17. Animal-friendly halal meat exists

“So, who wants to work on the slaughter floor?” You could hear a pin drop. Quietly we hoped for ‘normal’ chores: preparing pallets, supplying machines, packing boxes or something alike. Please, anything but this. Scenes of horror movies came up: yelling animal abusers, flashing sirens, beeping alarms, screaming animals, blood-stained walls and other gross stuff. Our reluctance was undoubtedly due to such imagination. The finest man kicked up a notch by stating that “they don’t feel any pain”. Goosebumps came up. Ha, listen to that. Easy talking on behalf of dead animals. Over my dead body, go find someone else for your shit job. Simultaneously with that thought, Charles Bukowski echoed through my head: “If you go, go all the way!” You know… he’s right. Fuck it, let’s do it. Just let go. My perspective flipped 180 degrees. Wishful thinking doesn’t make this place disappear. Head dive into it, observe, learn and move on. Suddenly it seemed to be a logical part of the (un)chosen path: ‘running away’ from life, ‘decent’ housing and the dropped ‘mask of normality’. Bukowski urged me again: “Do it! Do it! Do it!” The manager’s patience had run out in the meanwhile. He started pointing out people before I could raise my hand. I was one of the lucky ones to fulfill this (un)grateful function. Either he felt my change of heart, or he saw someone made out of the right stuff, or both. What a fantastic compliment.

We got our equipment after the required instructions and scribbles. Fit, try and move on. We were taken to the crime scene immediately, time is money. Just let me clean my boots and put on a clean apron for a stunning first impression. We opened the door and walked into the supreme moment. So, this is where it happens. What struck us as newbies was how smooth and structured everything went on. Everyone had an assigned task at a specific place. It looked very robotic, which it is. Still, certain tricks and skills were needed for some chores. Some are clearly unsuitable for beginners like us. It’s a puzzle that kept the supervisor busy. We exchanged our impressions while he was occupied. All of us expected a bigger shock. It all went really ‘neatly’, sadistic abuses were (luckily) absent. Yet we were still quite flabbergasted. We saw men pulling skins of carcasses with all their strength. Packed-up creatures were grabbing intestines out of rib cages. Someone’s family member that’s walking around with cut off heads or chasing escaped sheep. Humans who’re cutting their fellow mammals to shreds. Silhouettes that were slicing off udders or balls (and get sprayed by milk or cum). Big apes that are splitting stomachs from the testiness (and get covered by acid, shit and other disgusting crap by doing so). All of this happened with minimal interaction, enormous noise and lightning speed. The indifferent reception couldn’t have been more striking.

The supervisor gestured to follow him. He placed me next to the feet cutter for a demanding job: removing cut off feet from the hooks. This obedient worker carried out the assignment. I laughed like The Joker after a while. What a typical moment. The path towards a ‘normal’ life was wide open, but I ended up here instead. It was a place of mechanical monotony. A place where there’s no room for fatigue, pains or amateurism. Even the break was a matter of rushing and force-feeding while keeping a constant eye to the clock. I had to cut away remnants of udders, balls or chunks of fat once the ‘relaxing’ lunch was over. The pace was challenging for a beginner, especially when disinfecting and sharpening the knives was included. It took my best efforts to keep up. This didn’t go unnoticed by another (grumpy) supervisor. I stoically carried on while he barked all sorts of commands. He went on relentlessly until he found another ‘victim’ to pester. Practice makes perfect, so I got the hang of it. The butcher of Holland would be proud. Visions of a promising future popped up. This dream job is the stepping stone for a brilliant career, the addition to a truly engaging LinkedIn profile. No, wait. These delusions came up and disappeared. Perhaps this will be the kiss of death for this fallen behind ‘runaway’. Maybe this is the tipping point of sanity or ‘professional’ incompetence. Time will tell whether ‘the’ (moral-ethical) line has been crossed. One thing’s certain though: the hands of this beer lover are completely haram.

We stopped at a supermarket on our way home. This fresh meat worker lacked the appetite for flesh after a workday packed with disturbing touches, smells and sights. I overheard a conversation as I walked past the plasticized broilers, steaks, sausages and T-bones. With a smile, I heard complaints about high prices and a limited range. ‘Modern’ people are so blinded by a clinical fake-reality, I thought. Even though I instantly realized that I’m no better. There are so many other outsourced or concealed morally-uncomfortable matters that I (deliberately) don’t know about. Disillusioned I bought some vegetarian pasta. My embarrassment of consecutive meat consumption was numbed with the quick bleep of a self-checkout. Against my better judgment, I convinced myself that all non-animal food doesn’t disturb the natural equilibrium. Pesticides, artificial growing methods or a (overly) industrial scale don’t destroy anything at all. Inconceivable amounts of land, biodiversity or creatures remain unaffected. Humans ‘simply’ have free rein as long as animals don’t show too much consciousness and intelligence; what else is their purpose. Yes, nature is equal. I wiped the sweat from my face. Relaxed I walked to the parking lot with my (un)ethical fellow-consumers. One by one they left in their individual bubble, some with screeching tires. Maybe they went to the McDrive. Why not. The customer is a sensible king, the voter always knows better and more choice is more happiness.

I called someone to thank him for his golden tip. He congratulated and warned me that ‘this isn’t good for your mental health’. “Well, you know… it’s already fucked up. I’m circling the drain” I said dryly. I hung up with semi-maniacal laughter. But karma is a bitch. He who laughs last, laughs longest. His prophetic words came true. Messing around with half a million carcasses had certain side effects. I thought I could get rid of them rationally. Well, I didn’t. This kind of work can only be sustained if you have certain beliefs, flip ‘a switch’ within yourself and (to put it bluntly) don’t think too much. That was the ‘problem’ when ‘animal-friendly halal slaughter’ was my daily routine. No matter how often the place is cleaned, the aura of death and decay lingers. Even a ‘neat’ abattoir with strict compliance with all protocols and legislation is and remains a slaughterhouse. My conscience was troubled by the dark nature and unreal scale of the (livestock) industry. One abattoir of one animal species in one country is no more than a drop in the ocean. Daily they use a staggering amount of water, energy, animals, transport, plastic and other resources. Later on I didn’t just see a conveyor belt, but one that has gone apewire. I saw a conveyer belt that’s driven by highly calculated profit maximization, financial incentives and ‘collateral’ damage. Feeding billions of omnivores isn’t enough. It’s more like careless killing than attentive and respectful slaughter. This on its turn is the result of pumping out as much ‘production’ as possible for the almighty and all-powerful Euro/Dollar. I had seen enough after a few months. Disillusioned I turned my back on this socially-tolerated massacre.

Nothing is as profound as personal experiences. That’s why places packed with conflicting forces somehow attract me. Dilemmas and opposing interests are as old as the road to Rome. They have something natural, and looking away doesn’t make them disappear. Give me the ragged edges of society, show me what people are capable of. I wanted to face the raw truth of industrial meat. Speak to involved immigrants from underprivileged areas. Trying to understand why we do what we do. To see how almost any situation can be normalized. Despite my growing aversion, I wasn’t led by simplistic value judgments or emotions. An opinion is (too) quickly expressed. It’s easy talking for me as a Dutchman. Not everyone has a politically/economically stable base, subsidized education, all kinds of government programs or a ‘strong’ passport. Make the best of what you’ve got. Fact remains that food has to be put on the table. Everyone pursues specific goals and wants to eat properly (for a reasonable price). Yet I say: know what you eat. Who pays, decides. The consumer is much more powerful than the voter. Inform yourself and make well-considered purchases or investments. More equality and openness, that’s my silent hope. And I don’t think that’s too much to ask for.

We can’t make it any nicer, but we can make it clearer.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

17. Diervriendelijk halal vlees bestaat

“Dus, wie wilt er op de slachtvloer werken?” Je kon een speld horen vallen. Stilletjes hoopten we op ‘normale’ klusjes: pallets klaarzetten, machines bevoorraden, dozen inpakken of zoiets. Asjeblieft, alles behalve dit. Beelden van horrorfilms schoten door mijn hoofd: schreeuwende dierenbeulen, knipperende sirenes, piepende alarmen, gillende dieren, met bloed besmeurde muren en andere gore toestanden. Onze terughoudendheid kwam ongetwijfeld door dergelijke beeldvorming. De beste man deed er een schepje bovenop door te stellen dat “ze geen pijn voelen”. Kippenvel kwam op. Ha, hoor hem nou. Lekker makkelijk praten namens dode dieren. Over mijn lijk, zoek maar iemand anders voor je klote klus. Gelijktijdig met die gedachte galmde Charles Bukowski door mijn hoofd: “If you go, go all the way!” Weet je… hij heeft gelijk. Fuck it, doe het gewoon. Laat los. Mijn blikveld draaide 180 graden om. Wensdenken doet dit pand niet verdwijnen. Duik erin, observeer, leer en ga weer door. Opeens leek het een logisch vervolg van de (niet) ingeslagen weg: weglopen van ‘hét leven’, ‘fatsoenlijk’ onderdak en het afgevallen ‘masker der normaliteit’. Bukowski spoorde me weer aan: “Do it! Do it! Do it!” Inmiddels was het geduld van de manager opgeraakt. Nog voordat ik mijn hand kon opsteken wees hij mensen aan. Ik behoorde onder de dolgelukkigen om deze (on)dankbare functie te vervullen. Of hij voelde mijn interne ommezwaai aan, of hij zag iemand die uit het juiste hout is gesneden, of beide. Fantastisch. Wát een compliment.

Na de nodige instructies en krabbels kregen we onze uitrusting. Even passen en meten, en doorpakken maar. We werden meteen doorgestuurd naar plaats delict, tijd is immers geld. Nog even de laarzen schoonspuiten en een schoon schort aandoen voor die verpletterende eerste indruk. We openden de deur en liepen het moment suprême tegemoet. Dus, dit is waar hét gebeurt. Wat ons als leken vooral opviel was hoe vlot en gestructureerd alles verliep. Iedereen had een toegewezen taak op een specifieke plek. Het zag er heel robotisch uit, en dat was het ook. Toch had je bepaalde handigheden en vaardigheden nodig voor sommige klusjes. Die zijn dus ongeschikt voor beginners zoals ons. Het hield de leidinggevende zoet met wat gepuzzel. Terwijl hij druk bezig was wisselden wij onze indrukken uit. We hadden een grotere schok verwacht. Op het eerste gezicht ging het er echt ‘netjes’ aan toe, sadistische wantoestanden bleven ons (gelukkig) bespaard. Toch keken we onze ogen uit. We zagen mannen die uit alle macht huiden van kadavers trekken. Ingepakte wezens die ingewanden uit ribbenkasten grijpen. Iemands familielid die met afgesneden koppen rondloopt of ontsnapte schapen achterna zit. Mensen die hun medezoogdieren helemaal aan flarden snijden. Gedaantes die uiers of balzakken wegsnijden (inclusief rondvliegend melk of zaad). Grote apen die magen van darmenzakken lostrekken (en daarbij worden bedolven onder maagzuur, stront en andere ranzige rotzooi). Dit alles onder minimale interactie, enorme herrie en een moordend hoog tempo. Het onverschillige ontvangst kon niet treffender zijn.

De leidinggevende gebaarde om hem te volgen. Hij plaatste me naast de potenknipper voor een uitdagend klusje: afgeknipte poten van de haken halen. Deze brave arbeider gaf gehoor aan de opdracht. Na een tijdje schoot ik als The Joker in de lach. Wat een typerend moment. Het pad naar een ‘normaal’ leven  lag wagenwijd open, maar in plaats daarvan kwam ik hier terecht. Het was een plek vol mechanische eentonigheid, een plek waar geen plaats is voor vermoeidheid, pijntjes of amateuristisch gepruts. Zelfs de pauze was een kwestie van hollen, bikken en continue op de klok kijken. Na een ‘rustgevende’ lunch moest ik restanten van uiers, zaadleiders of vetkwabben wegsnijden. Voor een beginner was het moordende tempo uitdagend, zeker met het ontsmetten en scherpslijpen van de messen. Het koste me moeite om het bij te benen en dat was een andere leidinggevende niet ontgaan. Terwijl hij allerlei commando’s eruit blafte ging ik stoïcijns door. Dat deed hij ook, net zolang totdat de saggerijn een ander ‘slachtoffer’ vond om zijn gal tegen te spuwen. Gelukkig kreeg het steeds beter onder de knie. Oefening baart kunst, de slager van Schipluiden zou trots zijn. Visioenen van een veelbelovende toekomst kwamen voorbij. Deze droombaan is hét opstapje voor een flitsende carrière, dé aanvulling voor een aansprekend LinkedIn profiel. Nee, wacht. Deze waangedachten kwamen op en verdwenen weer. Misschien is dit wel de genadeklap voor deze ‘achterop’ geraakte wegloper. Wellicht is dit het kantelpunt van mentale stabiliteit of ‘professionele’ ongeschiktheid. De tijd zal het leren of een bepaalde (moreel-ethische) lijn is overbrugd. Een ding is echter zeker: de handjes van deze bierliefhebber zijn een en al haram.

Onderweg naar huis stopten we bij een supermarkt. Na een werkdag vol indringende aanrakingen, geuren en beelden had deze verse vleeswerker geen trek in vlees. Toen ik langs alle geplastificeerde plofkippen, worsten, kiloknallers en biefstukken liep ving ik een gesprek op. Glimlachend hoorde ik een klachtenzang over hoge prijzen en beperkt aanbod aan. Wat zijn ‘moderne’ mensen toch verblind door deze klinische schijnrealiteit, dacht ik nog. Al besefte ik meteen dat ik (letterlijk) geen haar beter ben. Er zijn nog zoveel andere uitbestede of weggemoffelde moreel-ongemakkelijke toestanden waar ik (on)bewust geen weet van heb. Vol ontnuchterende gedachtes rekende ik een vegetarische pasta af. Met een snelle bliep van de doe-het-zelfkassa werd de vleesschaamte van jarenlange vleesconsumptie verdoofd. Tegen beter weten in maakte ik mezelf wijs dat al het niet-dierlijke voedsel de natuurlijke balans niet verstoord. Pesticiden, onnatuurlijke kweekmethodes of een doorgeslagen schaalvergroting verwoesten werkelijk waar helemaal niets. Onvatbare hoeveelheden grond, biodiversiteit of wezens blijven onaangetast. Zolang dieren niet teveel bewustzijn en intelligentie vertonen hebben mensen ‘gewoon’ vrij baan, wat moet je er anders mee. Ja, de natuur is een gelijke. Ik veegde het zweet van mijn gezicht. Gerustgesteld liep ik met mijn (on)ethische medeconsumenten naar het parkeerterrein. Een voor een vertrokken ze in hun individuele zeepbel, sommigen met piepende banden. Wie weet gingen ze naar de McDrive. En waarom ook niet. De klant is een verstandige koning, de kiezer weet het altijd beter en meer keuzevrijheid is meer blijheid.

Ik belde iemand op om hem te bedanken voor zijn gouden tip. Hij feliciteerde én waarschuwde me dat ‘dit niet goed is voor je mentale gezondheid’. “Ha, weet je… daar mankeert toch al van alles aan. Ik cirkel om de goot heen”, zei ik droogjes. Met een half-manische lach hing ik op. Maar karma is genadeloos. Wie het laatst lacht, lacht het best. Zijn profetische woorden kwamen uit. Met een half miljoen kadavers rommelen had bepaalde bijeffecten. Ik dacht het wel van me af te kunnen zetten op rationele wijze. Nou, niet dus. Dit soort werk hou je alleen vol als je bepaalde overtuigingen hebt, ‘iets’ in jezelf uitschakelt en (even lullig gezegd) niet teveel nadenkt. Zie hier het ‘probleem’ toen ‘diervriendelijk halal vlees’ mijn dagelijkse kost was. De aura van dood en verderf blijft hangen, ongeacht hoe vaak wordt schoongemaakt. Zelfs een ‘net’ slachthuis met strikte naleving van alle protocollen en wetgeving is en blijft een slachthuis. Mijn geweten kreeg last van de aard en onwerkelijke schaal van de (vee)industrie. Een slachthuis van een diersoort in een land is slechts een druppel op een gloeiende plaat. Dagelijks wordt een schrikbarende hoeveelheid water, energie, dieren, transport, plastic en andere grondstoffen verbruikt. Op een gegeven moment zag ik niet zomaar een lopende band, maar een die op hol is geslagen. Een lopende band gedreven door uiterst gecalculeerde winstmaximalisatie, financiële prikkels en ‘bijkomende’ schade. Miljarden omnivoren voeden is niet genoeg. Dit heeft meer weg van onverschillig afmaken dan aandachtig en respectvol slachten. Wat weer het gevolg is van zoveel mogelijk ‘productie’ eruit pompen voor de almachtige en allesbepalende Euro/Dollar. Na een paar maanden had ik genoeg gezien. Gedesillusioneerd keerde ik deze maatschappelijk-gedoogde massamoord de rug toe.

Niets is zo indringend als persoonlijke ervaringen. Daarom trekken plekken bomvol conflicterende krachtenvelden me aan. Dilemma’s en tegenstrijdige belangen zijn zo oud als de weg naar Rome. Ze hebben iets natuurlijks, en ervan wegkijken laat ze niet verdwijnen. Geef me de scherpe kantjes van de maatschappij, laat me zien waar mensen toe in staat zijn. Ik wou de rauwe waarheid van industrieel supermarktvlees onder ogen komen. Spreken met betrokken immigranten uit kansarme gebieden. Proberen te begrijpen waarom we doen wat we doen. In te zien hoe vrijwel elke situatie genormaliseerd kan raken. Ondanks mijn groeiende aversie liet ik me niet leiden door simplistische waardeoordelen of emoties. Een mening is (te) snel gegeven. Ik heb makkelijk praten als Nederlander zijnde. Lang niet iedereen heeft een politiek/economisch stabiele thuisbasis, gesubsidieerd onderwijs, allerlei overheidsprogramma’s of een ‘sterk’ passpoort. Iedereen roeit met de riemen die hij of zij heeft. Feit blijft dat er brood op de plank moet komen, iedereen bepaalde doelen nastreeft en we (voor een schappelijke prijs) lekker willen eten. Toch zeg ik: weet wat je eet. Wie betaalt, bepaalt. De consument is veel machtiger dan de kiezer. Informeer jezelf en maak weloverwogen aankopen of investeringen. Meer gelijkheid en openheid van zaken, daar is mijn stille hoop op gevestigd. En dat lijkt me niet teveel gevraagd.

Leuker kunnen we het niet maken, wel duidelijker.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

16. Dropped mask of normality

Fuzzy Psybient blasted out of my earbuds. Discreetly I rolled with the beat, the feet went up and up subtly. With closed eyes I traveled through all kinds of striking patterns and visualizations. Distant places, ‘exotic’ states, unknown spaces, all sorts of things passed by. I was completely gone for a while: gone within my world, gone within another dimension. This amplified version of reality went on when I opened my eyes. Gracefully flapping trees and ever-changing cloud formations to stare at. Pure inhalations of oxygen and the super-soft grass to lie on. The warmth of the Earth and the recognizable emotions of passing animals. I felt intense joy. The park was even more beautiful than before. Everything was comprehensive, captivating and interconnected. Numerous ‘layers’ of reality were directly projected. Abstract truths were so evident in one glance. Fascinated I witnessed a captivating freak show from the front row seat. It went on and on. I paid close attention while making notes, following the style of George Carlin.

With great reluctance I left my spot to take a pee. I cycled through the woods in awe, imagining if this was a real-life video game. Maybe I’m stuck somewhere on a home-trainer with VR-goggles, or in the Matrix. Fake or not, the need felt very real. With shaking legs I dropped my folding bike and ran into the bushes. Halfway through the act I realized I was standing in a bush of nettles. Someone cycled past me at this very moment. Skillfully he steered clear of the Mean Machine, which was still in the middle of the cycling lane. On an unmistakably mocking tone he (sort of) asked if everything went well. I loudly replied that it couldn’t be any better and burst out in laughter. Somewhat perplexed he looked at me, just as long until he was out of sight. Bloody great. Here I was, all alone. With burning shins I concluded that this day couldn’t get any better. 

His reaction is understandable. How are you supposed to react when someone’s mask of normality falls off? With ridicule, rejection, disbelief? Do you avoid, admire or compliment the person, or do you just leave it? Dealing with such an unusual situation isn’t in the manuals. It’s not told during birthdays, introductions or training courses. That makes the awkwardness so characteristic. It’s something I experienced first-hand after announcing my third world trip. Even unspoken reactions are noticeable; other people’s doubts can be sensed. I’m used to some misunderstanding or miscommunication as a quirky guy. Yet it bothered me. I wrote a brutally honest story about my motives and beliefs, which I then shared with others. This public acknowledgement of my abnormality mainly led to understanding and respect. Some reacted like that cyclist, or in a similar fashion. They were unable to take a stance with the brutal honesty, shameless vulnerability and psychological dissection I had shown them. It’s understandable because It’s not easy. That’s why I took it into account. Even ‘knowing’ someone for years offers no guarantee of reaching the same wavelength. Unrealistic expectations mostly lead to useless disappointments.

I returned to my trusted trip-spot in high spirits. I was still in a state of reminiscing about the encounter with the stranger. But I was laughing in particular about my life, which had gradually turned into a big joke. Unshakably ‘doing your own thing’ for years leave deep traces in the long run. Gradually my (underlying) ‘crazy’ side surfaced, slowly but surely. It’s a liberated ‘self’ that feels little with the ‘ordinary’ lifestyle or conventional bourgeois life. An unconventional misfit in a world in which marrying, living together, having children, buying houses or building careers is the norm. Many function well on the autopilot – on a foundation of predictability, routine, comfort, securities and familiarities. This simply doesn’t apply to me. In my case, it’s a magnetic counterpart that repels me. Constantly I’m pushed aside, straight into a spectators’ seat on the front row. And that’s totally fine. This spectator empathizes and participates passionately in his own way. 

I treated myself to psychedelic truffles (from a Dutch smartshop) to celebrate this milestone. The timing couldn’t be better. Exactly half a century after the moon landing, I plunged into the deep cosmos. It was my grateful tribute to all those brave space pioneers. My ground-breaking moment came fifty years later. This was my day before departure, my day of transition and truth. Unlike previous times, I left the fallen mask on the ground. It embodied all the (inner) conflicts that constricted me. People are often their own worst enemy, and I wasn’t an exception on that rule. Rising above it comes with struggle and effort. Suffocating expectations were shoved aside, fixated dotted lines were erased and invisible boxes were breached. I already dumped various widespread ideas of how adults are ‘supposed’ to live, think or act on the landfill. The remainder of restrictive beliefs and worldviews were thrown overboard in that park. Lovely. With rejoice I recalled the times in which I felt the necessity to live a ‘normal’ life. Deep down I knew it was against my better judgement. This is the nature of the beast. Time after time the desire for diversity and adventure was stronger than the so-called sense. This dormant tension gave way once I truly accepted myself in all my imperfections, depths, traits, contrasts, colors and aspects. Consequently, I carried on with what was already going on: wandering through life as unbound, open-minded and versatile as possible. This is my deck of playing cards to juggle and play with. It’s no longer an experimental phase of life at this point, but a lifestyle that’s truly mine. One that’s worthy of my true self. Worthy of my personality, passions, interests, creativity and talents. That’s the magical mix to strive for. It’s the code with which we can do the most for ourselves and our loved ones. The mix that adds so much more color and detail to mankind’s grand adventure, the code that makes life way more interesting.

Hopefully I’m doing evolution an excellent service with my modest role.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

16. Afgevallen masker der normaliteit

Wazige psybient knalde uit mijn oortjes. Zachtjes deinde ik met de beat mee, de voetjes gingen subtiel op en neer. Met gesloten ogen reisde ik door allerlei schitterende patronen en visualisaties. Exotische oorden, ‘vreemde’ toestanden, onbekende plekken, van alles kwam voorbij. Even was ik helemaal weg: weg in mijn wereldje, weg in andere dimensies. Met geopende ogen ging deze versterkte versie van de realiteit gewoon door. Sierlijk wapperende bomen en alsmaar veranderende wolkenformaties om naar te staren. Een pure snuif zuurstof en het fluweel zachte gras om op te liggen. De warmte van de Aarde en de herkenbare emoties van passerende dieren. Het park was nog mooier dan voorheen, ik genoot er intens van. Alles was een allesomvattend, oogstrelend en verbonden geheel. Talloze ‘lagen’ van de werkelijkheid werden rechtstreeks geprojecteerd. In een oogopslag waren abstracte waarheden zó overduidelijk. Gefascineerd zat ik helemaal vooraan bij een boeiende freakshow. Het hield maar niet op. Aandachtig lette ik op om aantekening te maken, geheel in de stijl van George Carlin.

Met tegenzin verliet ik mijn plek om een plasje te plegen. Verwonderd fietste ik door het bos, spelend met de gedachte of dit een levensecht videospel was. Wellicht zit ik ergens vast met een VR-bril op een hometrainer, of in de Matrix. Wel of niet nep, de nood was echt aan de man. Met knikkende knieën kwakte ik mijn vouwfiets neer en rende de bosjes in. Halverwege de daad kwam het besef dat ik in de brandnetels stond. Precies op dat moment fietste iemand voorbij. Vakkundig ontweek hij de Mean Machine die nog midden op het fietspad lag. Op bespottende toon vroeg hij of het gaat. Luidkeels antwoorde ik dat het niet beter kon, daarna schoot ik hard in de lach. Enigszins verbouwereerd keek hij me na, net zolang totdat we elkaar niet meer konden zien. Mooi man. Daar stond ik dan, moederziels alleen in de bosjes. Met brandende schenen concludeerde ik dat de dag niet meer stuk kon.

Zijn reactie is begrijpelijk. Want hoe reageer je als iemands masker der normaliteit afvalt? Met spot, afkeur, ongeloof? Ontwijk, bewonder of complimenteer je diegene, of laat je het maar gaan? De omgang met zo’n niet-alledaagse situatie staat niet in de handleidingen. Het wordt niet verteld tijdens verjaardagen, introducties of inwerktrajecten. Dat maakt vooral de onwennigheid zo kenmerkend. Na de aankondiging van mijn derde wereldreis kwam ik daarmee hoogstpersoonlijk in aanraking. Zelfs onuitgesproken reacties krijg je mee, andermans vertwijfeling of onbegrip zijn te proeven. Als eigenzinnig figuur ben ik gewend aan wat ruis op de lijn. Toch zat het me dwars. Ik schreef het van me af in een goudeerlijk verhaal over mijn drijfveren en overtuigingen, wat ik vervolgens met anderen deelde. Deze publieke erkenning van mijn abnormaliteit leidde vooral tot begrip en respect. Sommigen reageerden zoals die fietser, of op een vergelijkbare manier. Ze konden zich geen houding geven met de brute eerlijkheid, schaamteloze kwetsbaarheid en psychologische ontleding die ik toonde. Ook dat is begrijpelijk, het valt immers niet mee. Daarom hield ik er al rekening met de onwennigheid. Zelfs jarenlang iemand ‘kennen’ biedt geen garantie om dezelfde golflengte te bereiken. Onrealistische verwachtingen leiden vooral tot nutteloze teleurstellingen.

In opperbeste stemming keerde ik terug naar mijn vertrouwde trip-plekje. Natuurlijk genoot ik na van het onderonsje met de vreemdeling. Maar de slappe lach was vooral om mijn leven, wat langzaamaan een grote grap wordt. Jarenlang onverstoorbaar ‘je ding doen’ laat diepe sporen na. Gaandeweg kwam mijn (onderliggende) ‘gekke’ kant steeds meer bovendrijven. Het is een bevrijde ‘zelf’ die weinig heeft met het doorsnee huisje-boompje-beestje stramien. Een onconventionele ‘zelf’ die afwijkt in een wereld waarin trouwen, samenwonen, kinderen krijgen, huizen kopen of carrières opbouwen de norm is. Velen functioneren optimaal op de automatische piloot, met een fundament van voorspelbaarheid, routine, comfort, vastgetimmerde patronen, zekerheden, vaste plekken en vastigheden. Voor mij gaat die vlieger gewoon niet op. In mijn geval is het juist een magnetische tegenpool die mij afstoot. Steeds word ik weer weggedrukt in de stoel van een toeschouwer. En dat is oké. Ik ben een toeschouwer die op de voorste rij hartstochtelijk meeleeft en (op zijn manier) deelneemt.

Om deze mijlpaal te vieren trakteerde ik mezelf op psychedelische truffels van de smartshop. De timing kon niet beter. Exact een halve eeuw na de maanlanding dook ik de diepe kosmos in. Het was mijn dankbare eerbetoon aan alle dappere ruimtepioniers. Vijftig jaar later brak mijn baanbrekende moment aan. Dit was mijn dag voor vertrek, mijn dag van transitie en de waarheid. In tegenstelling tot voorgaande keren liet ik het afgevallen masker op de grond liggen. Het belichaamde alle (innerlijke) conflicten die me beperkte. Vaak zijn mensen zelf hun ergste vijand, en ik was daar geen uitzondering op. Daar bovenuit groeien gaat niet zonder slag of stoot. Zoiets kost moeite. Verstikkende verwachtingen werden opzij geschoven, vaststaande stippellijnen uitgegumd en onzichtbare hokjes doorbroken. Eerder had ik talloze wijdverspreide ideeën over hoe volwassenen ‘horen’ te denken of leven bij het grofvuil gezet. In dat park werd het restant van beperkende overtuigingen en wereldbeelden overboord gegooid. Heerlijk. Met binnenpret dacht ik aan de tijd waarin ik nog de noodzaak ervoer om ‘normaal’ te leven. Diep van binnen wist ik dondersgoed dat het tegen beter weten in was. Dit is het aard van het beestje. Keer op keer bleek de drang naar avontuur en diversiteit sterker dan het ‘verstand’. Die sluimerende spanning verdween nadat ik mezelf écht accepteerde: volledig in al mijn aspecten, kleuren, contrasten, dieptes, trekjes en imperfecties. Daarna pakte ik door met wat al gaande was: zo ongebonden, onbevangen en veelzijdig mogelijk door het leven zwerven. Dit is mijn pak speelkaarten om mee te goochelen en te spelen. Op dit punt was het geen experimentele levensfase meer, maar een levensstijl die werkelijk de mijne is. Een die waardig is aan mijn ware zelf. Waardig aan mijn persoonlijkheid, passies, interesses, creativiteit en talenten. Dat is de magische, nastreefbare mix. Het is dé code waarmee we het meeste kunnen betekenen voor onszelf en onze dierbaren. Dé code die het grote avontuur van de mensheid zoveel meer kleur en invulling geeft, dé code die het leven boeiender maakt.

Hopelijk doe ik de evolutie een goede dienst met mijn bescheiden rol

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

15. Collection of odd characters

Stiff muscles, a pounding headache and swollen veins. The awakening was painful, confusing and exhausting. Without a sense of place or time, I remained motionless while spinning circles in my head. The party was finally over after countless rounds. I jumped out of bed sick and stormed through the hallway like an elephant. I slammed the door of the toilet and plunged down. Haste makes waste: half-digested kebab shot into my nasal cavity. With shivers I swallowed the warm lumps of puke back in. On my knees I begged for forgiveness, yearned for redemption from all the excesses and sins. It was too little too late. This bucket had to be completely emptied, the head remained down in the potty. Snoring from the nearby toilet ceased due to all my noise. He strolled away after some inaudible mumbling. I continued my recovery in peace, just until the drainage of vomit, piss, sweat and diarrhea came to an end. Horrified I looked in the mirror at a pale ghost and drank some water. While swearing and moaning I walked outside for some fresh air. Oh yeah, the collateral damage of last evening. There I stood while staring at it. Squeezed cans of beer, caps, bottles of liquor, cigarette butts, packs of wine, crumbs, shards of glass, torn pizza boxes and empty bags of crisps were everywhere. Garbage cans were overflowing, the furniture was filthy, the kitchen almost walked away by itself and the floor stuck like glue. Between all the rubbish, a few people were frozen statues in the most impossible positions. Even watching it was painful. One of the cleaners walked past me. As usual, he went completely out of his mind. His outbursts of rage became an entertaining regularity in the mornings. I sat down for a good start because a good start is half the job. And a day without laughter is a day wasted.

The hangover and falling pieces of the puzzle silenced the laughter. A promise made is a debt unpaid. It’s easy to make one on a relaxed Friday evening, especially when you’re drunk and get along with someone. Regret prevailed ten hours later. You fool, you should’ve said no. Now you’re facing self-imposed obligations and responsibilities. Not from a dump or crime scene, but from a run-down hostel. This odd place of ‘all-or-nothing’ was also my home. No wonder I got second thoughts. I knew damn well what awaited me in this poorly run place that’s circling the drain. The absence of fences or cameras meant that everyone can – and did – walk in. The decaying building also serves as a (de facto) community hall, homeless shelter and hangout. It attracts a colorful bunch of (second-class) citizens. They have to go somewhere, all those backpackers, hobos, migrants, alcoholics, glue sniffers, local misfits, nutcases, ex-cons, bike-packers and long-distance hikers. All colors, ages, backgrounds and sizes came through the revolving door. Nothing surprised me anymore, it all became normal. An intense love-hate relationship gradually developed into something that would go out with a bang.

That’s for later. First I had to process payments, allocate rooms, show guests around, keep records and answer phone calls for a day. After a short nap I felt ready for this change of the guard. One of the many. Miraculously the joint always kept on running somehow. That’s why I felt confident, despite my lack of training or experience. Besides, I still had the hotlines if shit hits the fan. Three phone numbers of the former manager, spare manager and owner. That should be enough. I thought. The tasks seemed so simple that I passively listened to the brief instruction, nodded, opened a can of beer and walked off. It was a date with destiny. Of course, it was a lot busier than expected. Everything became a mess. People approached me with (for me) unanswerable questions, untraceable payments or unresolvable requests. I couldn’t access any data, which made work quite impractical. For hours I called my saviors, but no one picked up or called back. Work piled up in the meanwhile, and I lost overview due to the mess. Guests ended up in the wrong or (even more awkward) occupied rooms. It was a bloody embarrassment. I boiled from within: only if you asked the ex-manager some more questions! Finally I received a call. It was the owner who claimed that I ‘never answered’. Huh? She ignored my response and burst out in complaints. With hold-in irritation, I listened to the accusations. Easy talking while she would’ve missed her daily turnover without my willingness. I wasn’t even an employee but a total newbie. One of her guests, to be more precise, who kept her business up and running. Talking trash while failing yourself as the chief, unbelievable. As so often, it was the world upside down.

My mood improved when a flirty cougar checked in. My curiosity was ignited and after work I started a conversation. I had difficulties following her since she was quite drunk. Our attention shifted to others and I swapped places. Later on I went to a notorious disco with a group of drunkards. It’s an uptight place, so one hour was enough. Someone acted vaguely in the courtyard when I returned. The unpredictable stranger was clearly drugged by whatever substance. He finally left after careful and patient attempts to get rid of him. By now I got really fed up with this kind of nonsense and went to bed. In my room the MILF was in my bed, a roommate in her bed. His empty bed seemed infected with certain body fluids. One of our still awake roommates noticed my monologue. “It’s as it seems. Be glad you were somewhere else.” I see. Against my better judgment, I walked to the lounge to crash on a couch, but the door was blocked. As expected. The lust-room was back in business. Goddamn, always the same song on the repeat. I was a fan of communal living: cheaper, cozier, sharing stuff, being more efficient with transport and energy, etc. All benefits I saw instantly vanished. Something snapped and a striking thought came to mind:

Sooner or later I’ll turn my back on this comedy show and walk off silently.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

15. Verzameling van bonte figuren

Stijve spieren, gloeiende koppijn, opgezwollen aderen. De ontwaking was pijnlijk, verwarrend en vermoeiend. Zonder besef van plaats of tijd bleef ik roerloos liggen. Ik lag lekker in mijn hoofd tollen en na talloze rondjes was het feestje echt voorbij. Misselijk sprong ik uit bed om als een olifant door de gang te stormen. Ik smeet de deur van het toilet open en dook omlaag. Door al het gehaast schoot half verteerde kebab in mijn neusholte. Rillend slikte ik de warme klonten kots weer in. Op mijn knietjes smeekte ik om vergeving, smachtte ik naar verlossing van alle overdaad en zondes. Het was te weinig, het was te laat. Dit emmertje moest helemaal leeg, de kop bleef in de pot hangen. Door alle herrie stopte het gesnurk vanuit de naastgelegen wc. Na wat onverstaanbaar gemompel slenterde hij weg. In alle rust werkte ik aan mijn herstel, net zolang totdat de leegloop van braaksel, pis, zweet en diarree voorbij was. Vol afgrijzen keek ik in de spiegel naar een wit bleek spook, vervolgens tikte ik wat kraanwater weg. Al vloekend en jammerend liep ik naar buiten voor wat frisse lucht. Oh ja, de schade van de vorige avond. Ik stond erbij en keek ernaar. Overal lagen kapot geknepen blikken bier, doppen, flessen drank, peuken, pakken wijn, kruimels, glasscherven, kapotgescheurde pizzadozen en lege zakken chips. Vuilnisbakken puilden uit, meubels waren besmeurd, de keuken liep bijna vanzelf weg en de vloer plakte als een pritstift. Tussen alle troep lagen een paar mensen als standbeelden in de meest onmogelijke posities. Ernaar kijken deed al zeer. Op dat moment liep een van de schoonmakers achter me langs. Zoals zo vaak ging hij compleet uit zijn dak. Zijn woede-uitbarstingen werden een vermakelijke vaste prik in de ochtenden. Ik ging er eens goed voor zitten, want een goed begin is het halve werk. En een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Door de kater en de ineen gevallen puzzelstukjes verstomde het gelach. Belofte maakt schuld: wie A zegt, moet ook B zeggen. Op een gemoedelijke vrijdagavond is een toezegging snel gemaakt, zeker als je dronken bent en iemand wel mag. Tien uur later overheerste de spijt. Had gewoon nee gezegd, sukkel. Nu zit je opgescheept met zelfopgelegde verplichtingen en verantwoordelijkheden. Niet van een vuilnisbelt of plaats delict, maar van een apart hostel. Een uitgeleefde plek van ‘alles-of-niets’ was tevens mijn thuis was. Juist daarom kreeg ik mijn bedenkingen. Ik wist dondersgoed wat me te wachten stond in deze slecht gerunde, aflopende zaak. Door het gebrek aan hekken of camera’s kan iedereen naar binnen lopen – en doet dat ook. Feitelijk dient het aftandse pand ook als buurthal, daklozenopvang en hangplek. Het trekt een kleurrijk zooitje (tweederangs)burgers aan. Ze moeten toch ergens heen, al die backpackers, zwervers, migranten, alcoholisten, lijmsnuivers, verveelde locals, mafketels, ex-gedetineerden en langeafstandsfietsers of –wandelaars. Alle kleuren, leeftijden, afkomsten en afmetingen kwamen door de draaideur. Ik keek nergens meer van op, het werd normaal. Gaandeweg ontstond een intense haat-liefdeverhouding die het kookpunt zou bereiken.

Zover was het nog niet. Eerst moest ik een dagje betalingen verwerken, kamers verdelen, gasten rondleiden, administratie bijhouden en telefoontjes beantwoorden. Na een kort dutje had ik wel zin in deze wisseling van de wacht. Een van de vele inmiddels. Wonderbaarlijk genoeg bleef de tent altijd draaiende op een of andere manier. Daarom had ik er (ondanks mijn gebrek aan training of ervaring) wel vertrouwen in. Bovendien had ik de hulplijnen nog als er écht stront aan de knikker was. Drie telefoonnummers van de oud-manager, invalmanager en eigenaresse, dat moet voldoende zijn. Dacht ik. De taken klonken dusdanig simpel dat ik de korte uitleg aanhoorde, ja en amen zei, een blik bier opentrok en wegliep. Daarmee riep ik het noodlot over mezelf af. Natuurlijk werd het veel drukker dan verwacht. Alles liep in de soep. Mensen kwamen met (voor mij) onbeantwoordbare vragen, niet-naloopbare betalingen of onvervulbare verzoeken. Data nalopen ging niet, wat de werkzaamheden veel onpraktischer maakte. Urenlang belde ik mijn redders in nood op, maar niemand die opnam of terugbelde. Ondertussen stapelde het werk zich op, en door mijn papieren houtje-touwtje administratie verloor ik het overzicht. Gasten belandden in verkeerde of (nog gênanter) bezette kamers. Ik stond voor joker en vrat mezelf op: had nou maar doorgevraagd toen het kon. Eindelijk werd ik teruggebeld. Het was de eigenaresse die doodleuk beweerde dat ik ‘nooit opnam’. Huh? Ze negeerde mijn wederwoord en klaagde erop los. Met ingeslikte irritatie hoorde ik de verwijten aan. Lekker makkelijk afgeven terwijl ze haar dagomzet had gemist zonder mijn bereidwilligheid. Ik ben niet eens een werknemer maar een leek. Nota bene een van haar gasten die haar tent draaiende houdt. Iemand een grote bek geven en als eindverantwoordelijke zelf verzaken, ongelofelijk. Zoals zo vaak was het de wereld op zijn kop.

Ik voelde me een stuk beter toen een flirterige cougar incheckte. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en na werktijd knoopte ik een gesprek aan. Ze had diep in het glaasje gekeken en was daardoor moeilijk te volgen. Onze aandacht versprong naar anderen en ik ging ergens anders zitten. Later ging ik naar een beruchte discotheek met een groepje zuiplappen. Een uurtje was meer dan genoeg in die opgefokte tent. Bij terugkomst stond iemand vaag te doen op de binnenplaats. De onvoorspelbare vreemdeling was overduidelijk onder invloed van iets. Na voorzichtige en geduldige pogingen om hem weg te krijgen vertrok hij eindelijk. Gepikeerd ging ik naar bed, moe van dit soort gezeik. In mijn kamer lag de MILF in mijn bed, een kamergenoot in haar bed. Zijn lege bed leek besmet met bepaalde lichaamssappen. Een van onze kamergenoten was nog wakker en merkte mijn vertwijfeling op. ‘Het is zoals het lijkt. Wees blij dat je weg was’. Juist. Tegen beter weten in liep ik naar de lounge om op een bank te slapen, maar zoals verwacht was de deur geblokkeerd. De lustkamer was weer in bedrijf. Godverdomme, altijd weer hetzelfde liedje. Ik was een fan van gezamenlijk wonen: gezelliger, goedkoper, spullen delen, efficiënter omgaan met o.a. transport en energie. Alle voordelen die ik zag waren in een klap weg. Er knapte iets en een prangende gedachte kwam in me op:

Vroeg of laat keer ik deze soap de rug toe en loop ik zwijgend weg

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <