suicidal remarks and conspiracies became too much to bear. I let go of my objection to cut short after a few ‘uhu’s.’
”We recently discussed conspiracy theories. Sorry mate, not now… Shall we move on?
”Where to? Nowhere? The truth is too much for you, huh?” he said frowning.
”Leave it… We’ll resume this later, okay?”
”And then nothing changes. Our fate is sealed.”
”So it’s all meaningless. Even suicide.”
I briefly stared at him, turned around and walked off.

I listened to the orchestra of the blue marble on top of a cliff. I took a strong whiff of the fresh sea air and looked down hundreds of meters. With goosebumps, I looked up again and saw Max approaching. I wondered how many folks experience this kind of helplessness or existential despair as I waved to him. Yeah… Where do these nosedive tendencies come from? Maybe I should read or watch more confronting books or watch documentaries. Maybe I should listen to climate strikers or activists instead of ignoring them. Then I might pierce through the typical alarmist, hopeless and biting tone. Then I might face inconvenient messages head-on. Just do it.

”Is our fate really sealed?”
”Yeah mate. This overpopulated world is fulll of selfish and short-sighted people. Billionaires, shareholders, lobbyists, politicians, businessmen, multinationals, marketers, lawyers, managers, the average citizen, everyone… Money rules, and with it, corruption, self-interest and conflicting interests. This system creates crises. It’s a never-ending story.”
”Isn’t that of all times?”
”Exactly. That’s why global issues only get worse. No one wants to rock the boat while others profit. Oh, and everything is linked to fossil energy. That makes rapid system change quite complicated.”
”Is that even realistic?”
”Of course not. There’s too much conflict and division for that. Gradual change will help too little, too late.”
I knelt and looked up: ”Oh, Wisemen of California! Hail dataism and Big Brother! I’m praying for answers and solutions. Please. We need more AI, robotics and algorithms. Divide and spoil us.”
”You ain’t funny. You’re part of the problem,” he responded salty.”
”Well. I do what I can.”
”You better inform yourself and act accordingly.”
”Like what? Isn’t our fate sealed? With the growing global middle class, the demand for energy and resources keeps rising. That transition is already too much, let alone when there are 11 or 12 billion people. Apart from being child-free, I don’t see any moral solutions. You?
”Change the world; start with yourself,” he said while pointing to the ocean.
I rolled my eyes.
”Off to my car to burn some dinosaurs. Otherwise, they died for nothing.”
”That, too, is our fate.”
I sighed and moved on.

We happily chatted as we drove towards the airport.
”By the way… I never expected this from you.”
”Well… Appearances can be deceiving.”
”Don’t get me wrong. I would think it a damn shame. But whether and how you live is your call. I could’ve said that you always have reasons to live. But I don’t know that at all. Whether you want to share your deepest self is also your call.”
”I’m glad you didn’t pretend.”
”Yeahnah. Nowadays, you can be depressed, overworked, highly sensitive or whatever. But suicide is too… sad, too real for the feed.”
”Thanks for not judging me.”
”Why should I? Everyone is unique with their own story. I don’t want to disrespect that.”
”Nice. Many are terrified of discomfort or their truth.”
”Being dead before dying…. is just another way of checking out too early, I reckon.”
Silence. Later on, I dropped him off at departures.
”Thanks for everything. Well, see you never again ay?”
”Probably. Take it easy and enjoy your (usurped) land. Are you already checked in?”
He nodded and we hugged. I waved the drug dealer goodbye and drove home. There I grabbed a six-pack out of the fridge. I walked to the communal backyard and treated my fellow bums to IPAs and an eardrum-shattering fart. Cheerfully we cheered until it was late. It’s true. There are many problems, big problems, two-legged problems. Such mad madness. But oh well. Let it go. Let me run to the abyss and embrace my fate.

Practice makes perfect and a good preparation is half the job, also in the Doomer era.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

53. Uitchecken van een verloren zaak

”Een sprong in het diepe en ik ben uitgecheckt. Geen begrafenis, crematie, dramas… niets.”

”En dat zonder kosten of rompslomp”, vulde ik droog aan.

”De haaien vreten me op en alles gaat verder.”

”Jep… We zijn slechts apen op een rondtollende rots.”

”Weet je, het hoeft niet meer als ik mijn land verlies. Ik ben helemaal klaar met dit shit-systeem.”

Onder het doffe gebrom van beukende golven zocht ik driftig naar woorden.

”Je meent het hé?”

Hij knikte.

”Maar… Je leeft vrijwel zelfvoorzienend, houdt van de natuur, maakt toffe dingen mee… Waarom zou je?”

”Dit gaat niet om mij. Iedereen denk dat alles om hen draait. Onze hebberigheid, controledrang en onwetendheid verziekt alles. Het is een eindeloze strijd van ieder voor zich en voor wat? Status, speeltjes, het ego, een paar rotcenten? Het is allemaal betekenisloze shit… zucht. Zonder bankrekening, contracten, bezittingen, schulden en al die zooi ben ik vrij.”

”Prachtig! Wat mist er dan?”

”Deze zogenaamde moderniteit verandert ons in afhankelijke, onverschillige en institutionele zombies. Daar heb ik twintig jaar geleden mee gebroken. Dat nooit meer!”

”Lukt prima toch? Haal voordeel uit dit systeem en laat het verder.”

”Laat het? Totdat afwijkende levensstijlen of opvattingen onmogelijk worden? Zo naïef was ik ook. Na jarenlange uitsluiting en tegenwerking weet ik dat ontsnappen een illusie is. Deze beschaving zal uit de hand lopen. En om ‘de planeet te redden’ zal de grip van instanties en autoriteiten alsmaar toenemen. Alles wordt traceerbaar en daarmee stuurbaar. We zijn de lul, maat. Langzaam maar zeker komt het verval eraan. De nieuwe wereldorde zal hoe dan ook de great reset erdoorheen drukken. Deze plandemie toont hoe triest de mensheid is. Angst…”

Zijn gebruikelijke maatschappijkritiek en cynisme kon ik nog hebben. Maar de toevoeging van zelfmoorduitingen én complotten werd me teveel. Na een paar ‘uhu’s’ liet ik mijn bezwaar om het af te kappen los.

”We hebben onlangs nog over complot-theorieën gediscussieerd. Sorry, niet nu… Zullen we verder gaan?”

”Waarheen? Nergens? De waarheid wordt je teveel hé?”, zegt hij fronsend.

”Laat het… We praten zo verder, oké?”

”En daarna verandert er niets. Ons lot staat vast.”

”Alles is dus zinloos. Zelfs zelfmoord.”

Ik staarde hem even aan, keerde om en liep weg.

~

Bovenop een klif luisterde ik naar het orkest van de blauwe knikker. Ik haalde een flinke teug zeelucht en keek honderden meters omlaag. Met kippenvel keek ik weer op en zag Max lopen. Al zwaaiende vroeg me af hoeveel lui dit soort machteloosheid of existentiële wanhoop ervaren. Ja… waar komen deze snoekduik-neigingen nou vandaan? Misschien moet ik meer confronterende boeken lezen of documentaires bekijken. Misschien moet ik eens naar klimaatmeisjes of activisten luisteren in plaats van ze te negeren. Wie weet prik ik dan door de veelal afschrikkende, hopeloze en bijtende toon heen. Wie weet durf ik ongemakkelijke boodschappen dan wél onder ogen te zien. Doe het gewoon.

~

”Staat ons lot echt vast?”

”Ja maat. Deze overbevolkte wereld zit vol egoïstisch en kortzichtig volk. Miljonairs, aandeelhouders, lobbyisten, politici, zakenlui, multinationals, marketeers, advocaten, managers, de doorsnee burger, iedereen… Geld regeert, en daarmee belangenverstrengelingen, corruptie en eigenbelang. Dit systeem creëert crisissen. Het is een gebed zonder end.”

”Dat is toch van alle tijden?”

”Precies. Daarom worden wereldproblematieken alsmaar erger. Niemand wil door de zure appel heen bijten terwijl anderen profiteren. Oh, en vrijwel alles is verbonden aan fossiele energie. Dat bemoeilijkt snelle systeemverandering.”

”Is dat wel realistisch?”

”Natuurlijk niet. Daar is teveel strijd en verdeeldheid voor. Geleidelijke verandering zal te weinig helpen en te laat zijn.”

Ik knielde en keek omhoog: ”Oh wijzen van Californië! Lang leve het dataïsme en Big Brother! Ik bid voor antwoorden en oplossingen. Alsjeblieft. Wij hebben meer KI, robotica en algoritmes nodig. Verdeel ons en verwen ons.”

”Je bent niet grappig. Je bent onderdeel van het probleem”, reageerde hij kribbig.

”Ah joh. Ik doe wat ik kan.”

”Je kan je ook beter informeren en daarnaar handelen.”

”Zoals? Ons lot staat toch vast? Met de groeiende globale middenklasse zal ook de vraag naar energie en grondstoffen alsmaar toenemen. Die omslag is nu al teveel gevraagd, laat staan als er 11-12 miljard mensen zijn. Op kinderloos zijn na zie ik geen morele oplossingen daarvoor. Jij?”

”Verbeter de wereld, begin bij jezelf.”, zegt hij al wijzend naar de oceaan.

Ik rolde mijn ogen.

”Op naar mijn auto om wat dino’s te verbranden. Anders zijn ze voor niets gestorven.”

”Ook dat is ons lot.”

Ik zuchtte en liep door.

~

Tijdens de rit naar het vliegveld babbelden we vrolijk verder.

”Trouwens… Ik had dit nooit van jou verwacht.”

”Zo zie je maar… Schijn bedriegt.”

”Begrijp me niet verkeerd. Ik zou het zonde vinden. Maar of en hoe je leeft is aan jou. Ik kan zeggen dat je altijd redenen hebt om te leven. Maar dat weet ik helemaal niet. Of je je diepste zelf wilt delen is ook aan jou.”

”Blij toe dat je niet alsof deed.”

”Nee joh. Tegenwoordig mag je depressief, overspannen, hooggevoelig of weet ik veel zijn. Maar zelfmoord is te… triest, te echt voor de feed.”

”Bedankt dat je me niet veroordeelt.”

”Waarom zou ik? Iedereen is uniek met hun eigen verhaal. Dat wil ik niet tekort doen.”

”Mooi. Velen staan doodsangsten uit voor ongemak of hun waarheid.”

”Dood zijn voor het sterven… is denk ik een andere vorm van te vroeg uitchecken.”

Stilte. Even later zette ik hem af bij de vertrekhal.

”Bedankt voor alles. Nou, tot nooit meer ziens hé?”

”Waarschijnlijk. Rustig aan en geniet van je (toegeëigende) land. Ben je al ingecheckt?”

Hij knikte en we omhelsden elkaar. Ik zwaaide de drugsdealer uit en reed naar huis. Daar haalde ik een sixpack uit de koelkast. Ik liep naar de gemeenschappelijke achtertuin en trakteerde mijn medezwervers op zowel IPA’s als een trommelvlies-scheurende scheet. Vrolijk proostten we tot in de late uurtjes. Natuurlijk. Er zijn veel problemen, grote problemen, tweebenige problemen. Wat een waanzinnige waanzin. Maar ach. Laat het los. Laat me naar de afgrond rennen en mijn lot omarmen.

Ook in het Doomer tijdperk baart oefening kunst en is een goede voorbereiding het halve werk

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

52. The collapse is coming

I looked at him with delight. The poor bastard lay motionless in his wrinkled clothes. He was smashed beyond repair and covered by a haze of sweat and beer. It took a while, but he managed to arise in the end. 

”I feel so shit.”, he puffed and groaned. 

”Just embrace the collapse.”

”Shut up… I’m dying here”, he sighed with self-pity. 

”We all are”, I consoled him.

”I’ll never drink again.”

”You?! For sure! Don’t fool yourself man!”

”Just leave me alone and get out of my life.”

”Yeahnah. Our safaris have to go on, no matter what. Did you forget Bukowski’s golden rule? If you go, go all the way.”

I gave him a moment to catch his breath. After all, drinking and misbehaving are in his DNA.

”It’s noon,” I said while pointing to Ye Olde. ”Beer?”

”Beers.”

We laughed uncontrollably and shook our heads.

”But seriously. No more than three pints. I need proper sleep tonight. Deal?”

”Deal.”

”Although… That would be quite a shame ay? I took time off for this tour.”

”From what? Your early retirement?”

We got up and walked straight toward our ambitious mission. 

~

Later, we sat in a sports bar while dropping philosophies and quotes. I could barely hear him because of a noisy football match, the chanting and cheering. As if that wasn’t hard enough, a middle-aged man came prattling to us.

”Blablabla… Blablababla…” 

”Um… Sorry?

He frowned and started talking increasingly faster in his heavy northern-English accent. I understood fuck all and wondered if this was still an official language. I looked at him in wonder and then at Adam, who sat back and relaxed.

”Blablabla… Buttfuckers?”

”Why, because we’re together?” asked Adam.

”Blablabla…Coke?” the man offered in broad daylight.

I politely thanked them for the fine line. They instantly sniffed the good stuff like two well-trained truffle pigs. Bloody hell… Now I really need a translator in this packed pub. But I watched the passionate cursing and insults instead since I didn’t want to bother Adam. Thank God for the fantastic atmosphere since I didn’t care about men chasing balls. We had a good look around once the Northern monkey harassed other folks. 

”So, Ben. You know…”

”…The collapse is coming.”

”Cheers mate!”

We laughed out loud and drank our lukewarm IPAs.

”Shall we buy a six-pack somewhere and go to a park? I’d rather drink under a big tree than in this madhouse. Even in this drizzle.”

”Ah yeah… A good spot for two unemployed bums in their thirties.”

”Yeah… The place to be!”

”That’s my boy!”

~

After midnight, we kicked my bag through a yet-to-be-filled nightclub. Such moronic actions don’t go unnoticed, and soon we got hit by a teenager. Right after that, I saw a brief chat between him and another guy. Adam came right over.

”I think that’s her pimp. He’s threatening to stab me if I don’t leave ‘his’ girl alone.”

”Wow, what? As if she’s his property. Besides, she keeps pushing while you’re obviously too old… and not keen.”

”I know. I don’t think he’s bluffing though. There are plenty of jealous losers armed with knives these days.”

”Poor you. You’re out of luck, are you? Yesterday the MILF just wanted attention and now this.”

”Stop it. I don’t need your sympathy. You’re already gettin’ cowgirl’d anyway.”

”Let’s go to the party of your illegal housemate. You might be successful there. Whatever that means.”

He rolled his eyes and pulled me outside.

~

We passed multiple brawls in our pissed state. All of them didn’t go beyond threats, swearing and tough talk. My thoughts wandered to our past night-outs.

”Yes, Ben. Welcome to the controlled anarchy of the English nightlife.”

”Barking dogs don’t bite. It’s always the same story, wherever and whenever.”

”Sums it up nicely.”

”Mate… hiccup… Pretend to kick my ass. I want to see if there’s still… hiccup… hope.”

”Sure, why not? We’re on a holiday anyway.”

He pushed me against a shutter with a massive bang. I fell to the curb like a dying swan, and my loyal partner-in-crime gave me a few fake kicks while he was at it. A group of youngsters quickly intervened.

”Oi-oi-oi…. Easy boys! What’s the matter?” they asked.

”Oh, nothing. This is just a social experiment.”

”That’s right. No worries, we love each other.”

We all burst out in laughter

”You guys are mental!” one of them said.

”We know. Good night lads”, and we shook hands.

Around the corner, we repeated the survey with the same outcome. We knew enough once our data analysis was finished:

”The real collapse is yet to come.”

”Yet…”

~

I yawned like a hippo in front of a kebab shop. Next to me sat ‘the sober vegetarian’, cramming his Turkish pizza down his throat. 

”I’ve seen enough. Can I have your keys?”

”Three pints, right? Here. I’m still going to that party.”

”Good luck with reproducing. Hopefully you don’t wake up on some random floor with lost stuff.”

”And an already lost mind.”

I nodded, slapped his shoulder and left the crime scene.

Our Doomer-slogan echoed through me as I walked home. For a moment, it made me think of overpopulation, imploding biodiversity, disrupted ecosystems, abrupt climate change, market-disrupting technologies, decaying social cohesion, depleted resources, unrelenting demand for (fossil) energy, unpayable debts, geopolitical tensions, deeply intertwined conflicts of interest, global hyperinflation, widespread corruption, power-hungry authorities, uncontrollable refugee-flows, conflicting inequalities and the inconceivable complexity of it all. I shook those visualizations out of my head. The current Western standard of living will certainly be under increasing pressure. Societal consequences will certainly be even more far-reaching. Social collapse is of all times for sure. Beyond that, my pissed state of mind couldn’t comprehend. Après nous, le déluge? I cheered for Adam and future generations as I stumbled along. Let them get the #YOLO. 

The collapse is coming, but our safaris through modernity will commence until we’ve had our time

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

52. De ondergang komt eraan

Met enig leedvermaak bekeek ik hem. Helemaal uitgeleefd lag hij roerloos in zijn gekreukte kleding. Diep verzonken in een diepe coma en omringd door een zweet- en bierwarm. Het duurde even, maar uiteindelijk krabbelde hij puffend en kreunend overeind.

”Ik voel me kut.”

”Maat, omarm gewoon de ondergang.”

”Hou je bek… Ik ga dood”, verzuchtte hij vol zelfmedelijden.

”Dat gaan we allemaal”, troostte ik hem.

”Ik ga nooit meer drinken.”

”Ja hoor! Jij?! Hou jezelf niet voor de gek man.”

”Laat me alleen en ga uit mijn leven.”

”Nee. Onze wildsafari’s gaan hoe dan ook door. Ben je Bukowski’s gouden regel vergeten ofzo? Als je gaat, ga dan tot aan het gaatje.”

Ik gaf hem een korte adempauze om bij te komen. Drank en misdragingen zitten immers in zijn DNA.

”Het is twaalf uur.”, zeg ik al wijzend naar Ye Olde. ”Biertje?”

”Biertjes.”

Al hoofdschuddend staken we elkaar aan met de slappe lach.

”Maar serieus. Maximaal drie pinten. Ik wil vannacht fatsoenlijk slapen. Afgesproken?”

”Afgesproken.”

”Hoewel… ergens is dat best zonde toch? Hiervoor heb ik vrij genomen.”

”Van wat? Je vervroegd pensioen?”

We stonden op en liepen recht op onze ambitieuze missie af.

~

Uren later zaten we in een sportkroeg te citeren en filosoferen. Door een voetbalwedstrijd en het luidruchtige gezang en gejuich kon ik hem amper verstaan. En alsof dat niet moeilijk genoeg was, kwam een man van middelbare leeftijd naast ons staan babbelen.

”Blablabla… Blablabla…”

”Eh… pardon?”

Hij fronste en ging alsmaar sneller praten met zijn zwaar Noord-Engelse accent. Ik begreep er geen reet van en vroeg me af of dit nog een officiële taal was. Vertwijfeld keek ik eerst naar hem, en daarna naar Adam, die zijn lol niet op kon.

”Blablabla… Kontenbonkers?”

”Hoezo, omdat we samen zijn?”, vraagt Adam.

”Blablabla…Coke?”, biedt de man op klaarlichte dag aan.

Ik bedankte vriendelijk voor het dunne lijntje. Ze lieten er geen gras over groeien, en snoven het goedje als een stel varkens op. Godver, nu heb ik echt een vertaler nodig in deze stampensvolle kroeg. Maar omdat ik Adam niet tot last wou zijn bekeek ik het hartstochtelijke gevloek en getier. Gelukkig zat de sfeer er goed in aangezien de wedstrijd kon me geen bal schelen. Zodra de doorgesnoven vreemdeling andere cafébezoekers aansprak keken we om ons heen.

”Dus, Ben. Weet je…”

”…De ondergang komt eraan”, vulde ik hem aan.

”Proost!”

We schoten hardop in de lach en dronken onze lauwe IPA’s op.

”Zullen we ergens een sixpack kopen en naar een park gaan? Zelfs in deze motregen drink ik liever onder een grote boom dan in dit gekkenhuis.”

”Een prima hangplek voor twee werkloze dertigers.”

”Ja toch? Zo ken ik je weer!”

~

Na middernacht schopten we mijn tas door een halfvolle discotheek. Zulke debiele acties gaan niet onopgemerkt voorbij, en al snel kregen we sjans van een (te) jong grietje. Vlak daarna zag ik een korte woordenwisseling tussen hem en een jongen. Adam kwam gelijk naar me toe.

”Volgens mij is dat haar pooier. Hij dreigt me neer te steken als ik ‘zijn’ meisje niet met rust laat.”

”Wat? Alsof ze zijn bezit is. Bovendien blijft zij proberen terwijl je overduidelijk te oud ben… en de boot afhoudt.”

”Inderdaad. Volgens mij bluft hij niet, er lopen zat jaloerse stumpers met messen rond.”

”Arme jij. Je hebt niet bepaald mazzel hé? Gister een MILF die alleen maar aansprak en aandacht wou en nu dit.”

”Hou op. Ik zit niet op je medeleven te wachten. Jij wordt toch al bereden.”

”Laten we naar dat feest van je illegale huisgenoot gaan. Wie weet ben je daar wel succesvol. Wat dat ook mag betekenen.”

Hij rolde zijn ogen en trok me naar buiten.

~

Stomdronken liepen we langs meerdere opstootjes. Overal bleef het bij dreigen, vloeken en stoerdoenderij. Mijn gedachten dwaalden af naar eerdere stapavonden van ons.

”Ja, Ben. Welkom in de gecontroleerde anarchie van het Engelse nachtleven.”

”Blaffende honden die niet bijten kom je overal tegen. Altijd weer hetzelfde liedje.”

”Een pakkende conclusie.”

”Maat… hik… Doe alsof je me helemaal lens schopt. Ik wil zien of er nog… hik… hoop is.”

”Oké, waarom ook niet? We zijn toch op vakantie.”

Hij duwde me tegen een rolluik. Onder een enorm kabaal viel ik als een stervende zwaan op de stoep. Vol overtuiging gaf mijn trouwe handlanger me een paar rake nep-trappen. Een groepje jongelui sprak ons snel aan.

”Hey-hey-hey… Rustig jongens! Wat gebeurt hier?”, vragen ze.

”Oh, niks. Dit is slechts een sociaal experiment.

”Ja. We houden van elkaar.”

We schoten allemaal in de lach.

”Jullie sporen niet!”, zegt een van hen.

”Weten we. Fijne avond nog”, en we schudden elkaar de handen.

Om de hoek herhaalden we de steekproef met dezelfde uitkomst. Na een uitvoerige data-analyse wisten we genoeg:

”De ware ondergang komt nog.”

”Nog…”

~

Voor een shoarmazaak zat ik ongegeneerd te gapen. Naast mij zat ‘de nuchtere vegetariër’ zijn Turkse pizza naar binnen te proppen.

”Ik heb genoeg gezien vandaag. Mag ik je sleutels?”

”Drie biertjes toch? Hier. Ik ga nog naar dat feestje.”

”Succes met de voortplanting. Hopelijk ontwaak je niet op een willekeurige vloer met verloren spullen.”

”Verloren ben ik toch al.”

Ik knikte, gaf hem een schouderklopje en verliet het plaats delict.

Onderweg galmde onze Doomer-slagzin door mijn dronken kop. Even deed het me denken aan de overbevolking, imploderende biodiversiteit, ontwrichte ecosystemen, abrupte klimaatverandering, marktverstorende technologieën, vervallen sociale cohesie, oprakende grondstoffen, onverzadigbare vraag naar (fossiele) energie, onbetaalbare schulden, geopolitieke spanningen, diep verweven belangenverstrengelingen, globale hyperinflatie, wijdverspreide corruptie, machtsgeile autoriteiten, oncontroleerbare vluchtelingstromen, conflicterende ongelijkheden en de onvatbare complexiteit van dit samenspel. Ik schudde die visualisaties uit mijn hoofd. Het zal vast dat de huidige Westerse levensstandaard alsmaar verder onder druk komen te staan. Het zal vast de sociaal-maatschappelijke gevolgen steeds ingrijpender zullen zijn. Het zal vast dat maatschappelijke ineenstorting van alle tijden zijn. Verder kon mijn dronken kop het niet bevatten. Na ons de zondvloed, of zoiets? Al strompelend proostte ik op Adam en toekomstige generaties. Laat ze lekker de #YOLO krijgen.

De ondergang komt eraan, maar tot die tijd gaan onze wildsafari’s door de moderniteit gewoon door.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

51. No escape of the circus

I walked through the squeaking snow in my stiffly frozen gumboots. Then I rubbed my eyes as I gazed at the snowy mountaintops. Good job, man. Learning a trade, building something tangible, being challenged in nature, working with great colleagues, flying around in a chopper, experiencing something unique and earning a decent buck. The real icing on the cake was still living in the so-called ‘old normal.’ All over the world, people found themselves jumping from the frying pan into the fire. Lockdowns, curfews, heated debates, ethical dilemmas, mass layoffs, large-scale closures and lurking tensions. Not in Tasmania though. All sorts of dystopian states of emergency were something far-off.

Until my supervisor harshly disrupted our party.

”You are coughing and sniffling. You’re having symptoms.”
”Err… Seriously? We’ve been out of civilization for over a week. And this island is literally covid-free.”
”So?”
”So it’s just a cold. How can I possibly…”
”Fact is that you’re having symptoms. So you have to isolate and test yourself. Everyone has to follow the rules. You, your colleagues, everyone. No discussions. Alright? You have no choice. Don’t be selfish and…”
I explicitly looked towards every corner of this stiffly frozen and godforsaken wilderness as I listened. With great effort, I pulled a poker face, bit my tongue and listened.
”…have to be strict. Otherwise you won’t be able to work here anymore. Alright?
”Okay. So… now we’ll go back to Hobart?”
”Nah, no worries. The shift ends tomorrow anyway. But you’ll do the right thing from now on. Okay?”
”Sure”
I chuckled as he walked away. Even life-threatening viruses need a casual day off.

I coughed and sniveled with my colleagues as we had lunch. Except for our dirty business, the silence of a brittle truce prevailed. My safe haven had been washed away, and that pissed me off. I felt like millions of other unheard and blackmailed folks. Sure, the music will stop sometime. Fair enough. But that sobering prospect was already quite a depression. We saw on the web what remains of a Western/Westernized society with bread but no games: not much. All the rabid bouncers, bored youngsters, pushy busybodies, unbearable dissidents, narcissistic “influencers,” know-it-all Karens and everything in between were continually taking each other down – as crabs in a crowded barrel do. Moaning, bitching and finger-pointing as folk sports of the circus. Survive this bizarre act at any cost. Living and dying are forbidden. Be inside and alone together. Put all the wackos and covidiots in their place. Deprive them of voting rights, sterilize them, evict them from their homes and kick them off all social media. If only they act(ed) normally ay. Show no mercy and cancel everything that ain’t right.

After a productive work day, we digested our food in the mountain hut. My supervisor replayed his covid monologue as usual. I had enough after half an hour and voiced my contrary opinion.
”The news bombards us with the same images, numbers, war terms and dramatic stories over and over again,” I sighed. ”They unnecessarily add fuel to the fire.”
”Statistics are facts and every death is one too many. Public health should be prioritized over economics.”
”Agreed. Yet it’s so much more than hospitalizations, case numbers and deaths. What about the global explosion of poverty, loneliness and depression? How many people have died due to delayed healthcare, suicides, or domestic violence? How many people are in deep shit because of a long-term lack of exercise and personal contact? This one-sided coverage ignores such side effects. As if nothing else matters anymore, or as if data is holy or objective.”
”These are just temporary inconveniences. There’s simply no other choice.”
”Well… all vulnerable people are now vaccinated. So much knowledge and practical experience has been gained by now. At this point, I wonder if such rigid policies do more harm than good. I don’t think that’s…”
”We don’t leave them behind in Australia! So you want to let it all happen then?”
”Of course not. But honestly, what more can one do than what has already been done globally? It will stop at some point.”
”You’re young. Easy talking for you mate.”
”My elderly greataunt from Queensland thinks the same.”
”Yeah sure!” my supervisor snapped.
We briefly looked at each other sternly. Any decent conversation ends as things get personal. Be sensible and leave it.
”I’m just trying to look at the bigger picture. Anyway, let’s agree to disagree.”
He silently stared at me with an almost hatred-filled gaze. Goddamnit. I can’t bear more bullshit at this special place. After all, I had enough headaches from my hospitalized mum in the Netherlands. I walked off to my tent to lick my wounds and be grumpy.

So, collective madness even seeps into this no-mans-land of a closed-off island state. If only I were immune to this toxic atmosphere. Immune to this supposedly free and civilized world where dissidents are condemned outcasts. Thoughtful criticism, nuance, in-depth questioning, even adopting a state of not-knowing: it’s all high treason. Unwilling ways of thinking are war crimes. Blindly follow the masses, be a bigoted fearmonger and keep your head down. The struggle for life and death must be settled. Mandate (in)direct vaccinations since few “choose” to pay higher bills, undergo outright exclusion or undergo inconvenient hassles. Check-in everywhere, regardless of how up-to-date QR databases are or aren’t. Always wear a worn-out facemask, even if you’re alone in the car. Order drinks at the bar with a chin diaper, then take it off to chat with anyone and everyone all evening. For sure, a pandemic can happen. But the sheer ease of how absurd hysteria replaces logic and common sense is unreal. All the followers who passively and thoughtlessly go along with such frenzy create more danger and a precedent. Truth is the first casualty of an information war. Or, as Benjamin Franklin puts it:

Any society that would give up a little liberty to gain a little security will deserve neither and lose both

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

51. Geen ontkomen aan het circus

In mijn stijf bevroren kaplaarzen liep ik door de piepende sneeuw. Ik bekeek de besneeuwde bergpieken en kneep in mijn wang. Lekker bezig man. Bouwvaardigheden opdoen, iets tastbaars maken, middenin de natuur uitgedaagd worden, samenwerken met leuke collega’s, met een helikopter rondvliegen, iets speciaals meemaken én een leuk spaarcentje binnenharken. Als overheerlijke kers op de taart leefden we nog in het zogenaamde oude normaal. Wereldwijd belandde men van de regen in de drup. Lockdowns, avondklokken, verhitte discussies, ethische dilemma’s, massaontslagen, grootschalige sluitingen en sluimerende spanningen. Die doldwaze dans ontsprong men grotendeels in Tasmanië. Hier waren allerlei dystopische noodtoestanden een ver-van-mijn-bedshow.

Totdat mijn leidinggevende dit feestje ruw verstoorde.

”Je bent aan het hoesten en snotteren. Dat zijn symptomen”

”Eh… Serieus? We zijn al ruim een week uit de bewoonde wereld. En dit eiland is letterlijk vrij van corona”

”Dus?”

”Dus ben ik slechts verkouden. Hoe kan ik nou…”

”Feit is dat jij symptomen toont. Dus moet jij jezelf isoleren en testen. Iedereen dient zich aan de regels te houden. Jij, je collega’s, iedereen. Geen discussie. Oké? Je hebt geen keuze. Wees niet egoïstisch en…”

Al luisterend keek ik nadrukkelijk naar elke uithoek van deze stijfbevroren en godverlaten wildernis. Met moeite trok ik een pokerface, beet op mijn tong en luisterde naar hem.

”…moeten streng zijn. Anders kan je hier niet meer werken. Oké?”

”Duidelijk. Maare… gaan we nu naar Hobart dan?”

”Nee, geen zorgen. Morgen is toch de laatste werkdag. Maar vanaf nu doe je het juiste. Oké?”

”Jep”

Terwijl hij wegliep lachte ik in mijn vuistje. Ook levensgevaarlijke virussen hebben een dagje vrij nodig.

Tijdens de lunch hoestte en snotterde ik met mijn collega’s erop los. Op ons smeerlapperij na overheerste de ijzige stilte van een broze wapenstilstand. Mijn veilige haven was weggespoeld en dat was flink balen. Zoals miljoenen anderen voelde ik me ongehoord en gechanteerd. Dat de muziek eens gaat stoppen, oké. Tot daar aan toe. Maar dat ontnuchterende vooruitzicht was al deprimerend genoeg. Online zagen we wat van een westerse/verwesterde samenleving met brood maar zonder spelen overblijft: niet veel soeps. Alle doorgeslagen uitsmijters, verveelde hangjongeren, opdringerige bemoeials, onuitstaanbare dissidenten, aandachtsgeile ‘influencers’, betweterige Karens en alles daartussen haalden elkaar continue neer – net als krabben in een bomvol vat. Gemor, bekvechten en vingerwijzen als ware volkssporten in het circus. Overleef hoe dan ook deze bizarre act. Leven en sterven zijn verboden. Wees binnen en samen alleen. Zet alle wappies en gekkies op hun plaats. Ontneem hun stemrecht, steriliseer ze, zet ze uit huis en schop ze van de socials. Hadden ze maar normaal moeten doen. Toon geen genade en cancel alles wat niets juist is.

Na een productieve werkdag zaten we uit te buiken in de berghut. Zoals zo vaak speelde mijn leidinggevende zijn covid-monoloog af. Na een half uur was ik het zat en bracht een tegengeluid in.

”Het nieuws bombardeert ons met alsmaar dezelfde beelden, cijfers, oorlogstermen en dramaverhalen”, verzuchtte ik. ”Ze gooien onnodig olie op het vuur.”

”Statistieken zijn feiten en iedere dode is er een teveel. Volksgezondheid hoort boven de economie te staan”

”Eens. Alleen is dat zoveel meer dan ziekenhuisopnames, besmettingen en sterfgevallen. Hoe zit het met de wereldwijde explosie van armoede, eenzaamheid en depressies? Hoeveel mensen zijn inmiddels overleden dankzij uitgestelde zorg, zelfmoorden of zelfs huiselijk geweld? Hoeveel mensen zitten in de shit door langdurig gebrek aan beweging en persoonlijk contact? In deze eenzijdige berichtgeving worden zulke neveneffecten genegeerd. Net alsof niets anders ertoe doet, of alsof data zaligmakend of objectief is”

”Tja, niets gaat perfect. Dat zijn slechts tijdelijke ongemakken. Er is simpelweg geen andere keuze”

”Nou… alle kwetsbare mensen zijn inmiddels gevaccineerd. Inmiddels is zoveel kennis en praktijkervaring opgedaan. Op dit punt vraag ik me af of zo’n krampachtig beleid meer schaadt dan baat. Dat lijkt me niet…”

”We laten ze niet aan hun lot over in Australië! Wil je alles maar laten gebeuren dan?”

”Natuurlijk niet. Maar eerlijk, wat kan men nog meer doen dan wat wereldwijd al is gedaan? Eens houdt het op”

”Je bent jong. Lekker makkelijk praten maat”

”Mijn bejaarde groottante uit Queensland denkt er net zo over”

”Vast ja!”, zei mijn leidinggevende bijtend

Even keken we elkaar strak aan. Elk fatsoenlijk gesprek eindigt zodra het op de man gespeeld wordt. Wees verstandig en bind in.

”Ik probeer slechts het grotere plaatje te bekijken. Maargoed, laten we het eens zijn met elkaar”

Zwijgend keek hij me met een bijna hatelijke blik aan. Godver. Extra gezeik op deze dierbare plek trek ik niet. Ik had immers al genoeg kopzorgen over mijn moeder die moederziel alleen in het ziekenhuis lag. Chagrijnig liep ik naar mijn tent om de wonden te likken.

Dus, zelfs in dit niemandsland van een afgesloten eilandstaat sijpelt de collectieve waanzin door. Was ik maar immuun voor die giftige sfeer. Immuun voor deze zogenaamd vrije en beschaafde wereld waarin andersdenkenden verketterde paria’s zijn. Doordachte kritiek uiten, nuance, doorvragen, zelfs een staat van niet weten aannemen: allemaal hoogverraad. Onwelwillende manieren van denken zijn oorlogsmisdaden. Volg klakkeloos de massa, wees een onverdraagzame angsthaas en hou je kop laag. De strijd op leven en dood moet worden beslecht. Verplicht (in)direct vaccinaties aangezien weinigen ‘kiezen’ voor hogere rekeningen, omslachtig gedoe en regelrechte uitsluiting. Check overal in, ongeacht hoe up-to-date QR databases (niet) zijn. Draag altijd een uitgeleefd mondkapje, zelfs als je alleen in de auto zit. Bestel gemuilkorfd een drankje aan de bar, dan mag het af om heel de avond met Jan en Alleman te ouwehoeren. Nee, een pandemie kan gebeuren. Maar het speelse gemak waarin absurde hysterie het gezond verstand en logica verdringen liegt er niet om. Alle meelopers die passief en gedachteloos in zo’n waan meegaan scheppen juist meer gevaar en een precedent. De waarheid is het eerste slachtoffer van een informatieoorlog. Of, zoals Benjamin Franklin dat zegt:

Een samenleving die een beetje vrijheid opgeeft om een beetje zekerheid te verwerven verliest beide en verdient niets

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <