25. Fit for slaughter

The beeping alarm instantly triggered guilt. Shit, my unmanned post! To minimize the damage, I ran to the front-line with a sense of duty. Someone else did my dirty work (as expected). I took over with utter shame. There was no time to get into it. Luckily, this line of fire was my trusted battlefield. The war was an unfair conflict with an unequal balance of power. Luckily I was part of the better organized and equipped side. As usual, the other camp got slaughtered to the bone. The often emaciated sheep kept on coming and going. Whole herds were stunned for the fatal blow. This ‘honor’ was (luckily) not mine as an infidel mercenary. Only Allah’s devotees possess the purity to slit throats. I was still useful enough as a water bearer or cannon fodder, though. Perfect. And… action! Follow the wolves’ instincts and let sheep’s blood flow abundantly. The hunting season for sheep and record-breaking profits has begun.

One by one, they came with a thud (neatly towards Mecca). As soon as my Islamic fellow-man was done slicing, I performed my magic trick. Quickly I grabbed the hind legs to hang them on hooks. The herd seemed endless, the conveyor belt had no mercy. Simply fulfill the insatiable hunger of the machine, period. Failing, slowing down, thinking or customization is not an option. Business had to go on at a murderous pace. Everything else was of secondary importance, including the trade’s risks. Watch it, keep an eye out for convulsions. Sometimes kicking sheep were handing out parting gifts. A shot on the chest or arms was fair play. A direct hit on the sensitive part however… Briefly I saw stars. I wanted to drop like a bag of potatoes or stumble away with a sour face. Yet I couldn’t just do that. Standstill costs money. Doing nothing triggers thoughts within workers. Those who do the dirty work of hungry man, tight consumers and the well-hidden High Command. Ben, don’t let them down. Don’t let all sacrifices be in vain. I pushed through the pain of a crushed scrotum and worked my ass off. Halal meat rules supreme. Leaving that behind is blasphemy, which is clearly a no-go zone.

That nutcracker was just a warm-up for the real deal: catching fugitives. Sometimes a sheep shot through the supply hatch without being stunned. In that case, someone had to take them back to the stun-department. Someone was me. It was a piece of cake with tame sheep. Usually they would just stand there and do nothing. Dozens of family members, friends and relatives bled to death in front of their eyes, yet they rarely resisted. Even after facing the brutal truth, they let themselves be slavishly led towards the slaughter. Of course, there are exceptions to the rule. Suddenly I stood face to face with a lamb that appeared very conscious. He looked around, seemed to think and ran off. Confronting resistance commenced. After a lot of pulling and pushing, we arrived at the queue. The final push made him disappear into the crowd. Sorry, we don’t take prisoners of war. Be a patient little fella, you’ll get your turn. The bomb of cognitive dissonance struck as I walked away. Bloody murderer! Hypocritical meat-eater! Fucking prick! The sickening scene caused a moral breakdown. My ears were ringing, a white haze blinded me. Rage boiled me alive. I hit a door multiple times with full force and cursed out loud. My world briefly paused, yet this outburst made absolutely no difference. Death and decay remained prevalent. It rained blood, knives were sharpened. As in any war, the upper ranks of the ‘winning’ party benefit, the rest suffers. What a madhouse, what a sickening state of affairs.

It was Christmas. The boss spoiled us with a long break and a Christmas lunch. With a shattered appetite, I stared at the fresh leg of lamb. This was probably HIM… While I was pondering the thought, the speakers were blasting ‘All I want for Christmas is you’. Memories of ramming butt-plugs into sheep’ assholes flashed through my mind. Not in the mood for forced festivities and not eager to eat meat, well done. Goddamn, man up. Waste is a sin, don’t throw food away. Sigh… After a celebratory feast, the next job was beheading carcasses. Initially, it was the task of a deserter with feelings. He dropped out with shredded tears – which can occur. Hey, it’s a dirty job, but someone has to do it. I took over out of collegiality and cut heads off with a hydraulic nipper. Sometimes I accidentally cut them in half. A cracking skull sounds repulsive. Everything was awful: the torrent of vomit, blood and the convulsions once you cut through the neck. Especially the bloody facial expressions are intense. Wide eyes, tongue out of the mouth or eyes closed. Dumb, dreamy or troubling glances. Gazes of fear. Glances of disbelief or acceptance of fate. The last messages were unmistakable. I had to face them with reluctance.

“My whole life was a total lie!”

“What was the point of all of this?”

“Finally, survival-mode is over at last!”

Ceasefire, take rest. I walked into the blazing sun with a post-traumatic stress disorder. A packed livestock truck was waiting at the gate, which opened at an agonizingly slow pace. Then the driver drove very slowly onto the enclosed compound. I observed the ignorant bastards with sadness, knowing that their death sentence was imminent. They were a lost cause anyhow. There’s no escape. Spirit and survival instincts were lacking. Modern techniques record every step they make. The farm was everything to them. ‘Out there’ it’s too dangerous or scary. They’re alienated from their natural origins, they’re attached to an artificial pseudo-reality. They have no chance beyond their nearly shielded Safe-Space. Nothing changed as soon as I stepped out of the fenced zoo. I was still in a global slaughterhouse. One that doesn’t have a set location or closing times. One in which everyone gets their turn: humane sheep, sheeple, black sheep, popular sheep. After all, they’re all one. Eat that delicious grass, it’s the greenest. Get some fat on the bones, do it for the wolves. Don’t let them howl. Simply obey. Be tame and weak, let natural selection do its job.

With a knife on my throat, I yearn for heartfelt peacetime, one in which civilization becomes genuinely civilized.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

25. Rijp voor de slacht

Het piepende alarm wakkerde meteen schuldgevoelens aan. Godver, mijn onbemande post! Vol plichtsbesef holde ik naar het front om de schade te beperken. Zoals verwacht bluste iemand anders mijn brandje. Met het schaamrood op de kaken nam ik het over. Ik moest meteen vol aan de bak, gelukkig was de vuurlinie mijn vertrouwde slagveld. De oorlog was een oneerlijke strijd met een scheve krachtsverhouding. Gelukkig was ik onderdeel van de beter georganiseerde en uitgeruste partij. Zoals vanouds werd de tegenpartij compleet afgeslacht. De veelal uitgemergelde schapen bleven maar komen en gaan. Hele kuddes werden verdoofd en overgeleverd aan de genadeklap. Als ongelovige huurling was die ‘eer’ (godzijdank) niet aan mij besteed. Alleen de volgelingen van Allah bezitten de zuiverheid om kelen door te snijden. Toch was ik bruikbaar genoeg als waterdrager of kanonvoer. Fijne boel. En… actie! Volg het wolveninstinct en laat het schapenbloed rijkelijk vloeien. Het jachtseizoen op schapen en recordwinsten is immers begonnen.

Een voor een kwakten ze met een doffe klap neer, netjes in de richting van Mekka. Zodra de islamitische medemens was uitgesneden deed ik mijn kunstje. Vliegensvlug greep ik de achterpoten om ze aan haken te hangen. De kudde leek eindeloos, de lopende band had geen genade. Stil linksom of rechtsom de onverzadigbare trek van de machine, punt. Verzaken, vertragen, nadenken of persoonlijk maatwerk zijn geen optie. In een moordend hoog tempo moesten de zaken doorgaan. Al het andere was van onderschikt belang, inclusief de risico’s van het vak. Pas op, blijf opletten voor stuiptrekkingen. Soms trakteerden natrappende schapen op afscheidscadeaus. Een schop op de romp of armen kon nog wel. Een voltreffer op het gevoelige zaakje daarentegen… Even zag ik sterretjes. Ik wou als een zak aardappelen neerkwakken of met een zuur gezicht wegstrompelen. Dat kon echter niet zomaar. Stilstand kost geld. Niksen zet de gedachtenmolen van arbeiders in gang. Zij die braaf het vuile werk van de hongerige mens, gierige consument en verscholen legertop opknappen. Ben, laat ze niet in de steek. Laat alle offers niet voor niets zijn. Ik verbeet de pijn van een platgetrapte balzak en werkte stug door. Halal vlees is namelijk oppermachtig. Dat achterlaten is godslastering en dát kan je natuurlijk niet maken.

Die notenkraker was slechts een opwarmertje voor het echte werk: voortvluchtigen oppakken. Heel soms schoot een schaap onverdoofd door het aanvoerluik. In dat geval moest iemand ze terugbrengen naar de verdoving-afdeling. Ik dus. Met makke schapen was dat een makkie. Meestal stonden ze erbij en keken ernaar. Tientallen familieleden, vrienden en soortgenoten bloedden voor hun ogen dood, maar écht tegenstribbelen deden ze zelden. Zelfs na het zien van de keiharde waarheid lieten ze zich slaafs terugleiden naar de slachtbank. Natuurlijk zijn er uitzonderingen op de regel. Opeens stond ik oog in oog met een lam die heel bewust overkwam. Hij keek rond, leek na te denken en rende weg. Confronterend verzet volgde. Na een hoop getrek en geduw kwamen we bij de wachtrij aan. Door het laatste zetje verdween hij in de menigte. Sorry, we nemen geen krijgsgevangenen. Wees een geduldig ventje, je beurt komt vanzelf. Tijdens het weglopen sloeg de bom van cognitieve dissonantie in. Foute moordenaar! Hypocriete vleeseter! Ontiegelijke hondenlul! Het misselijkmakende tafereel zorgde voor morele kortsluiting. Mijn oren piepten, een witte waas verblinde me. Ik was witheet van woede. Uit volle macht sloeg ik meermalen op een deur en vloekte erop los. Mijn wereld stond even stil, maar de uitbarsting maakte geen enkel verschil. Dood en verderf bleven de boventoon voeren. Het regende bloed en de messen werden geslepen. Zoals in elke oorlog profiteert de bovenlaag van de ‘winnende’ partij, de rest leidt. Wat een gekkenwerk, wat een ziekmakende toestanden.

Het was kerst. Daarom trakteerde de baas op een langere pauze én een kerstlunch. Met een verwoeste eetlust staarde ik naar de verse lamsbout. Wellicht was dit HEM… Terwijl ik daaraan dacht knalde ‘All I want for christmas is you’ uit de speakers. Herinneringen van in schapenanussen geramde kontstoppen flitsten door me heen. Geen zin in gemaakte gezelligheid en geen trek, nou, lekker dan. Godverdomme, verman je. Verspilling is een zonde, gooi geen voedsel weg. Zucht… Na een feestelijke schranspartij kwam de volgende klus: kadavers een kopje kleiner maken. Eigenlijk was het de klus van een deserteur met gevoelens. Diegene was huilend afgehaakt – wat kan gebeuren. Hey, het is een ranzig klusje, maar iemand moet het doen. Vanuit collegialiteit nam ik het stokje over en knipte koppen af met een hydraulische kniptang. Soms ook doormidden, per ongeluk. Een krakende schedelplan klinkt vreselijk. Alles was naar: de stortvloed van kots, bloed en de stuiptrekkingen bij het doorknippen van de nek. Vooral de bebloede gezichtsuitdrukkingen zijn indringend. Wijde ogen, tong uit de bek of gesloten ogen. Dommige, dromerige of verontrustende blikken. Blikken van angst. Blikken van ongeloof of acceptatie van het lot. De laatste boodschappen waren onmiskenbaar. Met tegenzin zag ik het noodgedwongen onder ogen.

‘’Mijn hele leven was een grote leugen!’’

‘’Waar was het nou allemaal goed voor?’’

’’Eindelijk, de overlevingsmodus is voorbij!’’

Rust, staak het vuren. Met een posttraumatische stressstoornis liep ik naar buiten, het stralende zonnetje tegemoet. Bij de tergend traag openende poort wachtte een afgeladen veewagen. Met een slakkengang reed de chauffeur het afgesloten terrein op. Vol treurnis keek ik de onwetende drommels na, wetende dat hun doodvonnis vaststaat. Ze waren hoe dan ook een verloren zaak. Er is geen ontsnappen aan. Pit en overlevingsinstincten ontbraken, moderne technieken leggen elke stap vast. De boerderij was hun alles. Daarbuiten is het te gevaarlijk, te eng. Ze zijn vervreemd van hun natuurlijke oorsprong, gehecht aan kunstmatige schijnwerkelijkheid. Buiten hun strak afgeschermde Safe-Space zijn ze kansloos. Zodra ik uit de omheinde dierentuin stapte, veranderde niets. Ik bevond me nog steeds in een globaal slachthuis. Een die geen vaste locatie of sluitingstijden heeft. Een waarin iedereen vanzelf aan de beurt komt: menselijke schapen, schaapachtige mensen, zwarte schapen, populaire schapen. Ze zijn tenslotte allemaal een. Eet dat lekkere gras, het is nergens anders groener. Kweek wat spek op de botten, doe het voor de wolven. Laat ze niet huilen en gehoorzaam. Wees mak en zwak, laat de natuurlijke selectie zijn gang gaan.

Met het mes op de keel smacht ik naar een oprechte vredestijd, een waarin de beschaving werkelijk beschaafd wordt.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

24. Professional focus

I entered the town hall with firm steps. Despite my packed backpack, the pace was proper. Climbing some stairs finished the warm-up. Right. This pack donkey is ready for the new work-week. I wished my colleagues a good morning a little too lively. Although they were used to the appearance, some of them couldn’t resist making funnily intended remarks. Again and again, week after week. Am I going to make another trip? Yes, life is a grand journey. Did I finish my homework? Of course, learning never ends. What’s my next destination? Everywhere and nowhere. The by many despised Monday morning began just fine. I went straight to the coffeemaker to really get into the mood. Making lame jokes about civil servants was my first task. After some half-hearted laughter, I left without coffee and walked to my desk. Oh yeah, the stack of paper. Believe it or not, but I was actually busy. Working civil servants exist. And they perform their magic under some key rules: bureaucracy is productivity, job creation is meaningful, democracy is efficient.

A free-spirited hobo in the land of municipalities. A world teeming with political correctness, bureaucracy and predictability. He’s the odd one out in many ways. Yet this seemingly weird combo works fine. Until a certain expiration date, that is, but still. Achieving a workable balance between contradicting disciplines, conflicting interests, opposing opinions political spheres is a never-ending story. The prerequisites? A long-term vision, holistic way of thinking, organizational qualities, communicative skills and a monk’s patience. Just try making a decision that’s affordable, future-proof and effective, which also has political and public support. Good luck. It’s impossible to always please everyone completely. Period. And yet, that’s often the unspoken – and unrealistic – expectation. Tiresome but inescapable. Public feedback is an important addition to governing public space. Most notifications, requests or inquiries are sensible. Reasonable. Well argued. That doesn’t apply for total non-issues – which occurs too often for my liking. Think of loose paving stones, overgrown bushes, sloped playground equipment, flashing lights, that sort of stuff. This Monday was another combo-day of simplistic shouters and the tunnel-visioned ones. Bitter complaints of the chronically dissatisfied me-me-me club, gotta love it. Nuance is alien to them, only their own interest exists. Statistics are corrupt and factual underpinnings are smooth talk. There’s a conspiracy behind everything, the people are fooled and deluded. Foul language and countless misspellings are fine. Insults and threats can do.

“No one ever listens to us!”

“It’s all your fault!”

“I’m gonna sue you (if I don’t get my way)!”

Staying bright is tricky when the vibe is constantly negative. Professional focus helps. Knowing that you simply fulfill a job-role accordingly. No more, no less. That went well. Same goes for representing a complex organization decently, although it took some more effort. The required formalities feel distant and unnatural to me. Bad jokes, ‘incorrect’ opinions and the like are left out. Even though you can never turn off thoughts or character traits completely (you shouldn’t even want to do it). Everyone has them, as opposed to logic, patience, understanding or common sense. Oh dear, a detour of two minutes due to temporary sewage maintenance. Neighbor disputes fought in our rings, dear heavens. Gosh, not always being able to park in front of your doorstep. Bloated ‘problems’ of the daily frenzy. Oh well, whatever. Everybody’s perceptions, it’s the way it is. Who the hell am I anyway? Just a lazy slacker that’s unable to work. A substitute knowledge worker that’s no company man. It all makes sense. After all, everything’s temporary and relative. Compulsive control is a waste of energy. It’s never perfect, there are always some compromises and sacrifices. A stream of e-mails, conversations and meetings made the day fly by. Suddenly the duty of presence was over. Under a strict separation of work time and private time, I left immediately. The nine to five… what a blast!

Still packed with energy, I cycled to my homeless shelter. Due to a hobby that got out of hand, I was the regular guest of this hostel. World cyclists, drug tourists and quirky travelers often pulled me out of my daily grind. However, this was the low season. I had the whole place to myself. The locked kitchen didn’t prevent me from doing some proper cooking. I put my grill on the windowsill and opened the window. While cooking, I waved the smoke outside. This operation drew some attention from the street. Someone is baking a burger behind a window, wow. Don’t miss out. Come and capture it, do it for the Gram.

After finishing an eatable supper, I drove through the pancake-flat countryside of the Netherlands. I came across a bench next to a lake. Perfect. I slammed my bike and laid down. I stared at swimming ducks, geese and coots. Welcome to the living room of everyone and no one. Don’t pretend you’re home since you are. Turn on the natural tube and soak it in. Still in need of shootings, explosions or orgies? Grab your smartphone. Occupational therapy in the format of Netflix, YouTube, Facebook or PornHub is literally at your fingertips. Anytime, anywhere. A bulging e-reader provides plenty of reading content. And you can do something pretty old-fashioned if you’re really bored: nothing. Just take a rest. Let the moment be the moment. Uhh… no way. Impossible. That’s the recipe for a sad existence of emptiness. Possessing very little is shabby. Being alone equals loneliness and letting go leads to derailment. No worries. Just look at Mr. Vain on that bench. With some creativity, he’s (still) a fully functioning member of society. It’s possible. That’s the beauty of it. Nothing is everything, that’s how it’s all done. I yawned and drove back to my rented mattress. Another workday without noteworthy events awaits me tomorrow. Fantastic. It can’t be better.

The way you look at life makes a world of difference, just make the best of every situation.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

24. Professionele onverstoorbaarheid

Met stevige passen betrad ik het gemeentehuis. Ondanks mijn overvolle backpack zat het tempo er goed in. Een traploopsessie maakte de warming-up helemaal af. Zo. Deze pakezel is klaar voor de nieuwe werkweek. Iets te opgewekt wenste ik mijn collega’s een goedemorgen. Hoewel ze het aanzicht gewend waren, konden sommigen het niet nalaten om leuk bedoelde opmerkingen te maken. Week na week, elke keer weer. Of ik weer op reis gaat? Ja, het leven is een grote reis. Of ik huiswerk had meegenomen? Uiteraard, je raakt nooit uitgeleerd. Wat mijn volgende bestemming is? Overal en nergens. De door velen verguisde maandagochtend begon prima zo. Om écht in de sferen te komen ging ik linea recta naar het koffiezetapparaat. Mijn eerste taak: uitgekauwde ambtenarenmoppen tappen. Na wat slap gelach liep ik zonder koffie naar mijn bureau. Oh ja, de papieren stapel. Geloof het of niet, maar ik had het zowaar druk. Werkende ambtenaren bestaan. En die doen hun kunstje onder een aantal essentiële spelregels: bureaucratie is productiviteit, werkcreatie is zingeving, democratie is efficiënt.

Een vrijgevochten zwerver in gemeenteland. Een wereldje vol politieke correctheid, bureaucratie en voorspelbaarheid dus.  Op veel vlakken is dat een vreemde eend in de bijt. Toch werkt die ogenschijnlijk vreemde combinatie prima. Weliswaar tot een bepaalde houdbaarheidsdatum, maargoed. Een werkbare balans vinden tussen tegenstrijdige disciplines, conflicterende belangen, uiteenlopende meningen en politieke spanningsvelden is een gebed zonder end. De vereisten? Een lange-termijn visie, integraal blikveld, organisatorisch vermogen, communicatieve vaardigheden en een lange adem. Neem maar eens een beslissing die betaalbaar, toekomstbestendig en effectief is, én zowel politieke als publieke draagkracht heeft. Veel succes ermee. Iedereen altijd helemaal tevreden stellen is onmogelijk. Simpel zat. En tóch is dat vaak de onuitgesproken – en onrealistische – lijn der verwachtingen. Vermoeiend en onoverkoombaar. Feedback vanuit de maatschappij is een belangrijke aanvulling op het beheer van de openbare ruimte. Het gros van de meldingen, verzoeken of aanvragen zijn zinnig. Reëel. Goed onderbouwt. Voor complete non-issues – en die kwamen vaker voor dan me lief was – gaat die vlieger niet op. Denk daarbij aan losse stoeptegels, overgroeide bosjes, scheve speeltoestellen, knipperende lichtjes, dat soort meuk. Die maandag was weer zo’n combo-dag van simplistische schreeuwers en doordrammers met een tunnelvisie. Een verbitterde klachtenzang van de chronisch ontevreden ikke-ikke-ikke club, heerlijk man. Nuance is hen vreemd, enkel het eigen belang bestaat. Statistiek is corrupt en feitelijke onderbouwingen zijn gladde praatjes. Achter alles zit een complot, het volk wordt besodemieterd. Grof taalgebruik en talloze spelfouten zijn fijn. Beledigingen en bedreigingen moeten kunnen.

‘’Er wordt nooit naar ons geluisterd!’’

‘’Het is allemaal jullie schuld!’’

‘’Ik ga jullie aanklagen (als ik mijn zin niet krijg)!’’

Helder blijven is lastig als de sfeer continue negatief is. Professionele onverstoorbaarheid helpt daarbij. Weten dat je slechts (naar behoren) een arbeidsrol vervult. Niets meer, niets minder. Dat ging goed. Een complexe organisatie fatsoenlijk vertegenwoordigen ook, al kostte dat meer moeite. De benodigde formaliteiten voelen afstandelijk en onnatuurlijk aan. Foute grappen, ‘incorrecte’ meningen en dergelijke laat je achterwege. Al kan je karaktertrekjes of gedachten nooit helemaal uitschakelen – wat je overigens niet eens moet willen. Iedereen heeft ze, in tegenstelling tot logica, geduld, begrip of gezond verstand. Ah gossie, twee minuten moeten omrijden wegens tijdelijke rioolwerkzaamheden. Burenruzies die via ons worden uitgevochten, mijn hemel. Jemig, niet altijd voor je deur kunnen parkeren. Opgeblazen ‘problemen’ van de dagelijkse waan. Maargoed, het zal wel. Ieder zo zijn of haar belevingswereld, het is wat het is. Want wie ben ik nou? Slechts een luie zakkenvuller die niet kan werken. Een inval-kenniswerker zonder hart voor de zaak. Logisch toch. Alles is toch maar tijdelijk en relatief. Dwangmatige controlezucht is energieverspilling. Het is nooit perfect, er zijn altijd opofferingen. Door een hele zooi zakelijke mails en gesprekken vloog de dag voorbij. Opeens was de aanwezigheidsplicht verlopen. Onder een strikte scheiding van werktijd en privétijd vertrok ik onmiddellijk. Geweldig, die negen tot vijf mentaliteit.

Vol energie fietste ik naar mijn daklozenopvang. Door een uit de hand gelopen hobby was ik de vaste gast van dit hostel. Wereldfietsers, drugstoeristen en eigenaardige reizigers brachten me vaak uit mijn dagelijkse sleur. Dit was echter het laagseizoen, ik had het rijk voor mezelf. De afgesloten keuken weerhield me niet van een fatsoenlijke kooksessie. Ik zette mijn grillplaat op de vensterbank en deed het raam open. Al kokkerellend wapperde ik de rook naar buiten. De actie trok wat bekijks vanaf straat. Wauw, een man die van achter het raam een hamburger bakt. Mis het niet. Kom dan zien en leg het vast op Instagram.

Na een eetbare avondmaal reed ik een rondje door de polder. Ik kwam een bankje bij een meer tegen. Mooi. Ik kwakte mijn fiets neer en ging languit liggen. Ik staarde naar zwemmende eenden, ganzen en meerkoeten. Hartelijk welkom in de woonkamer van iedereen en niemand. Doe niet alsof je thuis bent, je bent immer thuis. Zet de natuurlijke buis aan en ontspan. Toch nog behoefte aan schietpartijen, explosies of orgies? Pak je smartphone. Bezigheidstherapie in de vorm van Netflix, YouTube, Facebook of PornHub is letterlijk binnen handbereik. Altijd en overal. Een uitpuilende e-reader biedt voldoende leesvoer. En je kan nog iets heel ouderwets doen als je je écht verveelt: niets. Rust gewoon uit. Het moment het moment laten. Eh… nee. Onmogelijk. Dat is het recept voor een leeg en treurig bestaan. Weinig bezitten is armoedig, alleen zijn staat gelijk aan eenzaamheid en loslaten leidt tot ontsporing. Geen zorgen. Kijk maar naar meneer Eigenheimer op dat bankje. Met wat creativiteit is hij (nog) een volledig functionerend lid van de samenleving. Het kan. Dat is de schoonheid ervan. Niets is alles, zo is het helemaal af. Gapend reed ik terug naar mijn huurmatras. Morgen weer een werkdag zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Fantastisch. Kan niet beter.  

Hoe je tegen het leven aankijkt maakt een wereld van verschil, maak gewoon het beste van elke situatie.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

23. Get the paper and move on

One by one, the teacher assessed everyone’s creations. Alright, bring it on. After years of ‘higher’ education, the assignments remained a piece of cake. Quick damp finger-work that leads to nowhere is frustrating. Being naughty hopefully results in more action. That’s why I investigated the life’s work of an expert – reinventing the wheel is just a waste of time. I rubbed my hands when it was my turn. In a short yet powerful fashion, I explained why I had diverged from the assignment. I exposed my illusion of knowledge without any shame. His verdict was straightforward: ”sheer nonsense”. What?! I snarled that the whole course is utter nonsense. That we don’t learn anything useful and never get challenged. Briefly, I went all out on the poor standards. After I’d finished, I received some witty feedback once again. “Save these notes for the student council.” I sat down while laughing out loud. As the turn went on, I retorted. Others calmed me down. Alright, alright… Breathing in, breathing out. Be the end of the lecture, he requested me to prepare a topical presentation for next week. All right, see you then. Criticizing without setting a good example is the easy way out. Which I dislike.

I went to the canteen with two buddies of college. There they made fun of my outburst. Still, they were quite shocked about it. So was I. I was already doing ‘well’ after publicly mocking several classmates and providing lousy publicity during the open days. Apparently, the dissatisfaction regarding the low standards, the culture of mediocrity and ‘being busy with nothing’ was more profound than I thought. They recognized it all too well. As members of the student council, we smirked about his suggestion. We often shared suggestions for improvement during these sessions. In our experience, nothing was done with them. It was merely a calculated show for the stage. That’s why this ‘letter-writer’ decided to address the whole team of teachers. I left the ECTS-factory by the library. On route, I passed hordes of ambitious talent which were tied up on click-and-scroll opium. You’ve got to do something during the ‘best time of your life.’ Never before has ignorance been such a clear choice instead of an inevitable fate.  Nowhere was the pauperization more evident than in the traditional stronghold of knowledge and progress.

Everything was on paper by midnight. I checked the charges against this pedagogical decay. The incoherent educational structure, outdated projects, marginal integration of professional literature and overly excessive teamwork were pretty spot on. The same applied to persistent free-riding, dispensable side-issues, simplistic hypothesis and the sacred rituals of management. In my plea, I emphasized the importance of adaptability, in-depth content, holistic thinking, fundamental reflection and a genuinely critical work-attitude. In my opinion, we should learn more about disruptive developments and the bigger picture. But what I criticized the most was the ‘new’ self-study system. In many ways, the ‘do-it-all-yourself-together’ method was a continuation of the previous century: fixating yourself to occupational cubicles. Rather than how to think, I was mostly trained on what to think. ‘Out of the box’ thinking was allowed, as long all the protocols, guidelines and parameters of the institute were obeyed. Deep thinking could be done to a certain extent. With Google as the head lecturer and students correcting each other, the learning curve remained as flat as a dime. Clarity, contact hours, challenges, instructions, everything was minimal. The result? A hollow ‘yes-amen’ echo chamber with a deep base. Under such circumstances, I questioned the added value of ‘studying.’ Somewhat cynically, I stated that a self-made educational trajectory would be a better way to spend my time. By today’s means, decent education doesn’t seem too much to ask for. Instead, so many things were lacking: spirit, inspiration, creativity, authenticity, the rough edges. So this is learning without learning. Hopeless. Satisfaction lacks in education that doesn’t educate (I didn’t attend the graduation ceremony in the end).

I was wide-awake in bed. It was great to write it all out of my system. Yet my brain play triggered some discomforting realizations. I fell between two stools within this educational system. The idealistic perfectionist within myself reinforced this friction. One which was fundamental by nature. What I want can’t be acquired in an institute, company, association, sector or profession. The whole notion of ‘a lifelong profession’ felt very unnatural. So I automatically fall by the wayside. I didn’t pick the ‘wrong’ course. Part of the friction was caused by the dutifulness of studying. In the urge to acquire a starting qualification. The (perceived) necessity prevailed instead of a conviction. And that’s not so far-fetched. There’s no escape of the school desks due to the fragmented labor market, degree-fetish and degree-inflation. Sooner or later, these desks are outgrown. As the years went by, the feeling of wasting my time intensified. It wasn’t a question of if I would be fed up with it all, but when.

A refreshing night walk cleared my head. All the tension vanished. You showed concern and involvement, that’s all you can do. Let it go. Some work forty years for their Master, then four years for some ‘training’ is no big deal. Don’t act like a victim or get stuck on the negative side. Take matters onto your own hands. Take advantage of available opportunities, create what you have in mind. Pursue better forms of development and growth. Spend your energy on something that provides instead of drains. Stay curious, keen, eager to learn. I realized that the key was in my hands. More ‘evidence’ in the form of diplomas or certificates was unnecessary. Simply get the Bachelor of Bullshit Education and pass the station of institutional education. Maybe until someday, maybe until never. See ya.

Mark Twain didn’t let his schooling interfere with his education, he hits the nail on the head.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

23. Papiertje halen en wegwezen

De docent ging iedereen af om diens creaties te beoordelen. Ha, kom maar op. Na jaren ‘hoger’ onderwijs bleven de opdrachten een peulenschil. Vluchtig nattevingerwerk wat nergens toe leidt is frustrerend. Hopelijk kwam er meer actie door stout te zijn. Daarom onderzocht ik het levenswerk van een expert– het wiel opnieuw uitvinden is immers tijdverspilling. Zodra mijn beurt aanbrak wreef ik in mijn handjes. Met een korte maar krachtige onderbouwing legde ik uit waarom ik van de opdracht was afgeweken. Schaamteloos legde ik mijn kennisillusie bloot. Zijn oordeel wond er geen doekjes om: ‘’klinkklare onzin.’’ Wat?! Ik snauwde dat de hele opleiding bomvol onzin zit. Dat we niets zinnigs leren of nooit worden uitgedaagd. Even ging ik helemaal los over het gebrekkige niveau. Nadat ik was uitgeraasd kreeg ik wederom gevatte feedback. ‘’Bewaar deze punten voor de studentenraad.’’ Luid schaterlachend ging ik weer zitten. Terwijl de beurt doorging deelde ik nog een sneer uit. Anderen maanden me tot rust. Oke… Adem in, adem uit. Aan het einde van de les vroeg hij of ik een vakinhoudelijke presentatie wil voorbereiden. Prima, tot volgende week. Enkel kritiek spuien zonder het goede voorbeeld te geven is de makkelijke weg. En daar hou ik niet van.

Met twee studiematen ging ik naar de kantine. Daar grapten ze over mijn uitbarsting. Al schrokken ze zich een hoedje. Dat deed ik zelf ook. Ik was al ‘lekker bezig’ nadat ik meerdere medestudenten klassikaal had uitgelachen en slechte reclame maakte op de opendagen. Blijkbaar zat de onvrede over de lage standaarden, zesjescultuur en het ‘druk zijn met niets’ dieper dan ik dacht. Ze herkenden het maar al te goed. Als leden van de studentenraad grijnsden we om zijn suggestie. Tijdens die sessies gaven we regelmatig verbetersuggesties. Naar ons idee werd er niets mee gedaan, was het slechts een ingecalculeerd uitraasmomentje voor de bühne. Daarom besloot deze ‘brievenschrijver’ om het hele docententeam aan te spreken. Ik verliet de studiepuntenfabriek via de bibliotheek. Daar liep ik langs hordes ambitieus talent die aan de ketting van klik-en-scrol opium lagen. Tijdens de ‘beste tijd van je leven’ moet je toch iets doen. Nog nooit was onwetendheid zo’n overduidelijke keuze in plaats van een onoverkomelijk lot. Nergens was de verpaupering duidelijker als in het traditionele bolwerk van kennis en vooruitgang.

Tegen middernacht stond alles op papier. Ter controle liep ik de aanklacht tegen het pedagogische verval na. De onsamenhangende opleidingsstructuur, gedateerde projectjes, marginale integratie van vakliteratuur en overdaad aan groepswerk stonden er goed op. Hetzelfde gold voor hardnekkig meeliftgedrag, overbodige randzaken, simplistische probleemstellingen en heilige managementrituelen. In mijn betoog benadrukte ik het belang van aanpassingsvermogen, inhoudelijke diepgang, integraal denken, fundamentele reflectie en een écht kritische werkhouding. Tevens moesten we (in mijn optiek) meer leren over ontwrichtende ontwikkelingen en het grotere plaatje. Maar wat ik het meest bekritiseerde was het ‘nieuwe’ zelfstudiesysteem. In veel opzichten was de ‘zoek-het-samen-lekker-zelf-uit’ methode een voortzetting van de vorige eeuw: jezelf vasttimmeren in beroepsmatige hokjes. In plaats van een denkwijze werd ik vooral in een denkrichting getraind. ‘Out of the box’ denken mocht best, zolang dat maar gebeurde binnen alle protocollen, richtlijnen en vastgestelde kaders van het instituut. Doordenken kon ook, tot een bepaalde hoogte welteverstaan. Met Google als hoofddocent en elkaar corrigerende studenten bleef de leercurve uit. Duidelijkheid, contacturen, feitelijke onderwijzing, de uitdaging, alles was minimaal. Het resultaat? Een holle ‘ja-amen’ echoput met een hele diepe ondergrens. Onder deze omstandigheden betwijfelde ik de meerwaarde van ‘studeren’. Enigszins cynisch stelde ik dat een zelfgemaakt onderwijstraject een betere tijdsbesteding zou zijn. Met alle middelen van tegenwoordig lijkt fatsoenlijk onderwijs me niet teveel gevraagd. In plaats daarvan ontbraken pit, inspiratie, creativiteit, authenticiteit, de ruwe randjes. Leren zonder te leren dus. Kansloos. In onderwijs dat niet onderwijst ontbreekt de voldoening (aan het einde van de rit liet ik de diploma-uitreiking aan me voorbij gaan).

Ik lag klaarwakker in bed. Het was heerlijk om alles uit mijn systeem te schrijven. Tegelijkertijd zorgde mijn hersenspinsel voor ongemakkelijke realisaties. In dit onderwijssysteem viel ik tussen wal en schip. De idealistische perfectionist in mezelf versterkte die frictie. Een die fundamenteel van aard was. Wat ik wil valt niet te behalen in een instituut, bedrijf, vereniging, sector of beroep. Het hele idee van ‘een beroep voor het leven’ voelde erg onnatuurlijk aan. Zodoende viel ik vanzelf buiten de boot. Van een ‘verkeerde’ studiekeuze was geen sprake. De frictie zat hem deels in de plichtmatigheid van het studeren. In de verwervingsdrang voor een startkwalificatie. De (ervaren) noodzaak overheerste in plaats van de overtuiging. En dat is niet vergezocht. Met de versplinterde arbeidsmarkt, diplomafetisj en diploma-inflatie is er geen ontkomen aan de schoolbanken. En vroeg of laat ontgroei je die. Naarmate de jaren verstreken werd het gevoel van tijdverspilling alsmaar sterker. Het was niet de vraag óf ik er helemaal klaar mee zou zijn, maar wanneer.

Een verfrissende nachtwandeling maakte mijn kop echt leeg. Alle spanning was eruit. Je hebt je nek uitgestoken en betrokkenheid getoond, meer kan je niet doen. Laat lekker los. Sommigen werken minstens veertig jaar voor hun Meester, daar is een ‘opleiding’ van vier jaar niets bij. Hang niet in het negatieve of een slachtofferrol. Neem het heft in eigen handen. Haal voordeel uit de beschikbare mogelijkheden, creëer wat je voor ogen hebt. Jaag betere vormen van ontplooiing en educatie na. Steek je energie in iets wat meer oplevert dan kost. Blijf nieuwsgierig, scherp, leergierig. Ik besefte dat ik die sleutel in mijn zak zat. Meer ‘bewijsmateriaal’ in de vorm van diploma’s of certificaten heb ik niet nodig. Haal de Bachelor of Bullshit Education en passeer het station van institutioneel onderwijs. Misschien tot ooit, misschien tot nooit. Mazzel.   

Mark Twain liet zijn vorming niet beïnvloeden door zijn educatie, daarmee sloeg hij de spijker op zijn kop.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <