11. Countries full of crooks

Boom, boom, boom, boom, boom. A truly deafening beat bursts thousands of eardrums. Many (sort of) danced: feet came off the ground en mass, arms went up and up. Massive amounts of energy got burned, sweat gushed abundantly under a summer sun. The vibe was high, bloody fantastic. You’re getting quite thirsty from all of this. No wonder bottled water was in high demand since it remains the best and healthiest thirst-quencher. Such collective wisdom on display, it filled me with warmth. Although… There’s obviously more going on here. It’s impossible to miss with a bit of attentiveness: all the hugs, the dreamy glances and (un)subtle chewing, the exaggerated facial expressions and run on ice pops. In my conservative estimation, the majority of festival-goers popped some pill(s). Or whatever they used. Hey, but isn’t that kind of stuff forbidden? Yeah, so? We’re doing it anyway. Organizers, bartenders, guards, they all simply squeeze their eyes for us. Especially since the customer are royalies.

As part of a herd of regurgitating cuddle-bugs, I happily joined the mob. MDMA had plunged me into a state of intoxication, which I didn’t feel ashamed about – at all. This kid has arrived in the candy store. I enjoyed the moment, music, atmosphere, interactions with random strangers and my friends’ companionship. Everything was so pure, much better, more intense and beautiful. I was just doing ‘my thing’ as usual. Despite being surrounded by a huge crowd, I was gone for a while. I was gone within myself, gone within the deep trance of this perfect moment. Suddenly I got ‘out of it’: someone’s shenanigans drew my attention. Amused I stared at his shameless frenzy. As if he felt it, he suddenly looked into my direction. We exchanged a brief glance, instantly burst into laughter and did a fistbump. Joyfully I claimed my mates’ attention. They had missed the moment but laughed immediately as well. Because of me, that is. Apparently I looked like an bald crook. ‘Those pupils, bloody hell!’ I ignored their advice to put on sunglasses. Why try hiding the obvious, let me look at things as they truly are. And vice versa.

We had a brief chat from heart-to-heart. What very specific substances can do with emotions, group dynamics and the perception of reality is really amazing! A whole (creative) world reveals itself, it’s so special. It’s something completely unimaginable for my younger self. I didn’t want any of it at all at the time, for good reasons. Once I received professional treatment (for mental health issues), I solely encountered negative aspects of drugs. It influenced my perception of them, on top of an unsuitable state of mind. The required mental stability, self-confidence and self-control to get started were still lacking. Under such circumstances, (mis)usage with the wrong underlying motives is imminent: think of numbing unpleasant emotions, succumbing to peer-pressure or escaping an existential void. Then usage can quickly turn into abuse, with all its devastating consequences. Besides, it was – and is – my conviction that such means are not a requirement to feel happy, have a good time or gain insights. Wisely I avoided it, just as long until I was truly ready for dosed and cautious experimentation. When the time came, I did it my way, with my conditions, dosages, confidants, beliefs and personal motives. The suppressed curiosity that lurked beneath the surface finally emerged. There it was, bare and open to the outside world. It was no longer hindered by cultural stigmas, black and white thinking, other people’s bad experiences or outright fear-mongering. The buoy floated steadily, in sync with the ever-changing circumstances without being flushed away.

At last it commenced: the boss’s appearance on stage. I didn’t even realize it at first, only after my mate called me names. Like God knows who’s standing there. It’s hard to distinguish loud boom-boom, louder boom-boom and rock-hard boom-boom within this deafening noise. Is there something refined about this controlled anarchy anyway? So, there we stood. Yearning for the pope’s gospel like a bunch of fanatic pilgrims. The surrounding symbolism barely interested me in all honesty. Just bring me the message, just give me more bone-crushing boom-boom-boom for the sake of it. We all went com–plete-ly mental once everyone’s patience got rewarded. Finally, that’s the spirit. This is such a mighty open-air cathedral, holy moly. Collectively we broke free – free from the grind of daily routine, free from tiring obligations, suffocating expectations and packed agendas. We recharged the collective battery for yet another hectic (work)week that awaited us. Oh, and besides that, we were simply celebrating life with our (occasional) friends. Just leave us, it’s already lasting so shortly.

The party was over after a popping finale. Too bad, but everything comes to an end. Tens of thousands of steps and I didn’t get anywhere. Yet this necessary outlet leads to something: fulfillment. Satisfied I jumped on my bicycle. Since I was still as high as a kite, I hovered effortlessly through the city (without wearing a helmet of course, like a true stubborn Dutchman). I arrived home in no time. With ringing ears I laid in bed, enjoying fresh and older memories. Chuckling I recalled my completely pissed shenanigans as a drunk youngster. Ha! At least my actions were still legal and socially accepted since alcohol is absolutely not a drug. Now look at me. Now I’m on the ‘wrong side’ of a cultural distinction and its associated laws. Not only do I look like a crook; I am one according to the legal system. How great is that? Maybe I should return to the liquor store or switch to the legality of a Dutch smartshop. Then I can take off my prison uniform, just like all those drug-tourists in Amsterdam. Perhaps one day I’ll be able to buy pills in a smartshop, not as ‘drugs’ but as mind-expanders. Or maybe this little fun will also be taken from us: time will tell. Oh well, what are the thoughts of me and my partners-in-crime worth? Nothing at all. We’re just hopeless and above all stupid pill-poppers. Like all junkies, they’re completely irresponsible, ignorant, selfish and (self)destructive. All of them, no exceptions. So: criminalize, tackle and silence all of it, because such ‘secrecy’ really pays off (in other countries). The potential abuse of a minority will automatically disappear from the radar. And with it all the positive effects for the majority who do have the required self-knowledge, self-control and learning abilities. Isn’t that great? Curiosity for other realities, deeper insights and unforgettable experiences; this terribly inhuman need should be suppressed and ignored. Or, to put it more straight-forwardly:

Drugs are bad, m’kay?

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

11. Landen vol boevenvolk

Dreun, dreun, dreun, dreun, dreun. Door een oorverdovende beat barstten duizenden trommelvliezen uit elkaar. Velen deden een (soort van) dansje: voetjes kwamen massaal van de grond, armen gingen de lucht in. Er werd met bakken energie gesmeten, het zweet gutste rijkelijk onder een zomers zonnetje. De sfeer zat er goed in, lekker man. Wat krijg je toch een dorst van dit alles. Niet voor niets vonden flesjes water gretig aftrek, dat blijft immers de beste en gezondste dorstlesser. Wat een collectieve wijsheid zeg, ik kreeg het er helemaal warm van. Hoewel… Hier is overduidelijk meer aan de hand. Met een beetje oplettendheid valt het niet te missen: de omhelzingen, de dromerige blikken en het (niet) subtiele gekauw, de overdreven gezichtsuitdrukkingen en de run op waterijsjes. Naar mijn voorzichtige inschatting had het merendeel van de festivalgangers een pilletje op. Of iets anders. He, maar dat soort spul is toch verboden? Ja, dus? We doen het lekker toch. Organisatoren, barmedewerkers, bewakers, al die bloedneuzen knijpen gewoon een oogje dicht voor ons. De klant is immers koning.

Als onderdeel van de kudde herkauwende knuffelkonten deed ik vrolijk mee met de menigte. De MDMA had me in een almachtige roes ondergedompeld en dat vond ik allerminst schandelijk – verre van zelfs. Blij dat ik was joh. Ik genoot van het moment, de muziek, sfeer, interacties met willekeurige vreemdelingen en het gezelschap van mijn vrienden. Alles was zo puur, zoveel intenser, mooier, beter. Zoals gebruikelijk stond ik gewoon ‘mijn ding’ te doen. Hoewel ik door een grote mensenmassa werd omringd was ik even helemaal weg. Weg in mezelf, weg in de diepe roes van het moment der perfectie. Opeens was ik ‘eruit’: de capriolen van iemand verderop trok mijn aandacht. Geamuseerd stond ik naar zijn schaamteloze gewaus te staren. Alsof hij het aanvoelde keek hij opeens mijn richting op. We wisselden een korte blik uit, schoten onmiddellijk in de lach en gaven elkaar een boks. In alle blijheid schoot ik mijn maten aan. Ze hadden het moment gemist maar moesten ook lachen. Om mij, welteverstaan. Blijkbaar keek ik als een kale boef uit mijn doppen. ‘Wat een pupillen zeg, niet normaal meer’. Hun advies om een zonnebril op te doen sloeg ik in de wind. Waarom het overduidelijke proberen te verbergen, laat me de zaken bekijken zoals ze werkelijk zijn. En vice versa.

We hadden nog een inhoudelijk onderonsje. Wat hele specifieke stofjes wel niet doen met emoties, groepsdynamiek en de perceptie van de werkelijkheid! Een hele (creatieve) wereld die zich openbaart, zo bijzonder. Het is iets compleet onvoorstelbaars voor mijn jongere zelf. Destijds moest ik er helemaal niets van hebben, en daar had ik gegronde redenen voor. Toen ik professionele hulp ontving (voor gedragsproblemen) kwam ik alleen met de negatieve aspecten van drugs in aanraking. Dat beïnvloedde mijn beeldvorming, bovenop een gemoedstand die er niet naar was. Het ontbrak me nog aan de benodigde mentale stabiliteit, zelfvertrouwen en zelfcontrole. Onder zulke omstandigheden ligt gebruik met de verkeerde onderliggende drijfveren op de loer: denk aan ongemakkelijke emoties verdoven, zwichten voor groepsdruk of wegvluchten voor een existentiële leegte. Dan kan gebruik snel omslaan in misbruik, met alle verwoestende gevolgen van dien. Daarnaast was – en is – het mijn overtuiging dat zulke middelen geen vereiste zijn om je gelukkig te voelen, een goede tijd te hebben of inzichten op te doen. Verstandig ontweek ik het, net zo lang totdat ik echt klaar was voor gedoseerde en voorzichtige experimentatie. Toen het zover was deed ik dat op mijn manier, met mijn voorwaarden, doseringen, vertrouwelingen, overtuigingen en persoonlijke drijfveren. Eindelijk dreef de altijd onderdrukte nieuwsgierigheid naar de oppervlakte. Daar was het dan, open en bloot voor de buitenwereld. Niet langer gehinderd door culturele stigma’s, zwart-wit denken, andermans slechte ervaringen of regelrechte bangmakerij. De boei dreef stabiel, deinde mee met de alsmaar veranderende omstandigheden zonder meegesleurd te worden.

Eindelijk was het zover: de eindbaas verscheen op het podium. In eerste instantie had ik dat niet eens door. Ik wist het pas nadat mijn maat me voor holbewoner uitmaakte. Ja, weet ik veel wie daar stond. In deze teringherrie hoor ik amper verschil tussen hard gedreun, harder gedreun en keihard gedreun. Is er iets verfijnds aan deze gecontroleerde anarchie dan? Hoe dan ook: daar stonden we dan. Als een stel fanatieke pelgrims smachtten we naar het evangelie van de paus. Al interesseerde de hele symboliek eromheen me niet zoveel. Kom nou maar met de boodschap, geef me gewoon meer verpletterend gedreun. Toen ieders geduld eindelijk werd beloond ging iedereen he-le-maal los. Jaja, mooi man. Machtige openlucht kathedraal is dit toch. Met z’n allen kwamen we los – los van de sleur van het dagelijks leven, los van alle vermoeiende verplichtingen, verstikkende verwachtingen en volle agenda’s. Zo werd de collectieve accu opgeladen voor een drukke (werk)week die ons weer te wachten stond. Oh, en daarnaast waren we gewoon het leven aan het vieren met onze (gelegenheids)vrienden. Laat ons, het duurt al zo kort.

Na een knallend slotnummer was het feestje voorbij. Spijtig, maar aan alles komt een einde. Tienduizenden stappen verder en ik ben geen steek opgeschoten. Toch leidt deze broodnodige uitlaatklep ergens toe: voldoening. Voldaan sprong ik op de fiets. Ik stond nog strak, daardoor zweefde ik moeiteloos door de stad (uiteraard zonder helm, hardleerse boerenkinkel die ik ben). In mum van tijd was ik thuis. Met suizende oren lag ik in bed na te genieten, zowel van verse als oudere herinneringen. Schaterlachend dacht ik terug aan mijn compleet bezopen acties als dronken jongeman zijnde. Ha! Toen was ik tenminste nog legaal en maatschappelijk geaccepteerd bezig, want alcohol is absoluut geen drug. Kijk mij nu. Nu ben ik aan ‘de verkeerde kant’ van een cultureel bepaald onderscheid beland – en de bijbehorende wetgeving. Nu kijk ik niet alleen als een boef uit mijn doppen; volgens het rechtssysteem ben ik er ook een. Fijne boel. Misschien moet ik maar terug naar de slijterij of overstappen naar de legaliteit van een smartshop. Dan kan ik mijn gestreepte boevenpak uittrekken, net zoals al die drugstoeristen doen in Amsterdam. Wie weet komt er ooit een moment dat ik een pilletje kan kopen in de smartshop, niet onder de noemer ‘drugs’ maar ‘geestverruimer’. Of misschien wordt ook dit lolletje van ons afgepakt: de tijd zal het leren. Maar ach, wat zijn de gedachtenkronkels van mij en mijn partners-in-crime nou waard? Helemaal niets. We zijn toch maar kansloze en bovenal domme pillenslikkers. Zoals alle junks zijn ze compleet onverantwoord, onwetend, egoïstisch en (zelf)destructief bezig. Allemaal, zonder uitzonderingen. Dus hup: criminaliseren, aanpakken en doodzwijgen die hap, want dat stiekeme gedoe (in andere landen) werkt echt fantastisch. Daarmee verdwijnt het potentiele misbruik van een minderheid vanzelf van de kaart. En daarmee ook alle positieve uitwerkingen voor de meerderheid die wél de benodigde zelfkennis, zelfbeheersing en leervermogen heeft. Prima toch? Nieuwsgierigheid naar andere realiteiten, diepere inzichten en onvergetelijke ervaringen; deze vreselijk onmenselijke behoefte dient onderdrukt en genegeerd te worden. Of, nog simpeler gezegd:

Drugs are bad, m’kay?

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

10. Silent confrontation

Talking, snacking, sleeping in, sporting, seks, reading, working, listening to music. These and other self-evident activities were no longer for me. Voluntarily I distanced myself from it all. Not because it’s so much fun, quite the contrary. Abstinence from any form of distraction is an essential part of a ten-day Vipassana meditation course – which undoubtedly applies to other forms of meditation as well. As a down-to-earth Dutchman and naive beginner, I was skeptical at first. I considered this measure to be totally overkill. The opposite turned out to be true after experiencing the effects firsthand; it’s a requisite to evoke something essential. Up to this point, I thought I know myself well. I was convinced that I can be good on my own, that I handle silence or seclusion well. I believed that I have enough mental space for deep observations and clear thoughts. Or – even more laughable – that I have complete command over my mind. Ha, ignorant joker. These (and comparable) illusions were completely shattered in a mere ten days. Ouch, that hurts. Merciless revelations about all the unnecessary ballast, subconscious escapism and irrational parts of my autopilot were very evocative. Just as ruthless was the restless howler-monkey within my brainpan. My state of mind shot from one brain lobe to the other like a pinball. Memories, thoughts, desires, judgments, pain, pleasure, aversion, boredom, fun, intellectual games or sentimental drivel: truly nothing was out of mind. Real peace was an exception rather than the norm. Jeez, what a sobering confrontation with this undisciplined and incoherent mess. An obvious and truly painstaking project awaits me, a daunting task that will keep me occupied for a while. All fine to me, bring it on.

Returning to the ‘normalities’ of daily existence was awkward. Fortunately I didn’t face this ordeal alone. Apart from the introduction and finale, I didn’t speak with Noctoman. Or even cast a glance. We didn’t need words or glimpses to communicate: energy sufficed. It clicked immediately. He offered me a place to stay once the course was over. Alright then, let’s go. The beginning of the journey was very harmonious, partly because of New Zealand’s mesmerizing landscapes. But the atmosphere changed once we entered the wilderness of urbanity. Everything became more noisy, fleeting and hurried. The outside world claimed an overwhelming amount of energy and attention from us. Everything was so intense after emerging from a deep meditation-buzz. Countless stimuli, impressions and realizations overloaded us. Even visiting a regular burger joint became a memorable event. We were in the mood for a proper slice of meat after sticking to a vegetarian diet. After making our orders we patiently waited with attentive observation. Hmmm… ”You little, you little dumb ass bitch, I ain’t fucking with you!!”’ echoed through the place. Further up some boys were enthusiastically regurgitating the lyrics while the adults sat in dead silence – deeply sucked into their smartphones. In style with the music, some guys had a quarrel on the street, which was a lot of barking without biting in the end. Wannabee Vin Diesel’s blasted through the block with their tuned discotheque on rims. Meanwhile, our sauce-drenched hamburgers were dumped on the table: enjoy your meal. Holy cow, his last round could’ve been more honorable. While dozens of such observations went through me, we exchanged a glance. Countless thoughts were expressed in the fraction of a second. I nearly choked in laughter; tears were running down my cheeks. Yes, a glance can say more than a thousand words or thoughts…

It was on the tip of our tongues: what kind of insanity is this? What the hell are we doing? Not that we were any different, far from it. We were part of what we were laughing about. The silencing of our rattling bellies didn’t go thoughtfully: we shoved in those calorie bombs as if we were a bunch of starved paupers. But even with this uncivilized behavior, I remained attentive about my burps and the ketchup-smeared corners of my mouth. My position suddenly swapped from an alert spectator to a passionate participant. Once again I was part of a crazy show with a seeming lack of directing, tragicomic acting, recurring blunders and chewed-up scripts of predictability. Ah, me and the world around me. Just let go already, it’s the way it is. With true acceptance of reality, I was able to deal with the changing of the guard. I’m just someone who tries his best with the resources and knowledge he has. So go on, keep munching and jump back in the car. Put on some speaker-blasters, turn to a deafening volume, all windows open, pedal to the metal and hang out of the window like a cheerful doggy. Freedom tastes so much better after ‘captivity’. Act dumb while burning some CO2, oh yeah. Just act ‘normally’, then you’re being crazy already…right?

From One Tree Hill we enjoyed the illuminated Skyline of Auckland. Although we looked at skyscrapers, we focused on the lives taking place within them. Human lives in which everyone tries to achieve happiness and fulfillment in their own way. We spoke about the lives filled with (unpursued) dreams, disappointments, toils, successes and setbacks. Suddenly I thought of a local who picked me up as a hitchhiker before I went into monk-mode. I was in for some R&R with her after all that abstinence. So I suggested to hang out, who knows where it leads to. After sending the message, I went home with Noctoman to watch something politically incorrect. After watching an entertaining episode of Family Guy, we closed the day with an hour of meditation. All kinds of thoughts, realizations and questions came up – as usual. To which extent do I want to tame my bewildered mind? Do I want to live without a healthy dose of craziness or imperfection? What would we have without sacrifice, discomfort or pain? Is it… *my attention went back to observing the breath without judgment*. That’s all it was. Brushing teeth and crashing someone’s guest-bed, hopefully without contaminating it with a (soaking) wet dream. Yeah, the calmness of a meditation center is very pleasant, calming, healing. It’s certainly worth another visit. But still. There’s so much more to experience with all the psychological sores and struggles of humanity. No, I don’t want to be a perfect son-in-law or an enlightened monk. Just give me some struggle, suffering, spirit and impurity. I find that anything but a punishment. I’ve experienced something very essential though, and I keep practicing with applying it continuously. Under real acceptance, I will experience the multifaceted reality fully and with awareness. I’ll do so without neurotic controlling, compulsive clinging, quick judgments or a maddening (and lengthy) list of expectations, obviously.

So, in two weeks you can learn way more than many years of ‘education’ or work experience.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

10. De stilte valt zo hard

Praten, snacken, uitslapen, sporten, seks, lezen, werken, muziek luisteren. Deze en andere vanzelfsprekende activiteiten waren niet meer aan mij besteed. Op vrijwillige basis nam ik afstand van dit alles. Niet omdat dat nou zo leuk is, integendeel. Onthouding van elke vorm van afleiding is een essentieel onderdeel van een tiendaagse meditatiecursus Vipassana – wat ongetwijfeld ook voor andere meditatievormen geldt. In eerste instantie was ik sceptisch. Als nuchtere Nederlanders en naïeve beginneling vond ik het maar een extreme maatregel die zijn doel voorbijschoot. Na de persoonlijke ervaring bleek het tegenovergestelde waar; de regel is bittere noodzaak om iets heel wezenlijks op te roepen. Tot dit punt dacht ik mezelf wel te kennen. Ik geloofde dat ik goed op mezelf kan zijn, dat ik goed om kan gaan met stilte of afzondering. Ik was ervan overtuigd dat ik genoeg mentale ruimte heb voor diepgaande observaties en heldere gedachten. Of – nog lachwekkender – dat ik complete heerschappij over mijn geest heb. Ha, onwetende grapjas. In slechts tien dagen tijd lagen deze (en vergelijkbare) illusies compleet in duigen. Au, dat doet pijn. De genadeloze openbaring van alle onnodige ballast, het onderbewuste vluchtgedrag en het irrationele van mijn automatische piloot was heel indringend. En minstens net zo meedogenloos was de rusteloze brulaap in mijn hersenpan. Als een bal in een flipperkast schoot mijn aandacht van de ene naar de andere hersenkwab. Herinneringen, gedachten, verlangens, oordelen, pijn, genot, afkeer, verveling, plezier, intellectueel gespeel of sentimenteel geleuter: werkelijk niets was te gek. Echte rust was eerder uitzondering dan regel. Jemig, wat een ontnuchterende confrontatie met dit ongedisciplineerde en onsamenhangend zooitje. Er valt overduidelijk nog een hoop monnikenwerk te verzetten. Prima, kom maar op. Heb ik gelijk een uitdagende klus om me langdurig zoet te houden.

De terugkeer naar het ‘normale’ bestaan was onwennig. Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Op de introductie en afsluiter na zei ik geen woord tegen Noctoman. Zelfs een blik werpen was uit den boze. Woorden en blikken waren toch onnodig om te communiceren: energie voldeed. Het klikte meteen en na afloop bood hij een logeerplek aan. Oké, laten we gaan dan. Mede door het betoverende landschap van Nieuw-Zeeland was het begin van de reis heel harmonieus. Maar de sfeer sloeg om zodra we de stedelijke wildernis betraden. Alles werd luidruchtiger, vluchtiger, gehaaster. De hoeveelheid energie en aandacht die de buitenwereld opeiste was overweldigend. Onder invloed van een diepe meditatieroes ervoeren we alles zoveel intenser. We werden helemaal overladen met talloze prikkels, indrukken en realisaties. Zelfs een bezoek aan een doorsnee burgertent werd een hele belevenis. Na een vegetarisch dieet hadden we trek in een bonk vlees. Na de bestelling wachtten we geduldig met aandachtige observatie. Hmmm… ‘’You little, you little dumb ass bitch, I ain’t fucking with you!!’’ galmde door de zaak. Verderop zaten wat jongetjes enthousiast mee te blèren terwijl de volwassenen er geen oren naar hadden – te diep in hun smartphones gezogen. Geheel in stijl met de muziek brak er buiten bonje uit, wat uiteindelijk een hoop geblaf zonder happen was. Wannabee Vin Diesel’s scheurden keihard door de straat met hun verlaagde discotheken op wielen. Ondertussen werden onze in saus doorweekte hamburgers neergekwakt: eet smakelijk. Arm rund, diens laatste ronde had wel wat eervoller mogen zijn. Terwijl tientallen van dit soort observaties door me heen schoten wisselden we een blik uit. Ik stikte bijna van het lachen, tranen biggelden over mijn wangen. Inderdaad, een blik zegt soms meer dan duizend woorden of gedachten…

Het stond op onze lippen gebrand: wat is dit nou voor idioterie? Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Niet dat wij nou wezenlijk anders waren, verre van zelfs. We waren onderdeel van hetgeen waar we zo om moesten lachen. Het stillen van de rammelende buiken verliep niet echt bedachtzaam: we schrokten die caloriebom naar binnen alsof we een stel uitgemergelde armoedzaaiers waren. Maar zelfs onder dit onbeschaafde gedrag bleef ik opmerkzaam over mijn geboer en met ketchup besmeurde mondhoeken. Opeens veranderde mijn positie van oplettende toeschouwer naar hartstochtelijke deelnemer. Als vanouds was ik weer onderdeel van een doldwaze show met schijnbaar weinig regie, tragikomisch acteerwerk, terugkerend geblunder en alsmaar herkauwde scripts. Ach, ik en de wereld om mij heen. Lekker loslaten joh, het is zoals het is. Door werkelijke acceptatie van de werkelijkheid kon ik leven met de wisseling van de wacht. Ik ben ook maar iemand die zijn best doet met de middelen en kennis die hij heeft. Dus hup, doorbikken en terug die auto in. Elektronisch gedreun aan, volume op standje gehoorbeschadiging, alle ramen open, pedal to the metal en als een blije hond uit het raam hangen. Na ‘gevangenschap’ smaakt de vrijheid zoveel beter. Lekker dom doen en CO2 verbranden, mooie boel. Doe toch lekker ‘normaal’, dan doe je al gek genoeg. Ja toch, niet dan?

Vanaf One Tree Hill genoten we van de verlichte Skyline van Auckland. Hoewel we naar wolkenkrabbers keken, hadden we vooral oog voor de levens die daarin plaatsvinden. Mensenlevens waarin iedereen op zijn/haar manier geluk en voldoening probeert te bereiken. We bespraken de levens vol (niet nagejaagde) dromen, teleurstellingen, geploeter, successen en tegenslagen. Opeens moest ik aan een local denken die me voor de meditatieretraite als lifter oppikte. Na alle onthouding had ik wel zin om een (goed gevuld) beschuitje te eten met haar. Dus ik stelde voor om wat af te spreken, wie weet waar het toe leidt. Na mijn geapp ging ik met Noctoman naar huis om iets heerlijk politiek incorrects te kijken. Na een vermakelijke aflevering van Family Guy sloten we de dag af met een uurtje meditatie. Zoals gebruikelijk kwamen allerlei gedachten, realisaties en vragen in me op. In hoeverre wil ik mijn verwilderde geest temmen? Wil ik wel leven zonder een gezonde portie dwaasheid of imperfectie? Wat zouden we hebben zonder opoffering, ongemak of pijn? Is het… *zonder oordeel ging mijn aandacht terug naar de ademhaling*. Daar bleef het bij. Tanden poetsen en in andermans logeerbed duiken, hopelijk zonder die te bevuilen met een (klets)natte droom. Ja, de kalmte van een meditatiekamp is heel fijn, rustgevend, helend. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Maar toch. Er valt zoveel meer te beleven met alle psychologische sores en menselijke worstelingen. Ik wil helemaal geen perfecte schoonzoon of verlichte monnik zijn. Geef mij maar wat strijd, lijden, bezieling en onzuiverheid. Dat vind ik alles behalve een straf. Toch heb ik iets heel essentieels ervaren, en ik blijf oefenen om dat continue toe te passen. Onder werkelijke acceptatie zal ik de veelzijdige realiteit volledig en bewust ervaren. Uiteraard zonder neurotische controlezucht, dwangmatig vastklampen, snelle oordelen of een gekmakende (en ellenlange) lijst van verwachtingen.

Zo zie je maar dat je in twee weken tijd veel meer kan opsteken dan vele jaren ‘onderwijs’ of werkervaring

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

09. Just smile and wave

Look out! LOOK OUT!!! While the driver was messing about on his phone, we drove straight towards a steep hill. The slumped man didn’t realize anything, that’s how deep he was sucked into the screen. That in itself was bad enough if it weren’t for the fact that he was also blind drunk. My shouting fell on deaf ears. Eh, shit. I braced myself. He tried to steer away from it at the very last moment, but it was too little too late. We barely tipped over, more due to luck than skill. I stared deeply into the drunkards’ eyes with utter disapproval and dismay. It didn’t bother him. Instead, he laughed it off indifferently. He clearly didn’t care about his moronic act. His colleague kicked up a notch by joining in and cracking jokes. I sat in the passenger seat with a loss of words. What a bunch of retards, this is completely out of mind. Drinking unprocessed horse-milk, skipping showers for days or getting totally owned with wrestling was all fine to me. And hey, a bit of excitement and sensation makes a journey more worthwhile. But this wasn’t funny anymore. I would’ve retreated on the spot if we weren’t in the middle of the Gobi desert. No road to hitchhike on, no camel to jump on. Damn. Sometimes there’s not much choice. Sometimes you’re very dependent on others.

This event is part of a recurring pattern. As a chronic travel addict, I have experienced quite some antics and road hogs by now. There are a lot of places where traffic is less strictly regulated. Or, to put it another way, it all goes more bluntly. On the spot I recalled some prior experiences. Sitting on the roof of a Filipino Jeepney. Holding on to Colombian bikers who slither over steep mud trails. Standing in the back of a pickup while thundering over the (narrow) mountain roads of Nepal. Hanging out the doorway of an overcrowded Sri Lankan bus nervously. Multiple cardiac arrests endured by bus drivers who regard their job as a videogame, are suicidal, or both. Doing little prayers in the back of wildly slaloming taxis or tuk-tuks. Foolish ghost drivers, stubborn tailgaters, dubious madman rides and countless other madness that didn’t withstand the test of time. It’s a miracle that I’ve had just one accident abroad. Apart from that, I always arrived (sooner or later) at my destination without chunks, rips or fuss. Every time I thought I had experienced ‘it’. And every time I was wrong. Some things I never get used to, even when something keeps happening time after time.

I discussed the near-accident with my mate in a Mongolian Ger. Their apathetic reaction was quite concerning. They genuinely didn’t see the severity of the situation, which was hard to grasp for us. We were close to being stranded in the middle of nowhere. Or worse: eight people getting injured. This is total bonkers, we don’t have to take this. Still, it remained an awkward matter. Do we really have to explain why drunk-driving is dangerous? Are we really going to behave like moralists? Condemning, lecturing, public disapproval, forcing my perceptions onto others and alike… Ugh, I’d rather not. I don’t feel entitled to take that position. Not at home, and certainly not when skating on the thin ice of other cultures. That’s why I usually take an empathetic, modest and reserved posture in the unfamiliar. Especially since it’s my choice to go somewhere with (very) different manners, norms and values. Nobody is eager for constant finger-pointing. And that, ironically enough, is also a recurring pattern. I’ve seen it all too often: the all-knowing, meddling and above all morally-supreme Westerner who – always and everywhere – has a (strong) opinion about truly everything. It often goes unconsciously and without bad intentions. They simply can’t pass by manners, attitudes, behaviors, use of language and the like that differs (to theirs). Especially the so-called highly-educated, rational and understanding ‘world citizens’ often turn out to have the biggest egos and most delicate souls. It has to be made public as soon as something doesn’t fit in their world – preferably as simplistic, rigid and invulnerable as possible. Something like; ‘I’m right, I’m more right, and I’m always right’. What about anyone with a different opinion?  This person obviously doesn’t understand it at all. Travelling doesn’t automatically make someone (more) open-minded, I dare to draw this conclusion by now.

No! Damn it, just no. Fuck the velvet gloves. No more over-sensitive fuss around cultures or forcing an (artificial) peace. Let’s call a spade a spade. This isn’t about cultural differences – this is just stupid and irresponsible. Yes. Yes! If that stance makes me an illiterate, xenophobic, short-sighted, selfish, and above all anxious racist/voter of political party X, then so be it. In the end, my more outspoken mate said what was on the tip of the tongue. Yet our concern about everyone’s safety was another waste of effort. Oh well. We’ve had our say, and later we’ll repeat it with the big boss (which by the way was just as pointless). That’s all we can do. We got the strong impression that drunk-driving is relatively common in Mongolia. Especially after we saw countless swaying vehicles, heard other people’s stories and read some news articles about the matter. Yet it is – and remains – just a limited, non-solid impression. Not much you can do with it. That’s why the act didn’t affect my positive image of Mongols and Mongolia. On the contrary. Living as semi-nomads in a desolate land with an extreme continental climate, it’s not for the fainthearted. It’s a brutal existence that I cannot comprehend, no matter how hard I try. One thing I know for sure: I don’t imitate them as a spoiled Dutchman. So I took my hat off and bowed deeply. It’s true: respect for somebody fits everybody. But how nice would it be if it’s mutual. We all want to come home in one piece. So road hogs, please, think twice and show some respect.

Laughing it all off mindlessly and carrying on business as usual, that really brings us anywhere.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

09. Weglachen en doorgaan

Kijk uit! KIJK UIT!!! Terwijl de chauffeur op zijn telefoon zat te klooien reden we recht op een steil heuveltje af. De onderuitgezakte man hij had niets door, zo diep zat hij in het schermpje. Dat op zichzelf was al erg genoeg, ware het niet dat hij ook nog eens stomdronken achter het stuur zat. Mijn geschreeuw was aan dovemansoren gericht. Kutzooi. Ik zette me schrap. Op het allerlaatste moment probeerde hij nog weg te sturen, maar het mocht niet meer baten. Met meer geluk dan wijsheid kiepte het busje niet om. Vol afkeurende verbijstering keek ik de dronkenlap indringend aan. Dat deerde hem niet. Sterker nog, hij zat doodleuk te lachen om zijn debiele actie. Zijn collega deed er een schepje bovenop door mee te doen en grappen te tappen. Met een mond vol tanden zat ik in de bijrijdersstoel. Wat een stelletje Mongolen zeg, dit is echt compleet bezopen. Onbewerkte paardenmelk drinken, dagenlang niet douchen of ingemaakt worden met worstelen vond ik allemaal prima. Een beetje spanning en sensatie kan een reis altijd wel gebruiken. Maar dit was niet leuk meer. Als ik niet middenin de Gobi woestijn was had ik ter plekke de aftocht geblazen. Geen weg om aan te liften, geen kameel om op te springen. Jammer joh. Soms valt er weinig te kiezen. Soms ben je heel afhankelijk van anderen.

Deze gebeurtenis is onderdeel van een alsmaar terugkerend patroon. Inmiddels heb ik als chronisch reisverslaafde de nodige capriolen en wegpiraterij meegemaakt. Er zijn nogal wat plekken waar het verkeer minder strikt is geregeld. Of beter gezegd, het gaat er lomper aan toe. Ter plekke groef ik in mijn geheugen en beleefde het weer. Op het dak van een Filipijnse Jeepney zitten. Vastklampen aan Colombiaanse motorrijders terwijl ze over steile modderpaden glibberen. De hele dag in een pick-up staan terwijl deze over de (te smalle) Nepalese bergwegen dendert. Nerveus uit het portiek van een overvolle Sri Lankaanse bus hangen. Meerdere hartstilstanden verdragen door buschauffeurs die hun baan als een videospelletje zien, levensmoe zijn, of beide. Achterin wild slalommende taxi’s of tuktuk’s schietgebedjes slaan. Dwaze spookrijders, hardnekkige bumperklevers, bedenkelijke dollemansritten en talloze andere gekheid welke door de tand des tijds zijn vergeten. Het is een klein wonder dat ik slechts een ongeluk heb meegemaakt in het buitenland. Verder kwam ik altijd (vroeg of laat) zonder brokken, kleerscheuren of gedoe op de bestemming aan. Elke keer dacht ik ‘het’ wel te hebben meegemaakt. En elke keer zat ik ernaast. Sommige dingen wennen nooit, zelfs niet als het blijft gebeuren.

In de Ger besprak ik het bijna-ongeluk met mijn maat. We zaten vooral met de laconieke reactie in onze maag. Ze zagen oprecht de ernst van de situatie niet in, en dat konden we maar moeilijk bevatten. Het scheelde weinig of we waren op een afgelegen plek gestrand. Of erger nog: gewond geraakt met z’n achten. Dat gaat nergens meer over, dit hoeven we niet te pikken. Toch bleef het een ongemakkelijke kwestie. Moeten we nou echt gaan uitleggen waarom dronkenschap achter het stuur gevaarlijk is? Gaan we nou echt de moralisten uithangen? Veroordelen, beleren, publiekelijk afkeuren, mijn belevingswereld aan anderen opdringen en dergelijke… Bah, liever niet. Ik voel me niet bevoorrecht om die positie in te nemen. Thuis niet, en op het dunne ijs van andere culturen al helemaal niet. Dat is waarom ik me inlevend, bescheiden en terughoudend opstel in den vreemde. Temeer omdat het mijn keus is om naar gebieden met (heel) andere omgangsvormen, normen en waarden te gaan. Niemand zit te wachten op constant vingerwijzen. En juist dat is – ironisch genoeg – een eveneens terugkerend patroon. Ik heb het maar al te vaak gezien: de alwetende, bemoeizuchtige en bovenal moreel-superieure Westerling die altijd en overal van alles wat moet vinden. Vaak gaat dat onbewust en zonder slechte bedoelingen. De (voor hen) afwijkende omgangsvormen, opvattingen, gedragingen, taalgebruik en dergelijke kunnen ze simpelweg niet aan zich voorbij laten gaan. Juist de zogenaamd hoogopgeleide, rationele en begripvolle ‘wereldburgers’ blijken vaak de grootste ego’s en teerste zieltjes te hebben. Zodra iets niet in hun wereldje past dan moét dat hoe dan ook kenbaar gemaakt worden. En dan het liefst zo simplistisch en onbuigzaam mogelijk. Iets in de trant van ‘Ik heb gelijk, ik heb meer gelijk, en ik heb het grootste gelijk’. Iemand met een afwijkende mening? Die snapt er natuurlijk geen ene snars van. Van reizen wordt je niet per se ruimdenkender, die conclusie durf ik inmiddels wel te trekken.

Nee! Verdomme nog aan toe, gewoon nee. Flikker maar op met de fluwelen handschoentjes. Niet meer het overgevoelige gedoe rondom culturen of het (dwangmatig) bewaren van de lieve vrede. Ik ga het beestje bij de naam noemen. Dit is geen cultuurverschil – dit is gewoon stompzinnig en onverantwoord. Ja. Ja! Dan ben ik maar een laaggeletterde, xenofobische, racistische, kortzichtige, zelfzuchtige en bovenal angstige stemmer van politieke partij X. Helemaal prima, het zij zo. Het woord was uiteindelijk aan mijn mondige gabber, hij zei wat op mijn lippen stond gebrand. Wederom leken onze zorgen met betrekking tot ieders veiligheid verspilde moeite te zijn. Ach. We hebben ons zegje gedaan, en later gaan we dat dunnetjes herhalen bij de grote baas (wat overigens ook geen nut had). Meer kunnen we niet doen. We kregen sterk de indruk dat dronkenschap achter het stuur betrekkelijk vaak voorkomt in Mongolië. Helemaal nadat we het nodige geslinger zagen, nieuwsartikelen lazen en andermans verhalen hoorden. Toch is en blijft het slechts een beperkte, niet-waterdichte indruk. Je kunt er weinig mee. Daarom deed de actie geen afbreuk aan mijn positieve beeldvorming van Mongolen en Mongolië. Integendeel. Structureel als semi-nomade in een godverlaten land met een extreem landklimaat leven, je moet het maar kunnen. Het is een bikkelhard bestaan die ik niet kan doorgronden, hoe hard ik het ook probeer. Een ding weet ik zeker: ik doe het ze als verwende Nederlander niet na. Ik doe mijn petje af en maak een diepe buiging. Het is waar: respect voor iemand misstaat niemand. Maar wat zou het fijn zijn als dat wederzijds is. We willen allemaal heelhuids thuiskomen. Wegpiraten, denk toch een beetje na en toon wat respect.

Weglachen en gedachteloos op de oude voet doorgaan, daar schieten we echt wat mee op.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <