32. Leave skidmarks and tick it off

I stumbled out of bed at midnight. Come on, wake up already. While yawning, we went into the darkness out of charity. The noble cause? Watching the sunrise from a temple over a temple-dotted valley. Sounds good. We searched for a deserted and remote temple as we cycled along. It should be a piece of cake within this sea of temples. Well, in theory. We actually couldn’t see the wood for the trees, if we saw anything at all. No need to despair though. Persistence pays off, as it showed. We found a real beauty after cycling some extra kilometers. This one was really by the book, and that without reading one. We went on the roof and sat down. The crystal clear starry sky was very promising. Wonderful place, mighty views, special times, good company. Great vibes. This can’t go wrong, I reasoned. Everything seemed to turn out on a memorable day. A day packed with action, satisfaction and connectivity. And, who knows, one that possibly leads to more with a Canadian chick.

Boom! A bolt from the blue struck. Out of nowhere, my guts produced a disturbing noise. The supreme moment vaporized like hot air. I even skipped breakfast and took some pills. Too bad, no result. Shit… Not now, not now! There was no holding of it. Shit hits the fan with diarrhea. With shaking knees, I scrambled down as fast as I could. Once down, a tree on site took it all. While in squatting position, I inspect the damage through my legs. Good grace. Utter shame was dripping off it. This can no longer be covered, certainly not with a sparse handful of tiny leaves. I wiped my ass and climbed up again. Silently I took a bottle of drinking water and washed off my torn-through-the-leaves fingers. The unbearable stench of crime lingers. After an awkward little laugh, her laughter perished. An uncomfortable silence hung in the air until sunrise. A shout ended it abruptly.  

“Hey, you! Get down here. Now!”

Chills went through my body. Oh oh. Now I’ve done it. As I went downstairs, visions of Locked Up Abroad raced through my head. I nearly pooped my pants out of fear of troubles. Once I stood face to face with the skinny little man, I braced myself for a rant. Let’s hope that will be all. Getting beaten up over and over again within an overcrowded cell… Nah, I rather give it a miss.

“You’re not allowed to climb this pagoda.”

“Oh, sorry sir. We’re sorry. We thought it was okay to do so.”

* With an angry glance, he points to a prohibition sign in English. I looked at it with a poker face.

“Didn’t see it in the dark,” I said without any conviction.

“Get lost before I call the police.”

“Please don’t. We’re going.”

I genuinely wanted to confess my improper feral poopy. But as a fresh temple-pooper, I didn’t have the balls to do so. Leg it, go now. Out of politeness, I didn’t give him an infected hand – that would be adding injury to insult. So I fled to the tourist village with the tail between my legs. Once in Bagan, we submerged within the anonymity of mass tourism.  We lost each other in the crowd. Going out together, arriving home alone. I crawled onto bed as I felt abandoned and defeated. A catnap later and the shame had largely faded. Oh well. This was force majeure, so be it. It’s no use crying over spilled milk; let the second round commence. On my own, I had an eye for the historical splendor. That attention was well deserved. What a remarkable place. Then and now. A thousand years later, I saw the daily life of days long gone all upfront. Look closely and see the family squabbles and parties, obligations and expectations, couples in love and groups battling each other. Open your eyes and look at all the traditions and ceremonies, hierarchies and roles. Within this commercial circus of modernity, my imagination was crystal clear. The simplicity and mystery of it all. So human. So vivid. So… relatable.

During sunset, I sat on a temple once again. This time legally and with heaps of restless foreigners. Shutters and yells from various languages formed the orchestra. Tranquility gone, magic gone. I smiled while looking at the abundant selfie-sticks and forced poses. Actually, that interplay within the international rank and file was way more interesting to watch than an average star of an average galaxy. Those sharp contrasts between cultures, personalities and the zeitgeist were intriguing. What a special era this is, I thought. Previously unthinkable possibilities are now so accessible to ordinary Joe. Flying around for a penny and (expecting to) sit on the front row seat at every show. Lucky devils ay. Hey, can’t blame those millions of Western backpackers. Chasing dreams and fulfilling desires, bloody great. Gain life experiences, learn from them and enjoy the ride. Do it! Do it before ‘the real-life’ grabs you by the throat and squeezes all the life out of it. So: tick off the box and move on to the next hip destination. Go, go, go. #Yolo, #LivingTheDream, #Wanderlust, #No9to5, #ChasingTheAuthentic. Be a purebred experience-hunter, grab whatever you can grab. And just give a shit when needed. Can do. Tomorrow you’ll be gone with the wind anyway. Been there, done that, seen it ‘all’. Complicit? Whatever. Bye.

Having masses of restless thrill-seekers, noise-makers and stinky hobo’s on your roof; not everyone is keen for the global shit-show. 

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

32. Remsporen achterlaten en afvinken

Om middernacht strompelde ik uit bed. Kom op, wakker worden. Geeuwend trokken we voor het goede doel de duisternis in. De nobele zaak? Vanaf een tempel de zonsopkomst over een met tempels bezaaide vallei bekijken. Strak plan. Al fietsende zochten we naar een verlaten en afgelegen tempel. In deze zee van tempels moest dat te doen zijn. Althans, in theorie dan. Feitelijk zagen we door de bomen het bos niet meer, als we überhaupt wat zagen. Niet getreurd. De aanhouder wint, en zo geschiedde. Na wat extra kilometers (om)rijden vonden we een prachtexemplaar. Echt eentje volgens het boekje, en dat zonder te lezen. We gingen het dak op om er eens goed voor te zitten. De kraakheldere sterrenhemel was veelbelovend. Speciale plek, machtig uitzicht, bijzondere tijden, leuk gezelschap. De sfeer zat er goed in. Dit kan niet fout gaan, dacht ik logischerwijs nog. Alles leek op een gedenkwaardige dag uit te draaien. Een vol actie, voldoening en verbondenheid. En, wie weet, een die wellicht tot meer leidt met een Canadees mokkel.

Boem! Donderslag bij heldere hemel. Vanuit het niets produceerde mijn darmenzak een verontrustende herrie. Het moment suprême verdampte als gebakken lucht. Ik had nog het ontbijt overgeslagen en een zooi pillen ingenomen. Helaas, geen resultaat. Shit… Niet nu, niet nu! Helaas. Er was geen houden aan. Diarree zorgt voor eenmaal voor stront aan de knikker. Met knikkende knietjes klauterde ik zo snel mogelijk omlaag. Eenmaal beneden kreeg een boom op het tempelcomplex de volle laag. Al hurkende keek ik door mijn benen om de schade te inspecteren. Goede genade. De schaamte droop er vanaf. Dit valt niet meer te bedekken, zeker niet met een spaarzaam handvol met kleine blaadjes. Ik veegde mijn reet ermee af en klom weer omhoog. Zwijgend pakte ik een flesje drinkwater en waste mijn door de bladeren gescheurde vingers af. De ondragelijke stank van de misdaad bleef hangen. Na een gênant lachje verging het lachen haar. Tot aan de zonsopkomst hing een ongemakkelijke stilte in de lucht. Opeens werd deze verbroken door een schreeuw.

 ‘’Hey, jij daar! Kom naar beneden, nu!’’

Koude rillingen gingen door mijn lijf. Oh oh. Nu hangen we. Terwijl ik naar beneden ging schoten beelden van Locked Up Abroad door mijn hoofd. Uit angst voor gedoe poepte ik zowat in mijn broek. Oog in oog met het tengere mannetje zette ik me schrap voor een tirade. Hopelijk blijft het daarbij. In een overbevolkt celletje continue in elkaar gestompt worden, dat zag ik niet echt zitten.

‘’Je mag deze pagoda niet beklimmen.’’

‘’Oh, sorry meneer. Het spijt ons. We dachten dat het mocht’’

* Met een boze blik wijst hij naar een verbodsbord. Ik keek ernaar met een pokerface.

‘’Niet gezien in het donker’’, zei ik zonder overtuigingskracht.

‘’Wegwezen. Anders haal ik de politie erbij’’

 ‘’Asjeblieft niet. We gaan al.’’

Diep van binnen wou ik mijn onfatsoenlijke wildpoepsessie opbiechten. Als kersverse tempel-poeper had ik er echter de ballen niet voor. Gaan, gauw. Uit beleefdheid gaf ik hem geen besmette hand – dat zou nogal een klap onder de gordel zijn. Met de staart tussen de benen vluchtte ik naar het toeristendorp. Eenmaal in Bagan gingen we op in de anonimiteit van het massatoerisme. We verloren elkaar in de menigte. Samen uit, alleen thuis. Verlaten en verslagen kroop ik op bed. Na een dutje was het schuldgevoel grotendeels gezakt. Ah joh. Het was overmacht, het zij zo. Gedane zaken nemen geen keer, laat de tweede ronde beginnen. In mijn uppie had ik meer oog voor de historische pracht en praal. Dik verdiend, die aandacht. Wat een bijzondere plek zeg. Toen én nu. Duizend jaar na dato zag ik het dagelijks leven van vervlogen tijden helemaal voor me. Kijk goed en aanschouw de familieruzies en feestjes, verplichtingen en verwachtingen, verliefde koppeltjes en strijdende groepen. Open je ogen en bekijk alle tradities en ceremonies, hiërarchieën en rolverdelingen. Te midden in het commerciële circus der moderniteit was mijn beeldvorming kraakhelder. De simpliciteit en het mysterie van dit alles. Zo menselijk. Zo levendig. Zo herkenbaar, bovendien.

Vlak voor zonsondergang zat ik wederom op een tempel. Ditmaal legaal en een heleboel rusteloze buitenlanders. Sluiters en kreten van talloze talen vormden het orkest. Weg kalmte, weg magie. Met een glimlach keek ik naar de overvloedige selfie-sticks en geforceerde poses. Eigenlijk was dat samenspel van internationaal voetvolk veel boeiender dan een doorsnee ster in een doorsnee sterrenstelsel. Prachtig, die lekker aangedikte contrasten tussen culturen, persoonlijkheden en tijdsgeesten. Wat een apart tijdperk is dit toch, dacht ik nog. Voorheen ondenkbare mogelijkheden zijn nu zo toegankelijk voor Jan Modaal. Voor een prikkie van hot naar her vliegen en voor een dubbeltje op de voorste rang (willen) zitten. Mazzelpikkies. Hey, geef de miljoenen Westerse backpackers eens ongelijk. Lekker je dromen najagen en verlangens vervullen. Levenservaringen opdoen, daarvan leren en genieten. Doen! Doen voordat het ‘echte leven’ je bij de strot grijpt en al het leven eruit knijpt. Dus: afvinken en door naar de volgende hippe bestemming. Gaan, gaan, gaan. #Yolo, #LivingTheDream, #Wanderlust, #No9to5, #ChasingTheAuthentic. Wees een rasechte ervaringsjager, pak wat je pakken kan. En schijt vooral de boel onder als de nood hoog is. Moet kunnen. Morgen ben je toch met de noorderzon verdwenen. Been there, done that, seen it ‘all’. Medeschuldig? Whatever. Doei.

Massa’s rusteloze sensatiezoekers, herriemakers en wildpoepers op je dak hebben; lang niet iedereen zit op de globale shit-show te wachten.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

31. Awkwardness in the living room

Hospitality, exploring new places, having fun, discovering other cultures, experiencing the extraordinary, meeting worldly folks. Wow. I was sold. Couchsurfing and a quirky young man on a world trip: that must be a golden combo. Doing something abnormal. Something ‘crazy’ with a unique dynamic. Yeah! I really felt like it as a rookie backpacker. That’s why I polished my outdated profile into something slick. It all looked appealing, concise and complete. However, there was a big problem: I had zero experience, hence zero references. And without experience, hardly anyone takes you seriously. The vicious circle of starters is so frustrating. No need to dispair though. In great spirits, I posted a message in several groups. I also sent dozens of cheesy copy-paste requests to active members. Throwing out as many fishing lines as possible was my thoughtful tactic. Something will bite sooner or later. Just be hopeful, patient and optimistic. Have faith in your fellow humans. Who risks nothing, gains nothing.

The fishing float vanished. I was quick of the mark and pulled in with a jolt. Then I quickly examined the catch. It looked like a healthy, middle-aged specimen. Obviously not the cream of the crop, but still. Well done. The gate to personal travel is now wide open. Finally, the dusty trophy case would be filled with medals. They’ll trigger other people’s trust of ‘look, he’s not a total Muppet.’ Luckily I managed to pull it off without any ranks. I even got picked up, what a service. So the introduction went well, first impressions were good. He was a nice man with interesting ideas. Yet doubts struck. I suspected he was gay… and used Couchsurfing for certain things. I seized the opportunity when he went for a number two. In record speed, I read every letter of his profile. Preferred gender: male. Sleeping arrangement: in the host’s bedroom. I scrolled through the reviews, most of them written by young men. With dismay, I read two negative references in which his sexually-minded ways and seductions were described in great detail. I broke out in a sweat. This was even ‘worse’ than I imagined. Goddamn! Welcome to the lair of a horny lion.

I smiled in discomfort while shaking my head. Ha, smart-ass. What an achievement to miss so many hints at once. Speechless and with goosebumps, I indecisively stared into the void. Well… Now what? The toilet was flushed. Shit! Okay. Just stay calm and act normal. Sure. Not. An eerie silence filled the living room. This is it. Now I’ll have to bare my buttocks, whether I want to or not.

”You’re suddenly so quiet Ben. Something wrong?”

“Nah, all good.”

* After a short silence, I got the giggles.

“What’s so funny?

”A memory of a night out. I smashed something in the pub and got kicked out”, I said dryly.

* After a short glance, I laughed out loud. He laughed along half-heartedly.

”Tell me.”

”Well…”

This dumb mischief was the hard-needed distraction. While sharing the details, I tried to come up with all sorts of excuses to leave. There I was, sitting uncomfortably on that couch. I dutifully started an irrelevant conversation, a bit like porn models do in front of the camera. What happens afterward is, well, general knowledge. Not today though, as far as I was concerned. I don’t turn my back on adventurous experiments. But doing naughty things with a man, no way. I’m not homophobic, though. Live and let live. I just had to evade the almost tangible ‘silent hope’ in a mannered fashion. The big question was how. Condemning him wouldn’t be fair since it clicked perfectly well before this realization. In fact, I appreciated the fact that he came clean on his profile. Now it’s my turn. Be honest and respectful. Running away would be the easy way out. A blooper like this isn’t the end of the world. Simply stay. I sensed he wasn’t a creep or a serial rapist. Just a single guy who ”surfs” for potential/opportunistic sex dates. Old news. He’s not the first. And certainly not the last.

After that night-out story, I spoke about a former fling and nice girl I’d met on the trip. It was quiet on the other side. He clearly got the hint. Luckily, he took the ‘loss’ well and we carried on in the same old way. We talked about current affairs, society, philosophy, psychology, cultures, basically everything for hours. In between, he spoke about his ‘previous life,’ his ex-wife and adult children. Such a transition is apparently possible. Fascinating. Okay, bedtime. He had – thank God – a spare bed in his bedroom. Neat and tidy, as described on the profile. Despite all the verifications, security mechanisms, reviews and information, a profile remains just an image. It can all be a carefully created deception. You never know.

I lay down and closed my eyes. ”Good night. Don’t worry, I won’t sneak into your bed at night’, he joked with laughter. ”Good. Sleep tight’. You’d better stay out, I thought. Hands off my ass. Otherwise you’ll get a punch in the face. Couchsurfing, bloody fantastic. I let out a phony laugh about my false start. For a moment, I thought of all the women who also experience this to a greater extent. Poor bastards. Oh well. Something like this can happen with a;; the unwritten expectations, rules and (significant) cultural differences. Especially when there are half strangers within the game. Nevertheless, positive atmospheres keep dominating. The rematch will come. It’s enough for now; I’ll be gone tomorrow morning.

Travelling has become more predictable in the digital age, fortunately (un)pleasant surprises remain in all times.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

31. Het ongemak in de woonkamer

Gastvrijheid, nieuwe omgevingen verkennen, lol hebben, aparte ervaringen opdoen, andere culturen ontdekken, wereldse mensen ontmoeten. Wauw. Ik was verkocht. Couchsurfing en een eigenzinnig jongeman op wereldreis: dat moet een gouden combo zijn. Lekker abnormaals doen. Iets ‘geks’ met een unieke dynamiek. Ja! Daar had ik als kersverse backpacker nou écht zin in. Daarom gaf ik mijn verouderde profiel een gelikte update. Het zag er allemaal aansprekend, bondig en compleet uit. Er was echter een groot probleem: ik had nul ervaring, oftewel nul referenties. En zonder ervaring neemt vrijwel niemand je serieus. De vicieuze cirkel des starters is zó frustrerend. Maar niet getreurd. In opperbeste stemming plaatste ik een oproep in meerdere groepen. Ook verstuurde ik een afgezaagd knip-en-plakbericht naar tientallen actieve leden. Zoveel mogelijk lijntjes uitgooien was mijn doordachte tactiek. Vroeg of laat wordt er vast gehapt. Wees gewoon hoopvol, geduldig en positief. Heb vertrouwen in de medemens. Wie niet waagt, wie niet wint.

De dobber verdween. Ik was er als de kippen bij en haalde met een ruk de buit binnen. Vluchtig bekeek ik de vangst. Het leek op een gezond exemplaar van middelbare leeftijd. Overduidelijk niet het neusje van de zalm, maar toch. Chapeau. De poort naar persoonlijk reizen is nu wagenwijd open. Eindelijk zou de stoffige troffeekast worden opgevuld met medailles. Ze scheppen vooral andermans vertrouwen van ‘kijk, het is geen Koekebakker’. Al kreeg ik het mijn rangloze uniform ook voor elkaar. Ik werd zelfs opgepikt, wat een dienstverlening. Na een voortvarende kennismaking was de eerste indruk goed. Het was een aardige man met interessante gedachtenspinsels. Toch sloeg de twijfel toe. Ik vermoedde ik dat hij homo is… én Couchsurfing voor bepaalde dingen gebruikt. Toen hij een grote boodschap ging doen greep ik mijn kans. In recordtempo las ik nu wél zijn volledige profiel. Voorkeur geslacht: mannelijk. Slaapplaats: in de slaapkamer van gastheer. Ik scrolde door de recensies heen, het overgrote deel geschreven door mannelijke twintigers. Met afgrijzen las ik twee negatieve referenties waarin zijn seksueel-getinte maniertjes en versierpogingen haarfijn stonden omschreven. Het zweet brak me uit. Godverdomme! Dit was nog ‘erger’ dan ik vermoedde. Welkom in het hol van de geile leeuw.

Hoofdschuddend liet in een ongemakkelijk lachje los. Ha, kneus. Zoveel hints missen is een prestatie op zich. Met kippenvel en een bek vol tanden staarde ik besluiteloos voor me uit. Goed…. En nu? De wc werd doorgespoeld. Shit! Oké. Rustig blijven en normaal doen. Tuurlijk. Niet. Een ijzige stilte vulde de woonkamer. Dit is het dan. Nu ga ik – tegen wil en dank – met de billen bloot.

‘’Je bent opeens zo stil Ben. Is er iets?’’

‘’Nee hoor, alles kids’’

* Na een korte stilte kreeg mijn slappe lach de overhand.

‘’Wat is er zo grappig?’’

‘’Een herinnering van uitgaan. Ik had wat gesloopt in de kroeg en werd daarna eruit gesmeten’’, zei ik droogjes.

* Na een korte blik barstte in lachen uit. Hij lachte halfslachtig mee.

‘’Brand los.’’

‘’Nou…’’

Stompzinnig kattenkwaad vormde een dankbare bliksemafleider. Terwijl ik de details deelde, probeerde ik allerlei excuses te verzinnen om weg te gaan. Daar zat ik dan, zo onwennig als wat op die bank. Plichtmatig knoopte ik een irrelevant gesprek aan, een beetje zoals pornomodellen dat doen voor de camera. Wat daarna gebeurt, is algemene kennis. Wat mij betreft kwam het niet zover. Voor avontuurlijke experimenten draai ik mijn hand niet om. Maar stoute dingen doen met een man, nou, nee. Ik ben echter geen homofoob. Leef en laat leven. Nu moest ik op een fatsoenlijke manier onder de bijna tastbare ‘stille hoop’ uitkomen. De grote vraag was hoe. Hem veroordelen zou niet eerlijk zijn, het klikte immers prima voor die realisatie. Sterker nog, dat hij op zijn profiel open kaart speelde waardeerde ik. Nu is het mijn beurt. Wees eerlijk en respectvol. Wegvluchten is de makkelijke uitweg. Zo’n blunder is niet het einde van de wereld. Blijf gewoon. Gevoelsmatig was het geen griezel of serieverkrachter. Slechts een alleenstaande kerel die ‘’Couchsurft’’ voor potentiele (gelegenheids)seksafspraakjes. Oud nieuws. Daar is hij niet de eerste mee. En zeker niet de laatste.

Na dat uitgaanverhaal liet ik wat los over een ex-vlam en leuke meiden die ik op reis had ontmoet. Het was stil aan de overkant. Hij begreep de hint. Gelukkig nam hij het ‘verlies’ sportief op en gingen we op de oude voet verder. Urenlang praatten we over de actualiteit, maatschappij, filosofie, psychologie, culturen, eigenlijk van alles wel. Daarna vertelde hij over zijn ‘vorige leven’, over zijn ex-vrouw en volwassen kinderen. Zo’n transitie kan dus blijkbaar. Boeiend. Goed, bedtijd. In de slaapkamer had hij –godzijdank- een logeerbed. Netjes. Geen woord aan gelogen dus. Ondanks alle verificaties, veiligheidsmechanismen, recensies en informatie blijft een profiel ook maar een beeldvorming. Kan allemaal zorgvuldig gecreëerd bedrog zijn, je weet het maar nooit.

Ik ging liggen en deed mijn ogen dicht. ‘Weltrusten. Geen zorgen, ik kom niet bij je in bed kruipen hoor’, grapt hij met een lachje. ‘Goed zo. Slaap lekker’. Dat is je geraden ook, dacht ik nog. Blijf van mijn reet af. Anders krijg je een stomp op je muil. Fantastisch joh, dat couchsurfen. Als een boer met kiespijn glimlachte ik om mijn valse start. Even dacht ik aan alle vrouwen die dit in meerdere mate ook meemaken. Arme drommels. Ach. Zoiets kan gebeuren met de ongeschreven verwachtingen, regels en (grote) cultuurverschillen. Zeker als er halve vreemdelingen in het spel zijn. Desondanks blijven positieve sferen domineren. De herkansing komt nog wel. Dit is genoeg zo, morgenochtend ben ik weg.

Reizen is voorspelbaarder geworden in het digitale tijdperk, gelukkig blijven (on)aangename verrassingen van alle tijden.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

30. Facing the truth

The fuse blew and the bomb exploded. Suddenly I was totally fed up with all the bullshit. While screaming, I smashed the tabletop with full force. We lashed our tongues. The torrent of abuses was short but powerful. All kinds of hateful accusations passed: troublemaker, egomaniac, toddler, hater, whiner, dick, etcetera, etcetera. All brakes were lost. Time to get lost before this fight really gets out of hand. The coup already happened though. An unstoppable hurricane was released and set free. Thunderclouds covered the blazing sun. What arose indoors threw everything upside down on the streets. Secure everything and take cover. Sweating, sighing, cursing, suffering. The unbearable boiling-point had been reached. I couldn’t keep my head cool for longer. Thinking or acting ‘normally’ was too much to ask for. Very different things were on my mind. I was overpowered by an elusive trance. Such an unstable tinderbox requires iron nerves and careful dissection, preferably in familiar surroundings. The subway will do.

I stepped into the packed Metro with a face like thunder. While on the phone, I blew off some steam. I cursed and raged as I paced up and down. Hundreds of strangers involuntary enjoyed my emotional calls. Every sense of place and time fade. After a few stops, I realized that almost everyone was staring in my direction. Even that realization didn’t do anything with my public nervous breakdown. I continued provocatively. Fuck ’em all. Fabulous, just look at all those faces. Go to hell with your judgments. Beware of the wild, the runaway, the troubled. Watch closely. Gloating is optional, not required. I exited at a random station with a manic smile. Then I strolled through the area. Graffiti, shards of glass, litter, weeds and my smeared outfit finished the sad trip. I sat down and bent over on a neglected bench. I sighed out loud with my face in my hands. Go on then. Cry. Cry like a little bitch. The second wave of this mental tsunami flushed me away. Tears coursed down over my cheeks. Despite the outburst, this madness was far from over. I was still trapped in the tightly locked prison of my mind.

I manned up and left the courtyard. While roaming around, I watched the cloud formations, by-passers and birds flying overhead. Take it easy. Slowly but surely, the tranquilizer wore off. The returned brightness reactivated the train of thought. And, soon after, the third wave. I sank within indescribable shame. Self-hatred. Especially disbelief. Wow. What an act that was. Bravo. Fights, disagreements or conflicts are part of life. I’m not going to stay awake because of that. The way, however… bizarre. So intense, so shameless in public. Unbelievable. It’s abnormal and worrying… but not totally unexpected. Deep from within, I knew that all too well. This isn’t an isolated incident, far from it. Something was going on. Something deep, something fundamental. For several times, I tried to get a grip on that mysterious something. Clearly with no results, unfortunately. That sad conclusion was utterly sobering. The rock-hard truth knocked me down. Just look at me. I’m back at square one or – even worse – haven’t progressed at all. Damn. This has to change. Face your problems and tackle them by the root. Not somewhere else, not later. No. Here, now. Do it. No more tricks, excuses, postponement or blaming.

That’s it! Something snapped once again. Enough is enough. Until here and no further with that nagging frustration. So lovely to have a reasonable (reasoned) suspicion of what’s going on. It’s just pretty useless without the right actions. Knowing something isn’t a guarantee of getting things done. Take a good look in the mirror. I tried to grab a mad bull by the horns with limp hands. Hopeless. I lacked answers, a plan or (inspiring) support. Yet I felt able to pull this off. The sincere belief in a solution lifted me up. Everything changed instantly. Insecurity and pessimism went out like a burned candle. I acknowledged my imperfection, vulnerability, impotence. I couldn’t settle this battle on my own; that was as clear as day. But it should succeed with a supportive push from something or someone. Give it a shot. You can’t emerge any worse, only wiser. Wiser about badly processed events or suppressed emotions. Wiser about dormant tensions and impurities. Wiser about the forces that can make someone resentful, bitter, unstable, hateful, unfulfilled or ignorant. That seems like a good deal to me. That’s why I, being born and bred in bottling it all up, will undergo professional counseling. Not as a last resort, but to make the coin drop in the right direction. Prevention is better than cure. Come on. Subject to what’s needed and just do it. Don’t struggle. Let it all go.

I made the final decision at my lodging. The word is out. By that, an enormous burden fell off my twenty-year-old shoulders. I had a whole life ahead of me and wanted to make the best of it. There seemed to be nothing serious going on at the surface. That eruption was a clear warning that not everything was hunky-dory. Yes, I got the point. For once, I had the whole term of human life in mind. It’s better to get rid of the mental ballast as soon as possible. Otherwise, it will stick like persistent slime. That slime prevents, clogs up and slows down. Time to cut the crap. The big cleansing was good to go, and with that, the most crucial step was taken. The ego was shattered. A sea of room to play appeared on the horizon. Bring on the human adventure. Who doesn’t dare, doesn’t win. It’s a simple choice in the end. A wise and rewarding choice. My choice. One which I can recommend to anyone.

Step into a thrilling ride that’s worthwhile and be grateful, it’s by no means self-evident.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

30. Oog in oog met de waarheid

Het lontje brandde op en de bom ontplofte. Opeens was ik helemaal klaar met al het gezeik. Al schreeuwende sloeg ik uit alle macht op het tafelblad. Het achterste van onze tongen kwam eruit. De scheldkanonnade was kort maar krachtig. Allerlei haatvolle verwijten vlogen over en weer: onruststoker, egotripper, kleuter, hater, zeikerd, bal gehakt, etcetera, etcetera. Alle remmen los. Wegwezen hier, voordat deze ruzie echt uit de hand loopt. Helaas was het kwaad al geschied. De wervelstorm raasde onverminderd voort. Dikke donderwolken bedekten het stralende zonnetje. Wat binnenshuis ontstond gooide op straat alles overhoop. Timmer alles vast en zoek dekking. Zweten, zuchten, vloeken, lijden. Het ondragelijke kookpunt was bereikt. Koppie koel houden kon niet meer. Nadenken of ‘normaal’ doen evenmin. Ik had hele andere dingen aan mijn kop. Ik was overmeesterd door een ongrijpbare roes. Zo’n onstabiel kruitvat vraagt om ijzeren zenuwen en een zorgvuldige ontleding. Het liefst in een vertrouwde omgeving. De metro dus.

Met een gezicht op onweer stapte ik de overvolle metro in. Telefonisch blies ik wat stoom af. Al ijsberend vloekte en tierde ik erop los. Tegen wil en dank genoten honderden vreemdelingen mee met mijn emotionele belletjes. Elk besef van plaats en tijd vervaagde. Na een paar haltes besefte ik dat vrijwel iedereen mijn richting opkeek. Zelfs die realisatie deed niets met mijn publieke zenuwinzinking. Provocerend ging ik door. Krijg allemaal de kolere. Heerlijk. Kijk al die koppen dan. Jullie oordelen kan me gestolen worden. Pas op voor op hol geslagen beesten en verwarde personen. Bekijk ze aandachtig. Leedvermaak hoeft niet, maar mag wel. Met een manisch lachje stapte ik op een willekeurig station. Ik liep een rondje door de buurt. Graffiti, glasscherven, straatvuil, onkruid en mijn besmeurde werkkloffie maakte het troosteloze uitstapje compleet. Ik ging voorovergebogen op een aftands bankje zitten. Met mijn handen in het gezicht blies ik hard uit. Toe dan. Jank dan. De tweede golf van deze mentale tsunami spoelde me weg. Tranen biggelde over mijn wangen. Ondanks de uitbarsting was het emmertje nog lang niet leeg. Ik zat muurvast in de hermetisch afgesloten gevangenis van mijn geest.

Ik vermande me en verliet de binnenplaats. Tijdens het rondzwerven keek ik naar wolkenformaties, voorbijgangers, overvliegende vogels. Rustig aan. Langzaam maar zeker werkte de verdoving uit. De teruggekeerde helderheid reactiveerde de gedachtemolen. En even later de derde golf. Ik ging kopje onder in onbeschrijfelijke schaamte. Zelfhaat. Ongeloof vooral. Wauw. Wat een act was dat zeg. Chapeau. Ruzies, meningsverschillen of conflicten horen bij het leven. Daar ga ik niet wakker van liggen. De manier waarop echter… bizar. Zó intens, zó ongegeneerd in het openbaar. Niet te filmen. Abnormaal en zorgwekkend, ja… maar niet onverwachts. Diep van binnen wist ik dat maar al te goed. Dit incident staat niet op zichzelf. Verre van. Er speelde ‘iets’. Iets diepliggends, iets fundamenteels. Meermalen probeerde ik vat te krijgen op dat mysterieuze iets. Klaarblijkelijk zonder resultaat, jammer genoeg. Die trieste conclusie loog er niet om. De ontnuchterende, keiharde waarheid hakte erin. Kijk mij nu. Ik ben terug bij af of – erger nog – geen steek opgeschoten. Ai ai ai. Dit moet veranderen. Zie je problemen onder ogen en pak ze bij de wortel aan. Niet ergens anders, niet later. Nee. Hier, nu. Actie. Geen gepruts, smoesjes, uitstel- of afschuifgedrag meer.

Basta! Wederom knapte er iets. Genoeg is genoeg. Tot hier en niet verder met die zeurende frustratie. Leuk om een redelijk (onderbouwd) vermoeden te hebben van wat er gaande is. Zonder de juiste handelingen heb je er alleen zo weinig aan. Iets weten geeft geen garantie om de zaken voor elkaar te krijgen. Kijk nou eens goed in de spiegel. Met slappe handjes probeerde ik een dolle stier bij de hoorns te vatten. Het ontbrak me aan antwoorden, een plan of een (inspirerend) klankbord. Toch was ik strijdvaardig. Het oprechte geloof in een oplossing pepte me op. Alles veranderde onmiddellijk. De onzekerheid en moedeloosheid gingen uit als een opgebrande nachtkaars. Ik erkende mijn imperfectie, kwetsbaarheid, onmacht. Deze strijd kon ik niet op eigen houtje kon beslechten, dat was zo klaar als een klontje. Maar met een ondersteunend zetje van iets of iemand moet het wél lukken. Probeer het gewoon. Je kunt er niet slechter uitkomen, alleen maar wijzer. Wijzer over slecht verwerkte gebeurtenissen of onderdrukte emoties. Wijzer over sluimerende spanningen en onzuiverheden. Wijzer over krachten die iemand afgunstig, hatelijk, bitter, instabiel, onvervuld of onwetend kan maken. Dat lijkt me een goede deal. Daarom ga ik, geboren en getogen binnenvetter, professionele hulp inschakelen. Niet als laatste redmiddel, maar om het muntje de juiste kant op te laten vallen. Voorkomen is beter dan genezen. Kom op. Onderga het broodnodige wat wél zoden aan de dijk zet. Billen bloot en niet tegenstribbelen.

Op mijn logeeradres kwam het hoge woord eruit. Daarmee viel een enorme last van mijn twintigjarige schouders. Ik had een heel leven voor me en daar wou ik het beste van maken. Oppervlakkig gezien leek er niets ernstigs aan de hand. Die uitbarsting was een duidelijke waarschuwing dat niet alles koek en ei was. Ik nam het ter harte. Voor eens dacht ik aan de hele termijn van een mensenleven. Mentale ballast kan je beter kwijt dan rijk zijn. Anders blijft het als hardnekkig slijm vastplakken. Dat slijm verhindert, vertroebeld en vertraagt. Weg met die rotzooi. De grote schoonmaak kreeg groen licht, en daarmee was de belangrijkste stap gezet. Het ego lag aan diggelen. Een zee aan speelruimte verscheen aan de horizon, evenals het menselijk avontuur. Kom maar op. Wie niet waagt, wie niet wint. Uiteindelijk is het maar een simpele keuze. Een verstandige keuze waar je de vruchten van plukt. Mijn keuze. Een die ik iedereen kan aanbevelen.

Stap in een spannende dollemansrit die de moeite waard is en wees dankbaar, het is allerminst vanzelfsprekend.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <