14. At the lingual front-line

Barbed wire, cameras, high walls, armed guards and a massive steel gate. At first sight, this nasty building blends in perfectly within this grim part of town. Just the kind of place where you’d stay away from. Yet there I was, invited and in good spirit. My curiosity waned after this poor first impression. Maria said she teaches at a high school, didn’t she? This looks more like a baddie-packed jail. There must be heaps of tattooed gang members, muscular crooks and merciless murderers beyond all the concrete. Episodes of Locked/Banged Up Abroad raced through my head: the rattling club over the bars, the relentless swearing, all the hateful stares and senseless fights. It made me sweat like a pig. Damn. Hopefully this won’t be a set-up. She saw my confused gaze, laughed and reassured that everything will be fine. Alright then… I was right behind her with hesitation. It didn’t turn out to be a joke or conspiracy once we passed the security check. I let out a sigh of relief. Yet another misleading first impression, the relaxed atmosphere caught me off guard. There wasn’t any time to readjust my views though. After a short tour we ended up in a meeting room. Upon entering, the consultation of her colleagues paused briefly. My presence triggered their interest once the initial surprise was over. They were too kind; this outsider shouldn’t be here in the first place.

Maria requested me to come to her class a little bit later. A few minutes didn’t make much difference since all hell broke loose on arrival. My presence didn’t pass unnoticed, and now they seized their opportunity to act wildly and make contact. Maria calmed down the savages and carried on. The damage was already done, no one paid attention during English lessons. All eyes were on the increasingly nervous stranger. She lost grip and changed tactics. “Ben, do you want to take over?” What?! No, that wasn’t our agreement. My refusal led to pleas from the pupils, and I succumbed to the peer pressure in the end. Alright, fine. This promoted assistant became an overwhelmed and unprepared guest lecturer on the spot. There wasn’t a magic-box of theories or experience to grab in. That wasn’t a problem for this ex-scholar and ex-student. The tactic was simple: imitate the interesting lessons I recall by common sense, improvisation and intuition. After a sluggish start, a bombardment of questions helped me out. The leg-up provided specific subjects to talk about by the assistance of (laughable) drawings and photographs. My method undoubtedly differed from educational books. Coming across as logical, sparking interest and speaking in a compelling manner was my approach. And it struck a chord. Enthusiastically I spoke about cultural differences, extraordinary people, particular events and daily life in other countries. The resulting dynamic brought me into a flow that felt so natural. The stray cat came out of his shell and turned into a barking dog.

While teaching I became fascinated about language. Communication by written or spoken language is so fundamental. Not only to function in society, it goes much further than that. Language proficiency is the fertile ground to grow. With language skills you become more conscious, go beyond the conceivable or the perceptible. Language categorizes and creates realities, or excludes them. Words are bridges for exchanging stories, information, feelings, experiences and ideas. Language also expresses a way of thinking and living: you become the words you (don’t) use. Language is the unique product of place, time, environment and personalities. Therefore, even using words with unequivocal meaning within one language doesn’t guarantee that the same is meant or understood. This is what makes multilingualism so special. Whole worlds open up once you pick up a language, or remain out of reach on the contrary. Regardless, it’s still a matter of watching your step on slippery ice, something I experienced on the spot. Picking up a foreign language (Spanish) based on another ‘foreign’ language is quite tricky. Especially if you’re dyslectic instead of a linguistic talent. This isn’t an excuse or a problem though. This minor weakness was simply counterbalanced by a firm conviction: where there is a will, there is a way. 

I thought It was all over once the bell rang, but they had another idea: if I wanted to join a football match. My left legs were shaking spontaneously, yet I didn’t lose my spirit. Make Robben, Sneijder, Van Persie and other well-known countrymen proud. Be a real ambassador and do Dutch football a favor. Unfortunately the difference between will and ability can be immense, which was the case in this sad situation. They totally trashed me, and then they (fortunately) left me to it. I licked my wounds and braced myself for the extremely busy public transport. Coming home took a while, as did opening Maria’s front door. Bars, security glass and four different locks; this building looked just as uninviting. Luckily what you see isn’t always what you get. She gave all sorts of well-meant advice in the living room: ‘don’t show papaya’, don’t use random taxis from the street, don’t go there and there, etc. Security was obviously a thing in Bogotá. Yet I didn’t feel intimidated or unsafe at all, rather immensely intrigued. South-America couldn’t introduce itself any better. This Gringo was sold and stayed put. Colombia became my harbor where I lingered till the bitter end. I did so out of inspiration. Out of wonder. And (of course) out of love for a lovely Latina…

Perhaps I’ll become a qualified (guest) teacher someday, and then hopefully a proper one.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

14. Aan de taalkundige frontlinie

Prikkeldraad, camera’s, hoge muren, bewapende bewakers en een stalen poort. Op het eerste gezicht paste dit nare pand prima in de grauwe buurt. Typisch een plek waar je ver vandaan moet blijven dus. Toch was ik daar op basis van een uitnodiging. De beroerde eerste indruk deed mijn interesse geen goede dienst. Maria zei toch dat ze lesgeeft op een middelbare school? Dit lijkt meer op een bajes bomvol gajes. Achter al dat beton lopen vast veel getatoeëerde bendeleden, gespierde boeven en genadeloze moordenaars rond. Afleveringen van Locked/Banged Up Abroad schoten door mijn hoofd: de ratelende knuppel over de tralies, het onophoudelijke gevloek, alle hatelijke blikken en zinloze vechtpartijen. Het zweet brak me uit. Verdomme, hopelijk word ik niet in de val gelokt. Ze zag mijn verwarde blik, schoot in de lach en stelde me gerust. Oké dan… Twijfelend liep ik achter haar aan. Na de veiligheidscontrole bleek het echt geen geintje of complot te zijn. Opgelucht haalde ik adem. Wederom hield mijn eerste indruk me voor de gek, wat een gemoedelijk sfeertje. Tijd om indrukken te verwerken was er echter niet. Na een korte rondleiding belandden we in een vergaderkamer. Bij binnenkomst viel het overleg van haar collega’s even stil, daarna wekte mijn aanwezigheid vooral belangstelling op. Wat aardig zeg, deze buitenstaander had er namelijk niets te zoeken.

Maria verzocht me om iets later naar haar les te komen. Niet dat een paar minuten veel uitmaakte, bij aankomst brak alsnog de pleuris uit. Natuurlijk was mijn aanwezigheid hen niet aangaan, en nu grepen ze hun kans schoon om contact te maken. Maria maande de wildebrassen tot rust en ging op de oude voet verder. Het kwaad was al geschied, niemand lette op tijdens de Engelse les. Deze vreemdeling trok alle aandacht en werd met de minuut nerveuzer. Ze verloor de grip op haar les en besloot het op een andere boeg te gooien. ‘Ben, wil jij soms de les overnemen?’ Wat?! Nee, dat was niet onze afspraak. Mijn weigering zorgde voor smeekbedes vanuit de klas, en uiteindelijk zwichtte ik voor de groepsdruk. Zucht, vooruit dan maar. Het gepromoveerde hulpje werd een overrompelde en onvoorbereide gastdocent. Een trukendoos van theorieën of ervaring om in te graaien was er niet. Dat was geen probleem voor deze ex-scholier en ex-student. De tactiek was simpel: interessante lessen die mij zijn bijgebleven nadoen door middel van improvisatie, gevoel en gezond verstand. Na een stroef begin hielp een vragenbombardement mij in het zadel. Het bood aanknopingspunten om met (lachwekkende) tekeningen en foto’s specifieke onderwerpen te behandelen. Mijn aanpak week ongetwijfeld af van de pedagogische boekjes. Logisch overkomen, interesse opwekken en op boeiende wijze vertellen was mijn insteek. En die sloeg aan. Enthousiast vertelde ik over cultuurverschillen, bijzondere mensen, aparte gebeurtenissen en het dagelijks leven in andere landen. De ontstane dynamiek bracht me in een flow die heel natuurlijk aanvoelde. De schuwe zwerfkat werd een blaffende hond.

Tijdens het lesgeven raakte ik gefascineerd door taal. Communiceren met geschreven of gesproken taal is zoiets fundamenteels. Niet alleen om in de samenleving te functioneren, het gaat veel verder dan dat. Een goede taalbeheersing biedt een vruchtbare bodem om vanuit te groeien. Met taalvaardigheden wordt je bewuster, ga je verder dan enkel het denkbare of het waarneembare. Taal categoriseert en creëert werkelijkheden, of laat ze juist buiten beschouwing. Woorden zijn bruggen waarmee we verhalen, informatie, gevoelens, ervaringen en ideeën uitwisselen. Tevens drukt taal een manier van denken en leven uit: je wordt de woorden die je (niet) gebruikt. Taal is het maatwerk van plaats, tijd, omgeving en persoonlijkheden. Daarom biedt zelfs eenduidige bewoording in een taal geen garantie dat hetzelfde wordt bedoeld of opgevat. Dit maakt meertaligheid zo bijzonder. Als je je talen spreekt gaan hele werelden open, andersom blijven ze juist onbereikbaar. Op glad ijs blijft het hoe dan ook oppassen geblazen en dat ondervond ik ter plekke. Vanuit een andere ‘vreemde’ taal het Spaans oppikken is geen misselijke opgave. Zeker als je dyslectisch bent in plaats van een talenwonder. Dit is geen smoesje of een probleem. De zwakte werd simpelweg gecompenseerd met een rotsvaste overtuiging: waar een wil is, is een weg.

Met het rinkelen van de bel dacht ik klaar te zijn, maar ze hadden een ander idee: of ik een potje wou meevoetballen. Mijn linkerbenen begonnen spontaan te trillen, al liet ik me niet kennen. Maak Robben, Sneijder, Van Persie en andere bekende landgenoten trots. Wees een echte ambassadeur en bewijs het Nederlandse voetbal een goede dienst. Helaas kan het verschil tussen willen en kunnen ontiegelijk groot zijn, en dit was dus zo’n geval. Ze lieten me alle hoeken van de binnenplaats zien, daarna gingen ze (gelukkig) naar huis. Ik likte mijn wonden en bereidde me voor op het schrikbarend drukke busnetwerk. Thuiskomen duurde even, evenals het openen van Maria d’r voordeur. Tralies, beveiligingsglas en vier verschillende sloten: ook dit pand zag er afschrikwekkend uit. Wederom bedroog de schijn, achter al het staal was een knus optrekje. In de woonkamer gaf ze allerlei goedbedoelde adviezen: ‘toon geen papaya’, gebruik geen willekeurige taxi’s van de straat, ga niet daar en daar heen, enz. Beveiliging was overduidelijk een dingetje in Bogotá. Toch voelde ik me allerminst geïntimideerd of onveilig, eerder mateloos geboeid. Zuid-Amerika kon zichzelf niet beter introduceren. Deze Gringo was verkocht en ging nergens meer heen. Colombia werd mijn haven waar ik tot het bittere einde bleef hangen. Vanuit bezieling. Vanuit verwondering. En natuurlijk vanuit de liefde voor een lieve Latina…

Wie weet word ik ooit een gekwalificeerde (gast)docent, en dan hopelijk een die zijn vak verstaat

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

13. No tempting offer

I sighed deeply. Darn, if only this conversation could be postponed. The ever-ticking clock doesn’t care about personal requests though. It’s an unrelenting truth: sooner or later you’ll have to make (un)important choices. Although I’d put some thoughts on paper, I wasn’t looking forward to this inevitable moment. Damn it, be a grown man and face it. I took a deep breath, smoothed my shirt and walked inside towards the long-awaited appointment. The ladies were all set. My nervousness wasn’t because of them, a lack of self-confidence or fear of saying something ‘wrong’. Far from it. That company suits me well in many ways. They provided the effort of customization, the space for openness, the investment of sincere attention. The informal atmosphere and coziness were genuine. I was at ease in this stronghold, but not for now. I kept my cards close to my chest. My mood wasn’t right to hide nothing. I simply couldn’t, even if I wanted to. As more often, an internal conflict between feeling and mind was going on. Expressing a clear, unified message is too much to ask for in such a state of mind. 

All right, let’s get this over with. Like most conversations, this performance review started off with some small talk before going down to business. I predicted that they were content with me, and my senses didn’t let me down. Unspoken appreciation got thrown out, which is always nice to receive. I seized the opportunity to do the same. Yeah, I know. This sounds like a sneaky game that (understandably) makes you vomit instantly. Luckily I kept my lunch inside since the appreciation was sincere. Otherwise it’s a lot like awkward or fruitless advances. Our imaginary dance went on gracefully with style. This looks quite promising, so someone will make a move. The corporate line was thrown with perfect timing. Hmmm… The seemingly tasty bait looks promising for this insatiable glutton. It was thoroughly inspected with cautious curiosity. Take your time. Know what you’re biting into, look beyond the horizon. If something is too good to be true, then often it is. The sea is (still) abundant with fish, explorations are so enriching and exciting. It’s not that I necessarily have ‘to go’, but I can always take the known route. Long story short: I didn’t bite. Well, not immediately. I might be back later. 

On the way home I stared at the familiar Dutch landscape. My mind raced as fast as the Intercity. The window reflected the man on a stone. Bravo, postponed yet another decision to be made. This purebred Millennial did it over and over again. Somehow this almost laughable ‘achievement’ had an absurd touch. What the hell am I doing? I shook my head for the popular contract of ‘normality’ or ‘the real life’. There it was: a unilaterally signed contract of employment with improved terms, carefully written, printed on special paper and waiting in a shiny folder. All I had to do was signing it. This would secure an income, title, regularity and outlined path. Exactly what so many people yearn for. In addition to a fixated timetable, it also offers a practical answer to thé question: ‘what do you do?!’ Surely you can expect a clear answer by now from someone in his thirties. Right? After all the education, internships, courses, modules, seminars and junior positions, this is the stage of life to harvest (an income). Before that stage commenced, I had neatly spread and sown my seeds. I also thought about another pressing question from thé list of questions: where do you want to be in five years from now on? After graduation, I had a vivid picture of what I didn’t want. Back then I already felt little with yuppies, their bloated-up high-society and the puppet-show-disguised rat-race. The foreboding turned out to be very accurate (in my experience) after five turbulent years. During this time I came and disappeared as a self-selected ‘reserve-professional’. The role allowed me to see that world in much broader daylight. My eyes opened a little further. Obviously it was a turnoff leading straight towards a dead end. Instinctively I stayed far away from that no-go zone. 

So where did the inner conflict come from? Deep inside I felt a (understandable) trace of temptation. Job securities or the ‘right to exist’ of (groups of) professions aren’t self-evident. The same goes for what we stand for as humanity, where we get fulfillment from or identify ourselves with. And that stings, being the sensitive group animals we are. Even if paid labor would be too traditional, bureaucratic, time-consuming, restricted, outdated, ineffective, boring, burdensome or politically/profit/short-term driven, then at least you still belong to something (as long as it lasts). Rather having a limited identity than being a total ‘nobody’, is the motto. At least it offers answers, peace of mind and a direction to follow throughout life. Everything is poured into an organizational/corporate box for clarification: options in budgets, choices in careers, achievements in reports, creations in copyrights, intellectual stimuli in price tag and motivation in a payslip. I saw it all happening during the train ride. The twisted mill of modernity would give me the final blow as well. I thought of the tribes that are defeated by the system. I thought of all the (young) people who are (already) completely ‘stuck’ and sorted out. I thought of those burdened by debts, contractual obligations or self-imposed limitations. Ben! Don’t take the bite, or get pulled into an unnatural world while squirming and gasping for oxygen. It would be a quick bite with far-reaching consequences. My mental numbness processed into business cards. My un-chased dreams vanished into an imaginary ladder. My precious energy lost to jam-packed agenda’s. My authenticity dissolved in soulless business plans. My nagging pain tranquilized by the grind. My stagnation faded into company pictures. My bore-out caused by meaningless sideshows. My demise triggering a mid-life crisis.

I smiled once again while cycling around. Why making it so hard for yourself while the choice is already made. Get this done and over with already, here and now. This clinical way of life isn’t my calling. Be honest; just say that you’ve had enough of it. I’m going to decline politely to the offer of prolonging this occupational therapy. Then the freed-up time will be used to regain control over the ship. It’s my responsibility to guide my home through stormy waters. It takes me to places full of exotic fruits, unusual creatures and valuable minerals. Yeah, it’s so obvious. I manage perfectly fine without consecutive work-experience, a so-called ‘job for life’ or straitjacket(s). 

I want to serve the community in my own way, even if it results in my bankruptcy or downfall.  

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

13. Geen aantrekkelijk aanbod

Ik slaakte een diepe zucht. Drommels, kon dit gesprek maar opgeschoven worden. De alsmaar doortikkende klok heeft echter geen ruimte voor persoonlijke verzoekjes. Het is een onverbiddelijke waarheid: vroeg of laat moet je (on)belangrijke keuzes maken. Hoewel ik wat gedachten op papier had gezet, keek ik toch tegen dit onvermijdbare moment op. Verdomme, wees een volwassen vent en zie het onder ogen. Onder een diepe ademteug trok ik mijn shirt glad, daarna liep ik naar binnen voor de langverwachte afspraak. De dames zaten er helemaal klaar voor. Mijn nervositeit lag absoluut niet aan hen, een gebrekkig zelfvertrouwen of angst om ‘iets verkeerds’ te zeggen. Integendeel. In veel aspecten pas ik prima bij dat bedrijf. Daar kreeg ik de moeite van maatwerk, de ruimte voor openhartigheid, de investering in oprechte aandacht. De informele sfeer en niet-gemaakte gezelligheid mochten er zijn. In dit bolwerk was ik op mijn gemak, maar toen even niet. Mijn kop stond er niet naar om het achterste van mijn tong te laten zien. Zelfs al zou ik het willen, het lukte niet. Zoals wel vaker broeide een intern conflict tussen het gevoel en het verstand. Dan is een heldere en eenduidige boodschap uitdragen teveel gevraagd.

Goed, laat ik er eens goed voor zitten. Zoals zoveel gesprekken begon ook dit functioneringsgesprek met koetjes en kalfjes, daarna kwamen we ter zake. Naar mijn inschatting waren ze tevreden met me, en mijn voelsprieten lieten me niet in de steek. Altijd fijn om voorheen onuitgesproken waardering aan te horen. Daarom greep ik de mogelijkheid aan om hetzelfde te doen. Ja, ik weet het. Dit klinkt als een glad spelletje waar je (logischerwijs) spontaan braakneigingen van krijgt. Gelukkig bleef mijn lunch binnen omdat de waardering gemeend was. Anders heeft het veel weg van gênante en kansloze versierpogingen. Ons denkbeeldig dansje verliep zo stijlvol en sierlijk. Dit lijkt tenminste ergens op, de slag kan geslagen worden. Met perfecte timing werd het zakelijke lijntje uitgegooid. Hmmm… Dit ogenschijnlijk lekkere aas leek wel wat voor deze onverzadigbare veelvraat. Met voorzichtige nieuwsgierigheid werd het grondig geïnspecteerd. Neem de tijd. Weet waar je je tanden in zet, kijk verder dan je neus lang is. Als iets te mooi is om waar te zijn, dan is dat vaak ook zo. De zee zit (nog) bomvol vis, verkenningstochten zijn zo spannend en verrijkend. Niet dat ik per se ‘weg’ hoef, maar de bekende weg inslaan kan altijd nog. Lang verhaal kort: ik hapte niet. Althans, niet onmiddellijk, misschien later.

Onderweg naar huis staarde ik naar het vertrouwde polderlandschap. Mijn gedachtenmolen ging net zo hard als de Intercity. Het raam reflecteerde de man op de steen. Bravo, weer een door te hakken knoop vooruitgeschoven. Deze rasechte Millennial kreeg het keer op keer voor elkaar. Ergens had deze bijna lachwekkende ‘prestatie’ een absurd tintje. Waar ben ik nou mee bezig? Ik haalde mijn neus op voor een populair contract van de ‘normaliteit’ of ‘het echte leven’. Daar lag het dan: een al eenzijdig ondertekende arbeidsovereenkomst met verbeterde arbeidsvoorwaarden, zorgvuldig opgesteld, op speciaal papier uitgeprint en in een mapje gestopt. Ik hoefde alleen maar een krabbel te zetten. Daarmee zou een inkomen, titel, regelmaat en uitgestippeld pad zijn vastgelegd. Precies hetgeen waar zoveel mensen naar smachten.  Naast een dichtgetimmerde tijdsindeling biedt het ook een praktisch antwoord op dé vraag der vragen: ‘wat doe je?!’ Van een dertiger mag je onderhand toch wel een duidelijke invulling verwachten. Toch? Na alle opleidingen, stages, cursussen, keuzemodules, seminars en beginnersfuncties is dit de levensfase om (inkomsten) te oogsten. Daarvoor had ik netjes mijn zaadjes verspreid en gezaaid. Tevens stond ik stil bij een andere prangende vraag van dé lijst der vragen: waar wil je over vijf jaar zijn? Na het afstuderen had ik een duidelijk beeld van wat ik vooral niet wou. Destijds voelde ik al bar weinig met yuppen, diens opgeblazen high society en de als poppenkast vermomde hamstermolen. Na vijf turbulente jaren bleek dat voorgevoel bijzonder waarheidsgetrouw te zijn (in mijn beleving). Jarenlang dook ik op en onder als zelfgekozen ‘reserveprofessional’. Door die gedaante zag ik het wereldje in een veel breder daglicht. Mijn ogen gingen nog wat verder open. Die afslag liep zo overduidelijk dood. Instinctief bleef ik ver weg van die no-go zone.

Waar kwam het innerlijk conflict dan vandaan? Diep van binnen voelde ik (begrijpelijkerwijs) weldegelijk een spoortje verleiding. Baangaranties of het bestaansrecht van hele beroepsgroepen zijn geen vanzelfsprekendheden. Evenals waar we als mensheid staan, zingeving uit halen of onszelf mee identificeren. Voor gevoelige groepsdieren steekt dat. Ook al zouden betaalde werkzaamheden te traditioneel, bureaucratisch, tijdrovend, beperkt, gedateerd, ineffectief, saai, omslachtig of politiek/winst/korte-termijn gedreven zijn, dan hoor je (zolang het duurt) in ieder geval nog ergens bij. Liever een beperkte identiteit hebben dan helemaal ‘niemand’ zijn, is het devies. Dat biedt tenminste antwoorden, rust en een richting om in te slaan gedurende het leven. Ter verduidelijking wordt alles in een organisatorisch/bedrijfsmatig hokje gegoten: opties in begrotingen, keuzes in carrières, prestaties in rapportages, creaties in copyrights, intellectualiteit in een vraagprijs en motivatie in een loonstrook. Gedurende de hele treinrit zag ik het helemaal voor me. De doorgedraaide molen der moderniteit zou ook mij de genadeklap geven. Ik dacht aan de volksstammen die zijn verslagen door het systeem. Aan (jonge) mensen die (al) helemaal voorgesorteerd en vastgeroest zijn. Aan hen die gebukt gaan onder schulden, contractuele verplichtingen of zelfopgelegde beperkingen. Ben! Bijt niet in dat lijntje, of wordt al spartelend en naar zuurstof happend in een onnatuurlijk wereldje getrokken. Het zou een snelle hap met verstrekkende gevolgen zijn. Mijn mentale afstomping verwerkt in visitekaartjes. Mijn niet-nagejaagde dromen verdwenen in een denkbeeldige ladder. Mijn kostbare tijd verspeeld aan bomvolle agenda’s. Mijn authenticiteit weggewerkt in kleurloze bedrijfsplannen. Mijn zeurende pijn verdoofd door de sleur. Mijn stilstand vervaagd in bedrijfsfoto’s. Mijn bore-out veroorzaakt door betekenisloze randzaken. Mijn teloorgang resulterend in een mid-life crisis.

Tijdens het fietsen moest ik wederom glimlachen. Wat loop je toch moeilijk te doen terwijl de keuze al gemaakt is. Hak de knoop nou definitief door, hier en nu. Deze klinische manier van leven is niet mijn roeping. Wees eerlijk en zeg gewoon dat je hier geen zin in hebt. Ik ga vriendelijk bedanken voor het aanbod om deze beroepsmatige bezigheidstherapie te verlengen. Dan ga ik met de vrijgekomen tijd de controle over het schip herpakken. Het is mijn verantwoording om mijn thuis door ruige wateren te loodsen. Daarmee kom ik nog op plekken vol exotische vruchten, aparte schepsels en waardevolle mineralen. Ja, het is overduidelijk. Ook zonder keurslijf, aaneengesloten werkervaring of een zogenaamde ‘baan voor het leven’ red ik me prima.

Op geheel eigen wijze wil ik de gemeenschap dienen, al wordt het mijn faillissement of ondergang

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

12. Cracking the code

I raced over the Dutch dunes with my folding bike. The lack of gears made it hard work, luckily I had the energy to spare. This was the revival of my youthful self. For a moment I wasn’t an adult who got gradually numbed down by dreary routines, pointless tasks and distracting sideshows. Unleash The Mean Machine. While leaning over in the corners like an overly happy boy, I pretended to be Mr. Rossi. I got completely drenched, both within as outside my rain-gear since it was raining cats and dogs. Hang on a little longer, then this ‘Flying Pig’ can take a refreshing shower. Fate struck simultaneously with the popping thought: the rusted chain gave way. There was the bill of prolonged thrift and abusing equipment. It fitted perfectly into a setback-packed workday: unbearable customers, quarrels, overtime, lost items and now a long hike through the storm. Fine, this is just a minor inconvenience. Let’s enjoy the raw beauty of thunderstorm flashes, a full moon and the illuminated cloud formations. Through the pouring rain I walked home – in my case a dreary single bed within an anonymous dorm. Now that’s what one can call coming home…

That stable and imperturbable state of mind didn’t come out of the blue. Work, social life, hobbies, recreation: ‘the package’ was fairly balanced. That helps to feel comfortable in your own skin. But there was more to it than that. Deeper insights about my (in)abilities, ‘true self’ and what underlies it all gave me an iron self-confidence. I dissected myself with the precision of a surgeon. With great care it went on, step by step. That in itself wasn’t a novelty since introspection is my middle name. The added regularity, structure and candor was whats new. Every day I took a moment to reflect on the psyche. As if I was an outsider, I investigated how upbringing, education, employment and other forces from the (in)direct environment influence(d) my personal shaping. I looked at which cultural values, personal habits or social norms serve(d) me well or hinder me. I thought about what my identity, worldviews, (core) beliefs, motives, preferences, opinions, habits, obsessions, fears, desires, illusions, delusions, goals and the whole lot is based on. I wanted to know which strings pull my heart and which buttons are pressed in my head. Then I linked all the pieces on paper. This way I could make (yet undiscovered) connections and see other interpretations of life experiences. With these insights, I was able to suck away most of the obstructing slime of systematic misconceptions, slumbering obsessions, blind spots or limiting beliefs. Not that it provided total control or makes you perfect, far from it. It’s just a powerful tool to be in charge of your own life. This is the true power of self-awareness.

The metaphor of culture as a (dis)functional operating system really hits the nail on the head. It’s modifiable/updatable software that can maximize the efficiency of the underlying hardware – the unwritten homo sapiens, as to speak. Inspired I applied Terence McKenna’s ideas in my daily life. He’s right: ‘you’re not naked when you take off your clothes’. We still wear a lot in our nakedness. In style, the Introspection of the naked psyche continued while taking a shower. Feeling emotions, having an opinion or subconsciously reacting to (external) stimuli is just one layer of who we are. The underlying layers go deeper. In these depths, the highly personalized experience of reality can be extracted once you dig to them. Explanations are there to be brought up. It all sounds so logical and self-evident while this way of thinking is anything but widespread. Like so many, I didn’t get this from my teachers, mentors, supervisors, friends, relatives, (ex-)lovers or whoever. Either they didn’t see the necessity, didn’t know any better or were simply impotent. I too was part of it. It’s all easier said than done, especially when there’s no external help or sample to look from. Setting up such a system takes time, energy and some efforts. The trick of getting somewhere is simply starting somewhere. Even the most detailed blueprint starts with the first line or dot. I wrote down everything that came to mind, and gradually expanded and fine-tuned it. Thoughtful perseverance and monk’s patience results in true customization. 

I browsed through my blueprint while lying on bed. This analysis of the operating system will come in handy. Not to create a perfect-looking e-Ben on social media, hell no. I took the responsibility that lies within each individual. Removing a number of bugs and rewriting some codes as a largely ‘written’ adult, that’s the objective. All the required information was collected and stored in my database. I simply gave an own twist to what’s slowly emerging from digital infancy: algorithms, artificial intelligence and other technology that’s gonna have far-reaching consequences. They call (‘neutral’/’objective’) data the new gold for good reasons. Data is money, knowledge and (concentration of) power. This coin has multiple sides. Some Black Mirror or Harari scenarios aren’t far-fetched at all. It’s already hard enough to do something sensible with the quick changes of today’s world. Even with proper general development, useful knowledge and a rich imagination, the near future remains shrouded by the fog of uncertainty.

Will subtle indoctrination, plausible misinformation and sophisticated manipulation of our ‘free will’ continue to be fine-tuned? I don’t know.

Maybe this corona crisis lets obsolete systems implode and causes a vacuum for other lifestyles or societal narratives to flourish? No idea.

Are we facing confusing times full of conflicting choices, interests, agendas or worldviews? I don’t know. 

I lack the answers. But I do know that overkill is an enemy of the good. That’s why I’m critical about where to focus attention on, where I expose myself to. That’s why I swear on information-reduction. Quarantine isn’t available. All non-information on my hard drive will be detected and deleted. This operating system is equipped with a Firewall, virus scanner, VPN, pop-up blocker and multiple backups. Pull out all the stops for those delicate bits and chips. Nurture them, look after them. Self-knowledge, taking care of yourself and keep a clear head. That’s always useful, no matter which scenario of the future becomes real. True power? That lies in your own hands.

Know how your operating system works and take advantage of what society (still) has to offer.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

12. Het kraken van de code

Als een Jakko knalde ik met mijn vouwfiets door de Hollandse duinen. Door het gebrek aan versnellingen trapte ik me een ongeluk, gelukkig zat ik bomvol energie. Mijn jeugdige zelf leefde helemaal op. Voor even was ik niet meer een volwassene die langzaamaan wordt afgestompt door geestdodende routines, doelloze taken en afleidende randzaken. Deze jongen scheurt lekker op zijn Mean Machine rond: overdreven leunen in de bochten en blije kop over het stuur. Kletsnat werd ik, zowel door mijn regenpak als het hondenweer. Nog even volhouden, dan kan de ‘Vliegende Big’ onder een warme douche springen. Precies toen deze gedachte opkwam sloeg het noodlot toe: de verroeste ketting gaf de geest. Daar was die dan, de rekening van langdurige zuinigheid en misbruik van materieel. Het paste perfect in een werkdag waarin van alles tegenzat: onuitstaanbare klanten, ruzie, uitlopende werkzaamheden, spullen kwijt en als afsluiter deze lange wandeling door de storm. Prima, dit ongemakje valt te overzien. Laat ik maar genieten van de prachtige onweerflitsen, volle maan en verlichte wolkenformaties. Vol binnenpret liep ik in de stromende regen naar huis – wat in mijn geval een troosteloos eenpersoonsbed in een anonieme slaapzaal was. Het is maar net wat je thuiskomen noemt…

Die stabiele en onverstoorbare gemoedstand kwam niet uit de lucht vallen. Werk, het sociale leven, hobby’s, ontspanning: ‘het pakketje’ zat vrij gebalanceerd in elkaar. Natuurlijk helpt dat om goed in je vel te zitten. Maar er speelde meer. Diepere inzichten over mijn (on)kunnen, ‘ware ik’ en wat daartoe allemaal ten grondslag ligt gaf een ijzeren zelfvertrouwen. Met de precisie van een chirurg ontleedde ik mezelf. Zorgvuldig ging ik stap voor stap aan de slag. Dat op zichzelf was niet onwennig aangezien ik vaak reflecteer. De nieuwigheid zat hem in de toegevoegde regelmaat, structuur en onbevangenheid. Dagelijks stond ik een momentje stil bij mijn psyché. Als een buitenstaander onderzocht ik hoe opvoeding, onderwijs, arbeid en andere krachtenvelden vanuit de (in)directe omgeving mijn persoonsvorming beïnvloed(d)en. Ik bekeek welke culturele waarden, persoonlijke gewoonten of maatschappelijke normen mij een goede dienst bewijzen of juist verhinderen. Ik dacht na waarop mijn identiteit, wereldbeeld, (kern)overtuigingen, drijfveren, voorkeuren, meningen, gewoonten, obsessies, angsten, verlangens, illusies, waanbeelden, doelen en de hele mikmak op is gebaseerd. Ik wou meer weten over welke touwtjes aan mijn hart trekken en welke knopjes in mijn hoofd worden ingedrukt. De resulterende brei op papier koppelde ik vervolgens aan elkaar. Zodoende kon ik (nog onontdekte) verbanden leggen en interpretaties van levenservaringen in een ander daglicht plaatsen. Met deze inzichten kon ik het belemmerende slijm van structurele denkfouten, sluimerende obsessies, blinde vlekken of beperkende overtuigingen grotendeels wegzuigen. Niet dat je daarmee perfect wordt of totale controle krijgt, verre van. Het is slechts een krachtig hulpmiddel om de regie over je leven te hebben. Dit is de ware kracht van zelfbewustzijn.

De metafoor van cultuur als een (dis)functioneel besturingssysteem raakt de spijker op zijn kop. Het is wijzigbare/updatebare software die de hardware  – de ongeprogrammeerde homo sapiens – kan maximaliseren. Geïnspireerd paste ik de ideeën van Terence McKenna toe in mijn dagelijks leven. Hij heeft gelijk: ‘je bent niet naakt als je je kleding uittrekt’. Ook dan draag je nog een hoop. Geheel in stijl ging de Introspectie van de blote psyché door tijdens het douchen. Emoties voelen, een mening hebben of onderbewust op (externe) prikkels reageren is slechts een laagje van wie we zijn. De onderliggende lagen gaan veel dieper. Door daarin te graven kan je de hoogstpersoonlijke ervaring van de werkelijkheid ontginnen. Verklaringen smachten naar de oppervlakte. Het klinkt allemaal zo logisch en vanzelfsprekend terwijl zo’n gedachtengang allesbehalve wijdverspreid is. Zoals zovelen kreeg ik dit niet mee van mijn leraren, mentoren, leidinggevenden, vrienden, familieleden, (ex-)geliefden of wie dan ook. Of ze zagen er geen noodzaak in, of ze wisten niet beter, of ze waren simpelweg onmachtig. Ook ik was daar onderdeel van. Zoiets is makkelijker gezegd dan gedaan, zeker als er geen afkijkmateriaal of hulp van buitenaf is. Zo’n systeem opzetten kost tijd, moeite en de nodige poging. Gewoon beginnen is de truc om ergens te komen. Zelfs de meest gedetailleerde blauwdruk begint met een punt of lijntje. Alles wat in me opkwam schreef ik op, en gaandeweg breidde ik het uit en zette ik de puntjes op de i. Met engelengeduld en doordachte volharding creëer je vanzelf maatwerk.

Op bed bladerde ik erdoorheen. Hier kan ik wat mee, deze analyse van het besturingssysteem. Niet om een perfect-ogende schijnzelf op social media te creëren, welnee. Ik nam de verantwoording die bij ieder individu ligt. Waar het om gaat is om als grotendeels ‘geschreven’ volwassene alsnog een aantal bugs te verwijderen en codes te herschrijven. Met deze dataverzameling had ik alle benodigde informatie voor mijn database. Ik gaf simpelweg een eigen draai aan wat langzaamaan uit de digitale kinderschoenen groeit: algoritmes, kunstmatige intelligentie en andere technologie die verstrekkende gevolgen gaan hebben. Niet voor niets wordt (’neutrale’/’objectieve’) data het nieuwe goud genoemd. Data is geld, kennis en (concentratie van) macht. Deze munt heeft meerdere zijdes. Sommige Black Mirror- of Harari-scenario’s zijn echt niet vergezocht. Het is al moeilijk genoeg om iets zinnigs te doen met de snelle veranderingen in de wereld. Zelfs met een fatsoenlijke algemene ontwikkeling, kennis van zaken en een rijk voorstellingsvermogen blijft de nabije toekomst verhuld in de mist der onzekerheid.

Of subtiele indoctrinatie, geloofwaardige misinformatie en uitgekiende manipulatie van onze ‘vrije wil’ doorontwikkeld gaan worden? Ik weet het niet.

Of deze coronacrisis verouderde systemen laat imploderen en ruimte vrijmaakt aan andere maatschappelijke modellen of levensstijlen? Wie weet.

Of ons verwarrende tijden vol conflicterende keuzes, belangen of wereldbeelden te wachten staat? I weet het niet.

Het ontbreekt me aan antwoorden. Wel weet ik dat overdaad schaad. Daarom ben ik kritisch waar mijn aandacht naar uitgaat, waar ik me aan blootstel. Daarom zweer ik bij informatievermindering. Quarantaine is niet beschikbaar. Alle non-informatie op mijn harde schijf wordt opgespoord en verwijderd. Dit besturingssysteem is uitgerust met een Firewall, virusscanner, VPN, pop-up blocker en meerdere back-ups. Voor die kwetsbare bits en chips wordt alles uit de kast getrokken, wees er zuinig op. Zelfkennis, goed voor jezelf zorgen en helder blijven nadenken. Daar heb je altijd wat aan, ongeacht welk toekomstscenario uitkomt. Echte macht? Die heb je zelf in de hand.

Weet hoe je besturingssysteem in elkaar zit en haal voordeel uit wat de maatschappij (nog) te bieden heeft.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <