13. No tempting offer

I sighed deeply. Darn, if only this conversation could be postponed. The ever-ticking clock doesn’t care about personal requests though. It’s an unrelenting truth: sooner or later you’ll have to make (un)important choices. Although I’d put some thoughts on paper, I wasn’t looking forward to this inevitable moment. Damn it, be a grown man and face it. I took a deep breath, smoothed my shirt and walked inside towards the long-awaited appointment. The ladies were all set. My nervousness wasn’t because of them, a lack of self-confidence or fear of saying something ‘wrong’. Far from it. That company suits me well in many ways. They provided the effort of customization, the space for openness, the investment of sincere attention. The informal atmosphere and coziness were genuine. I was at ease in this stronghold, but not for now. I kept my cards close to my chest. My mood wasn’t right to hide nothing. I simply couldn’t, even if I wanted to. As more often, an internal conflict between feeling and mind was going on. Expressing a clear, unified message is too much to ask for in such a state of mind. 

All right, let’s get this over with. Like most conversations, this performance review started off with some small talk before going down to business. I predicted that they were content with me, and my senses didn’t let me down. Unspoken appreciation got thrown out, which is always nice to receive. I seized the opportunity to do the same. Yeah, I know. This sounds like a sneaky game that (understandably) makes you vomit instantly. Luckily I kept my lunch inside since the appreciation was sincere. Otherwise it’s a lot like awkward or fruitless advances. Our imaginary dance went on gracefully with style. This looks quite promising, so someone will make a move. The corporate line was thrown with perfect timing. Hmmm… The seemingly tasty bait looks promising for this insatiable glutton. It was thoroughly inspected with cautious curiosity. Take your time. Know what you’re biting into, look beyond the horizon. If something is too good to be true, then often it is. The sea is (still) abundant with fish, explorations are so enriching and exciting. It’s not that I necessarily have ‘to go’, but I can always take the known route. Long story short: I didn’t bite. Well, not immediately. I might be back later. 

On the way home I stared at the familiar Dutch landscape. My mind raced as fast as the Intercity. The window reflected the man on a stone. Bravo, postponed yet another decision to be made. This purebred Millennial did it over and over again. Somehow this almost laughable ‘achievement’ had an absurd touch. What the hell am I doing? I shook my head for the popular contract of ‘normality’ or ‘the real life’. There it was: a unilaterally signed contract of employment with improved terms, carefully written, printed on special paper and waiting in a shiny folder. All I had to do was signing it. This would secure an income, title, regularity and outlined path. Exactly what so many people yearn for. In addition to a fixated timetable, it also offers a practical answer to thé question: ‘what do you do?!’ Surely you can expect a clear answer by now from someone in his thirties. Right? After all the education, internships, courses, modules, seminars and junior positions, this is the stage of life to harvest (an income). Before that stage commenced, I had neatly spread and sown my seeds. I also thought about another pressing question from thé list of questions: where do you want to be in five years from now on? After graduation, I had a vivid picture of what I didn’t want. Back then I already felt little with yuppies, their bloated-up high-society and the puppet-show-disguised rat-race. The foreboding turned out to be very accurate (in my experience) after five turbulent years. During this time I came and disappeared as a self-selected ‘reserve-professional’. The role allowed me to see that world in much broader daylight. My eyes opened a little further. Obviously it was a turnoff leading straight towards a dead end. Instinctively I stayed far away from that no-go zone. 

So where did the inner conflict come from? Deep inside I felt a (understandable) trace of temptation. Job securities or the ‘right to exist’ of (groups of) professions aren’t self-evident. The same goes for what we stand for as humanity, where we get fulfillment from or identify ourselves with. And that stings, being the sensitive group animals we are. Even if paid labor would be too traditional, bureaucratic, time-consuming, restricted, outdated, ineffective, boring, burdensome or politically/profit/short-term driven, then at least you still belong to something (as long as it lasts). Rather having a limited identity than being a total ‘nobody’, is the motto. At least it offers answers, peace of mind and a direction to follow throughout life. Everything is poured into an organizational/corporate box for clarification: options in budgets, choices in careers, achievements in reports, creations in copyrights, intellectual stimuli in price tag and motivation in a payslip. I saw it all happening during the train ride. The twisted mill of modernity would give me the final blow as well. I thought of the tribes that are defeated by the system. I thought of all the (young) people who are (already) completely ‘stuck’ and sorted out. I thought of those burdened by debts, contractual obligations or self-imposed limitations. Ben! Don’t take the bite, or get pulled into an unnatural world while squirming and gasping for oxygen. It would be a quick bite with far-reaching consequences. My mental numbness processed into business cards. My un-chased dreams vanished into an imaginary ladder. My precious energy lost to jam-packed agenda’s. My authenticity dissolved in soulless business plans. My nagging pain tranquilized by the grind. My stagnation faded into company pictures. My bore-out caused by meaningless sideshows. My demise triggering a mid-life crisis.

I smiled once again while cycling around. Why making it so hard for yourself while the choice is already made. Get this done and over with already, here and now. This clinical way of life isn’t my calling. Be honest; just say that you’ve had enough of it. I’m going to decline politely to the offer of prolonging this occupational therapy. Then the freed-up time will be used to regain control over the ship. It’s my responsibility to guide my home through stormy waters. It takes me to places full of exotic fruits, unusual creatures and valuable minerals. Yeah, it’s so obvious. I manage perfectly fine without consecutive work-experience, a so-called ‘job for life’ or straitjacket(s). 

I want to serve the community in my own way, even if it results in my bankruptcy or downfall.  

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

13. Geen aantrekkelijk aanbod

Ik slaakte een diepe zucht. Drommels, kon dit gesprek maar opgeschoven worden. De alsmaar doortikkende klok heeft echter geen ruimte voor persoonlijke verzoekjes. Het is een onverbiddelijke waarheid: vroeg of laat moet je (on)belangrijke keuzes maken. Hoewel ik wat gedachten op papier had gezet, keek ik toch tegen dit onvermijdbare moment op. Verdomme, wees een volwassen vent en zie het onder ogen. Onder een diepe ademteug trok ik mijn shirt glad, daarna liep ik naar binnen voor de langverwachte afspraak. De dames zaten er helemaal klaar voor. Mijn nervositeit lag absoluut niet aan hen, een gebrekkig zelfvertrouwen of angst om ‘iets verkeerds’ te zeggen. Integendeel. In veel aspecten pas ik prima bij dat bedrijf. Daar kreeg ik de moeite van maatwerk, de ruimte voor openhartigheid, de investering in oprechte aandacht. De informele sfeer en niet-gemaakte gezelligheid mochten er zijn. In dit bolwerk was ik op mijn gemak, maar toen even niet. Mijn kop stond er niet naar om het achterste van mijn tong te laten zien. Zelfs al zou ik het willen, het lukte niet. Zoals wel vaker broeide een intern conflict tussen het gevoel en het verstand. Dan is een heldere en eenduidige boodschap uitdragen teveel gevraagd.

Goed, laat ik er eens goed voor zitten. Zoals zoveel gesprekken begon ook dit functioneringsgesprek met koetjes en kalfjes, daarna kwamen we ter zake. Naar mijn inschatting waren ze tevreden met me, en mijn voelsprieten lieten me niet in de steek. Altijd fijn om voorheen onuitgesproken waardering aan te horen. Daarom greep ik de mogelijkheid aan om hetzelfde te doen. Ja, ik weet het. Dit klinkt als een glad spelletje waar je (logischerwijs) spontaan braakneigingen van krijgt. Gelukkig bleef mijn lunch binnen omdat de waardering gemeend was. Anders heeft het veel weg van gênante en kansloze versierpogingen. Ons denkbeeldig dansje verliep zo stijlvol en sierlijk. Dit lijkt tenminste ergens op, de slag kan geslagen worden. Met perfecte timing werd het zakelijke lijntje uitgegooid. Hmmm… Dit ogenschijnlijk lekkere aas leek wel wat voor deze onverzadigbare veelvraat. Met voorzichtige nieuwsgierigheid werd het grondig geïnspecteerd. Neem de tijd. Weet waar je je tanden in zet, kijk verder dan je neus lang is. Als iets te mooi is om waar te zijn, dan is dat vaak ook zo. De zee zit (nog) bomvol vis, verkenningstochten zijn zo spannend en verrijkend. Niet dat ik per se ‘weg’ hoef, maar de bekende weg inslaan kan altijd nog. Lang verhaal kort: ik hapte niet. Althans, niet onmiddellijk, misschien later.

Onderweg naar huis staarde ik naar het vertrouwde polderlandschap. Mijn gedachtenmolen ging net zo hard als de Intercity. Het raam reflecteerde de man op de steen. Bravo, weer een door te hakken knoop vooruitgeschoven. Deze rasechte Millennial kreeg het keer op keer voor elkaar. Ergens had deze bijna lachwekkende ‘prestatie’ een absurd tintje. Waar ben ik nou mee bezig? Ik haalde mijn neus op voor een populair contract van de ‘normaliteit’ of ‘het echte leven’. Daar lag het dan: een al eenzijdig ondertekende arbeidsovereenkomst met verbeterde arbeidsvoorwaarden, zorgvuldig opgesteld, op speciaal papier uitgeprint en in een mapje gestopt. Ik hoefde alleen maar een krabbel te zetten. Daarmee zou een inkomen, titel, regelmaat en uitgestippeld pad zijn vastgelegd. Precies hetgeen waar zoveel mensen naar smachten.  Naast een dichtgetimmerde tijdsindeling biedt het ook een praktisch antwoord op dé vraag der vragen: ‘wat doe je?!’ Van een dertiger mag je onderhand toch wel een duidelijke invulling verwachten. Toch? Na alle opleidingen, stages, cursussen, keuzemodules, seminars en beginnersfuncties is dit de levensfase om (inkomsten) te oogsten. Daarvoor had ik netjes mijn zaadjes verspreid en gezaaid. Tevens stond ik stil bij een andere prangende vraag van dé lijst der vragen: waar wil je over vijf jaar zijn? Na het afstuderen had ik een duidelijk beeld van wat ik vooral niet wou. Destijds voelde ik al bar weinig met yuppen, diens opgeblazen high society en de als poppenkast vermomde hamstermolen. Na vijf turbulente jaren bleek dat voorgevoel bijzonder waarheidsgetrouw te zijn (in mijn beleving). Jarenlang dook ik op en onder als zelfgekozen ‘reserveprofessional’. Door die gedaante zag ik het wereldje in een veel breder daglicht. Mijn ogen gingen nog wat verder open. Die afslag liep zo overduidelijk dood. Instinctief bleef ik ver weg van die no-go zone.

Waar kwam het innerlijk conflict dan vandaan? Diep van binnen voelde ik (begrijpelijkerwijs) weldegelijk een spoortje verleiding. Baangaranties of het bestaansrecht van hele beroepsgroepen zijn geen vanzelfsprekendheden. Evenals waar we als mensheid staan, zingeving uit halen of onszelf mee identificeren. Voor gevoelige groepsdieren steekt dat. Ook al zouden betaalde werkzaamheden te traditioneel, bureaucratisch, tijdrovend, beperkt, gedateerd, ineffectief, saai, omslachtig of politiek/winst/korte-termijn gedreven zijn, dan hoor je (zolang het duurt) in ieder geval nog ergens bij. Liever een beperkte identiteit hebben dan helemaal ‘niemand’ zijn, is het devies. Dat biedt tenminste antwoorden, rust en een richting om in te slaan gedurende het leven. Ter verduidelijking wordt alles in een organisatorisch/bedrijfsmatig hokje gegoten: opties in begrotingen, keuzes in carrières, prestaties in rapportages, creaties in copyrights, intellectualiteit in een vraagprijs en motivatie in een loonstrook. Gedurende de hele treinrit zag ik het helemaal voor me. De doorgedraaide molen der moderniteit zou ook mij de genadeklap geven. Ik dacht aan de volksstammen die zijn verslagen door het systeem. Aan (jonge) mensen die (al) helemaal voorgesorteerd en vastgeroest zijn. Aan hen die gebukt gaan onder schulden, contractuele verplichtingen of zelfopgelegde beperkingen. Ben! Bijt niet in dat lijntje, of wordt al spartelend en naar zuurstof happend in een onnatuurlijk wereldje getrokken. Het zou een snelle hap met verstrekkende gevolgen zijn. Mijn mentale afstomping verwerkt in visitekaartjes. Mijn niet-nagejaagde dromen verdwenen in een denkbeeldige ladder. Mijn kostbare tijd verspeeld aan bomvolle agenda’s. Mijn authenticiteit weggewerkt in kleurloze bedrijfsplannen. Mijn zeurende pijn verdoofd door de sleur. Mijn stilstand vervaagd in bedrijfsfoto’s. Mijn bore-out veroorzaakt door betekenisloze randzaken. Mijn teloorgang resulterend in een mid-life crisis.

Tijdens het fietsen moest ik wederom glimlachen. Wat loop je toch moeilijk te doen terwijl de keuze al gemaakt is. Hak de knoop nou definitief door, hier en nu. Deze klinische manier van leven is niet mijn roeping. Wees eerlijk en zeg gewoon dat je hier geen zin in hebt. Ik ga vriendelijk bedanken voor het aanbod om deze beroepsmatige bezigheidstherapie te verlengen. Dan ga ik met de vrijgekomen tijd de controle over het schip herpakken. Het is mijn verantwoording om mijn thuis door ruige wateren te loodsen. Daarmee kom ik nog op plekken vol exotische vruchten, aparte schepsels en waardevolle mineralen. Ja, het is overduidelijk. Ook zonder keurslijf, aaneengesloten werkervaring of een zogenaamde ‘baan voor het leven’ red ik me prima.

Op geheel eigen wijze wil ik de gemeenschap dienen, al wordt het mijn faillissement of ondergang

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

12. Cracking the code

I raced over the Dutch dunes with my folding bike. The lack of gears made it hard work, luckily I had the energy to spare. This was the revival of my youthful self. For a moment I wasn’t an adult who got gradually numbed down by dreary routines, pointless tasks and distracting sideshows. Unleash The Mean Machine. While leaning over in the corners like an overly happy boy, I pretended to be Mr. Rossi. I got completely drenched, both within as outside my rain-gear since it was raining cats and dogs. Hang on a little longer, then this ‘Flying Pig’ can take a refreshing shower. Fate struck simultaneously with the popping thought: the rusted chain gave way. There was the bill of prolonged thrift and abusing equipment. It fitted perfectly into a setback-packed workday: unbearable customers, quarrels, overtime, lost items and now a long hike through the storm. Fine, this is just a minor inconvenience. Let’s enjoy the raw beauty of thunderstorm flashes, a full moon and the illuminated cloud formations. Through the pouring rain I walked home – in my case a dreary single bed within an anonymous dorm. Now that’s what one can call coming home…

That stable and imperturbable state of mind didn’t come out of the blue. Work, social life, hobbies, recreation: ‘the package’ was fairly balanced. That helps to feel comfortable in your own skin. But there was more to it than that. Deeper insights about my (in)abilities, ‘true self’ and what underlies it all gave me an iron self-confidence. I dissected myself with the precision of a surgeon. With great care it went on, step by step. That in itself wasn’t a novelty since introspection is my middle name. The added regularity, structure and candor was whats new. Every day I took a moment to reflect on the psyche. As if I was an outsider, I investigated how upbringing, education, employment and other forces from the (in)direct environment influence(d) my personal shaping. I looked at which cultural values, personal habits or social norms serve(d) me well or hinder me. I thought about what my identity, worldviews, (core) beliefs, motives, preferences, opinions, habits, obsessions, fears, desires, illusions, delusions, goals and the whole lot is based on. I wanted to know which strings pull my heart and which buttons are pressed in my head. Then I linked all the pieces on paper. This way I could make (yet undiscovered) connections and see other interpretations of life experiences. With these insights, I was able to suck away most of the obstructing slime of systematic misconceptions, slumbering obsessions, blind spots or limiting beliefs. Not that it provided total control or makes you perfect, far from it. It’s just a powerful tool to be in charge of your own life. This is the true power of self-awareness.

The metaphor of culture as a (dis)functional operating system really hits the nail on the head. It’s modifiable/updatable software that can maximize the efficiency of the underlying hardware – the unwritten homo sapiens, as to speak. Inspired I applied Terence McKenna’s ideas in my daily life. He’s right: ‘you’re not naked when you take off your clothes’. We still wear a lot in our nakedness. In style, the Introspection of the naked psyche continued while taking a shower. Feeling emotions, having an opinion or subconsciously reacting to (external) stimuli is just one layer of who we are. The underlying layers go deeper. In these depths, the highly personalized experience of reality can be extracted once you dig to them. Explanations are there to be brought up. It all sounds so logical and self-evident while this way of thinking is anything but widespread. Like so many, I didn’t get this from my teachers, mentors, supervisors, friends, relatives, (ex-)lovers or whoever. Either they didn’t see the necessity, didn’t know any better or were simply impotent. I too was part of it. It’s all easier said than done, especially when there’s no external help or sample to look from. Setting up such a system takes time, energy and some efforts. The trick of getting somewhere is simply starting somewhere. Even the most detailed blueprint starts with the first line or dot. I wrote down everything that came to mind, and gradually expanded and fine-tuned it. Thoughtful perseverance and monk’s patience results in true customization. 

I browsed through my blueprint while lying on bed. This analysis of the operating system will come in handy. Not to create a perfect-looking e-Ben on social media, hell no. I took the responsibility that lies within each individual. Removing a number of bugs and rewriting some codes as a largely ‘written’ adult, that’s the objective. All the required information was collected and stored in my database. I simply gave an own twist to what’s slowly emerging from digital infancy: algorithms, artificial intelligence and other technology that’s gonna have far-reaching consequences. They call (‘neutral’/’objective’) data the new gold for good reasons. Data is money, knowledge and (concentration of) power. This coin has multiple sides. Some Black Mirror or Harari scenarios aren’t far-fetched at all. It’s already hard enough to do something sensible with the quick changes of today’s world. Even with proper general development, useful knowledge and a rich imagination, the near future remains shrouded by the fog of uncertainty.

Will subtle indoctrination, plausible misinformation and sophisticated manipulation of our ‘free will’ continue to be fine-tuned? I don’t know.

Maybe this corona crisis lets obsolete systems implode and causes a vacuum for other lifestyles or societal narratives to flourish? No idea.

Are we facing confusing times full of conflicting choices, interests, agendas or worldviews? I don’t know. 

I lack the answers. But I do know that overkill is an enemy of the good. That’s why I’m critical about where to focus attention on, where I expose myself to. That’s why I swear on information-reduction. Quarantine isn’t available. All non-information on my hard drive will be detected and deleted. This operating system is equipped with a Firewall, virus scanner, VPN, pop-up blocker and multiple backups. Pull out all the stops for those delicate bits and chips. Nurture them, look after them. Self-knowledge, taking care of yourself and keep a clear head. That’s always useful, no matter which scenario of the future becomes real. True power? That lies in your own hands.

Know how your operating system works and take advantage of what society (still) has to offer.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

12. Het kraken van de code

Als een Jakko knalde ik met mijn vouwfiets door de Hollandse duinen. Door het gebrek aan versnellingen trapte ik me een ongeluk, gelukkig zat ik bomvol energie. Mijn jeugdige zelf leefde helemaal op. Voor even was ik niet meer een volwassene die langzaamaan wordt afgestompt door geestdodende routines, doelloze taken en afleidende randzaken. Deze jongen scheurt lekker op zijn Mean Machine rond: overdreven leunen in de bochten en blije kop over het stuur. Kletsnat werd ik, zowel door mijn regenpak als het hondenweer. Nog even volhouden, dan kan de ‘Vliegende Big’ onder een warme douche springen. Precies toen deze gedachte opkwam sloeg het noodlot toe: de verroeste ketting gaf de geest. Daar was die dan, de rekening van langdurige zuinigheid en misbruik van materieel. Het paste perfect in een werkdag waarin van alles tegenzat: onuitstaanbare klanten, ruzie, uitlopende werkzaamheden, spullen kwijt en als afsluiter deze lange wandeling door de storm. Prima, dit ongemakje valt te overzien. Laat ik maar genieten van de prachtige onweerflitsen, volle maan en verlichte wolkenformaties. Vol binnenpret liep ik in de stromende regen naar huis – wat in mijn geval een troosteloos eenpersoonsbed in een anonieme slaapzaal was. Het is maar net wat je thuiskomen noemt…

Die stabiele en onverstoorbare gemoedstand kwam niet uit de lucht vallen. Werk, het sociale leven, hobby’s, ontspanning: ‘het pakketje’ zat vrij gebalanceerd in elkaar. Natuurlijk helpt dat om goed in je vel te zitten. Maar er speelde meer. Diepere inzichten over mijn (on)kunnen, ‘ware ik’ en wat daartoe allemaal ten grondslag ligt gaf een ijzeren zelfvertrouwen. Met de precisie van een chirurg ontleedde ik mezelf. Zorgvuldig ging ik stap voor stap aan de slag. Dat op zichzelf was niet onwennig aangezien ik vaak reflecteer. De nieuwigheid zat hem in de toegevoegde regelmaat, structuur en onbevangenheid. Dagelijks stond ik een momentje stil bij mijn psyché. Als een buitenstaander onderzocht ik hoe opvoeding, onderwijs, arbeid en andere krachtenvelden vanuit de (in)directe omgeving mijn persoonsvorming beïnvloed(d)en. Ik bekeek welke culturele waarden, persoonlijke gewoonten of maatschappelijke normen mij een goede dienst bewijzen of juist verhinderen. Ik dacht na waarop mijn identiteit, wereldbeeld, (kern)overtuigingen, drijfveren, voorkeuren, meningen, gewoonten, obsessies, angsten, verlangens, illusies, waanbeelden, doelen en de hele mikmak op is gebaseerd. Ik wou meer weten over welke touwtjes aan mijn hart trekken en welke knopjes in mijn hoofd worden ingedrukt. De resulterende brei op papier koppelde ik vervolgens aan elkaar. Zodoende kon ik (nog onontdekte) verbanden leggen en interpretaties van levenservaringen in een ander daglicht plaatsen. Met deze inzichten kon ik het belemmerende slijm van structurele denkfouten, sluimerende obsessies, blinde vlekken of beperkende overtuigingen grotendeels wegzuigen. Niet dat je daarmee perfect wordt of totale controle krijgt, verre van. Het is slechts een krachtig hulpmiddel om de regie over je leven te hebben. Dit is de ware kracht van zelfbewustzijn.

De metafoor van cultuur als een (dis)functioneel besturingssysteem raakt de spijker op zijn kop. Het is wijzigbare/updatebare software die de hardware  – de ongeprogrammeerde homo sapiens – kan maximaliseren. Geïnspireerd paste ik de ideeën van Terence McKenna toe in mijn dagelijks leven. Hij heeft gelijk: ‘je bent niet naakt als je je kleding uittrekt’. Ook dan draag je nog een hoop. Geheel in stijl ging de Introspectie van de blote psyché door tijdens het douchen. Emoties voelen, een mening hebben of onderbewust op (externe) prikkels reageren is slechts een laagje van wie we zijn. De onderliggende lagen gaan veel dieper. Door daarin te graven kan je de hoogstpersoonlijke ervaring van de werkelijkheid ontginnen. Verklaringen smachten naar de oppervlakte. Het klinkt allemaal zo logisch en vanzelfsprekend terwijl zo’n gedachtengang allesbehalve wijdverspreid is. Zoals zovelen kreeg ik dit niet mee van mijn leraren, mentoren, leidinggevenden, vrienden, familieleden, (ex-)geliefden of wie dan ook. Of ze zagen er geen noodzaak in, of ze wisten niet beter, of ze waren simpelweg onmachtig. Ook ik was daar onderdeel van. Zoiets is makkelijker gezegd dan gedaan, zeker als er geen afkijkmateriaal of hulp van buitenaf is. Zo’n systeem opzetten kost tijd, moeite en de nodige poging. Gewoon beginnen is de truc om ergens te komen. Zelfs de meest gedetailleerde blauwdruk begint met een punt of lijntje. Alles wat in me opkwam schreef ik op, en gaandeweg breidde ik het uit en zette ik de puntjes op de i. Met engelengeduld en doordachte volharding creëer je vanzelf maatwerk.

Op bed bladerde ik erdoorheen. Hier kan ik wat mee, deze analyse van het besturingssysteem. Niet om een perfect-ogende schijnzelf op social media te creëren, welnee. Ik nam de verantwoording die bij ieder individu ligt. Waar het om gaat is om als grotendeels ‘geschreven’ volwassene alsnog een aantal bugs te verwijderen en codes te herschrijven. Met deze dataverzameling had ik alle benodigde informatie voor mijn database. Ik gaf simpelweg een eigen draai aan wat langzaamaan uit de digitale kinderschoenen groeit: algoritmes, kunstmatige intelligentie en andere technologie die verstrekkende gevolgen gaan hebben. Niet voor niets wordt (’neutrale’/’objectieve’) data het nieuwe goud genoemd. Data is geld, kennis en (concentratie van) macht. Deze munt heeft meerdere zijdes. Sommige Black Mirror- of Harari-scenario’s zijn echt niet vergezocht. Het is al moeilijk genoeg om iets zinnigs te doen met de snelle veranderingen in de wereld. Zelfs met een fatsoenlijke algemene ontwikkeling, kennis van zaken en een rijk voorstellingsvermogen blijft de nabije toekomst verhuld in de mist der onzekerheid.

Of subtiele indoctrinatie, geloofwaardige misinformatie en uitgekiende manipulatie van onze ‘vrije wil’ doorontwikkeld gaan worden? Ik weet het niet.

Of deze coronacrisis verouderde systemen laat imploderen en ruimte vrijmaakt aan andere maatschappelijke modellen of levensstijlen? Wie weet.

Of ons verwarrende tijden vol conflicterende keuzes, belangen of wereldbeelden te wachten staat? I weet het niet.

Het ontbreekt me aan antwoorden. Wel weet ik dat overdaad schaad. Daarom ben ik kritisch waar mijn aandacht naar uitgaat, waar ik me aan blootstel. Daarom zweer ik bij informatievermindering. Quarantaine is niet beschikbaar. Alle non-informatie op mijn harde schijf wordt opgespoord en verwijderd. Dit besturingssysteem is uitgerust met een Firewall, virusscanner, VPN, pop-up blocker en meerdere back-ups. Voor die kwetsbare bits en chips wordt alles uit de kast getrokken, wees er zuinig op. Zelfkennis, goed voor jezelf zorgen en helder blijven nadenken. Daar heb je altijd wat aan, ongeacht welk toekomstscenario uitkomt. Echte macht? Die heb je zelf in de hand.

Weet hoe je besturingssysteem in elkaar zit en haal voordeel uit wat de maatschappij (nog) te bieden heeft.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

11. Countries full of crooks

Boom, boom, boom, boom, boom. A truly deafening beat bursts thousands of eardrums. Many (sort of) danced: feet came off the ground en mass, arms went up and up. Massive amounts of energy got burned, sweat gushed abundantly under a summer sun. The vibe was high, bloody fantastic. You’re getting quite thirsty from all of this. No wonder bottled water was in high demand since it remains the best and healthiest thirst-quencher. Such collective wisdom on display, it filled me with warmth. Although… There’s obviously more going on here. It’s impossible to miss with a bit of attentiveness: all the hugs, the dreamy glances and (un)subtle chewing, the exaggerated facial expressions and run on ice pops. In my conservative estimation, the majority of festival-goers popped some pill(s). Or whatever they used. Hey, but isn’t that kind of stuff forbidden? Yeah, so? We’re doing it anyway. Organizers, bartenders, guards, they all simply squeeze their eyes for us. Especially since the customer are royalies.

As part of a herd of regurgitating cuddle-bugs, I happily joined the mob. MDMA had plunged me into a state of intoxication, which I didn’t feel ashamed about – at all. This kid has arrived in the candy store. I enjoyed the moment, music, atmosphere, interactions with random strangers and my friends’ companionship. Everything was so pure, much better, more intense and beautiful. I was just doing ‘my thing’ as usual. Despite being surrounded by a huge crowd, I was gone for a while. I was gone within myself, gone within the deep trance of this perfect moment. Suddenly I got ‘out of it’: someone’s shenanigans drew my attention. Amused I stared at his shameless frenzy. As if he felt it, he suddenly looked into my direction. We exchanged a brief glance, instantly burst into laughter and did a fistbump. Joyfully I claimed my mates’ attention. They had missed the moment but laughed immediately as well. Because of me, that is. Apparently I looked like an bald crook. ‘Those pupils, bloody hell!’ I ignored their advice to put on sunglasses. Why try hiding the obvious, let me look at things as they truly are. And vice versa.

We had a brief chat from heart-to-heart. What very specific substances can do with emotions, group dynamics and the perception of reality is really amazing! A whole (creative) world reveals itself, it’s so special. It’s something completely unimaginable for my younger self. I didn’t want any of it at all at the time, for good reasons. Once I received professional treatment (for mental health issues), I solely encountered negative aspects of drugs. It influenced my perception of them, on top of an unsuitable state of mind. The required mental stability, self-confidence and self-control to get started were still lacking. Under such circumstances, (mis)usage with the wrong underlying motives is imminent: think of numbing unpleasant emotions, succumbing to peer-pressure or escaping an existential void. Then usage can quickly turn into abuse, with all its devastating consequences. Besides, it was – and is – my conviction that such means are not a requirement to feel happy, have a good time or gain insights. Wisely I avoided it, just as long until I was truly ready for dosed and cautious experimentation. When the time came, I did it my way, with my conditions, dosages, confidants, beliefs and personal motives. The suppressed curiosity that lurked beneath the surface finally emerged. There it was, bare and open to the outside world. It was no longer hindered by cultural stigmas, black and white thinking, other people’s bad experiences or outright fear-mongering. The buoy floated steadily, in sync with the ever-changing circumstances without being flushed away.

At last it commenced: the boss’s appearance on stage. I didn’t even realize it at first, only after my mate called me names. Like God knows who’s standing there. It’s hard to distinguish loud boom-boom, louder boom-boom and rock-hard boom-boom within this deafening noise. Is there something refined about this controlled anarchy anyway? So, there we stood. Yearning for the pope’s gospel like a bunch of fanatic pilgrims. The surrounding symbolism barely interested me in all honesty. Just bring me the message, just give me more bone-crushing boom-boom-boom for the sake of it. We all went com–plete-ly mental once everyone’s patience got rewarded. Finally, that’s the spirit. This is such a mighty open-air cathedral, holy moly. Collectively we broke free – free from the grind of daily routine, free from tiring obligations, suffocating expectations and packed agendas. We recharged the collective battery for yet another hectic (work)week that awaited us. Oh, and besides that, we were simply celebrating life with our (occasional) friends. Just leave us, it’s already lasting so shortly.

The party was over after a popping finale. Too bad, but everything comes to an end. Tens of thousands of steps and I didn’t get anywhere. Yet this necessary outlet leads to something: fulfillment. Satisfied I jumped on my bicycle. Since I was still as high as a kite, I hovered effortlessly through the city (without wearing a helmet of course, like a true stubborn Dutchman). I arrived home in no time. With ringing ears I laid in bed, enjoying fresh and older memories. Chuckling I recalled my completely pissed shenanigans as a drunk youngster. Ha! At least my actions were still legal and socially accepted since alcohol is absolutely not a drug. Now look at me. Now I’m on the ‘wrong side’ of a cultural distinction and its associated laws. Not only do I look like a crook; I am one according to the legal system. How great is that? Maybe I should return to the liquor store or switch to the legality of a Dutch smartshop. Then I can take off my prison uniform, just like all those drug-tourists in Amsterdam. Perhaps one day I’ll be able to buy pills in a smartshop, not as ‘drugs’ but as mind-expanders. Or maybe this little fun will also be taken from us: time will tell. Oh well, what are the thoughts of me and my partners-in-crime worth? Nothing at all. We’re just hopeless and above all stupid pill-poppers. Like all junkies, they’re completely irresponsible, ignorant, selfish and (self)destructive. All of them, no exceptions. So: criminalize, tackle and silence all of it, because such ‘secrecy’ really pays off (in other countries). The potential abuse of a minority will automatically disappear from the radar. And with it all the positive effects for the majority who do have the required self-knowledge, self-control and learning abilities. Isn’t that great? Curiosity for other realities, deeper insights and unforgettable experiences; this terribly inhuman need should be suppressed and ignored. Or, to put it more straight-forwardly:

Drugs are bad, m’kay?

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

11. Landen vol boevenvolk

Dreun, dreun, dreun, dreun, dreun. Door een oorverdovende beat barstten duizenden trommelvliezen uit elkaar. Velen deden een (soort van) dansje: voetjes kwamen massaal van de grond, armen gingen de lucht in. Er werd met bakken energie gesmeten, het zweet gutste rijkelijk onder een zomers zonnetje. De sfeer zat er goed in, lekker man. Wat krijg je toch een dorst van dit alles. Niet voor niets vonden flesjes water gretig aftrek, dat blijft immers de beste en gezondste dorstlesser. Wat een collectieve wijsheid zeg, ik kreeg het er helemaal warm van. Hoewel… Hier is overduidelijk meer aan de hand. Met een beetje oplettendheid valt het niet te missen: de omhelzingen, de dromerige blikken en het (niet) subtiele gekauw, de overdreven gezichtsuitdrukkingen en de run op waterijsjes. Naar mijn voorzichtige inschatting had het merendeel van de festivalgangers een pilletje op. Of iets anders. He, maar dat soort spul is toch verboden? Ja, dus? We doen het lekker toch. Organisatoren, barmedewerkers, bewakers, al die bloedneuzen knijpen gewoon een oogje dicht voor ons. De klant is immers koning.

Als onderdeel van de kudde herkauwende knuffelkonten deed ik vrolijk mee met de menigte. De MDMA had me in een almachtige roes ondergedompeld en dat vond ik allerminst schandelijk – verre van zelfs. Blij dat ik was joh. Ik genoot van het moment, de muziek, sfeer, interacties met willekeurige vreemdelingen en het gezelschap van mijn vrienden. Alles was zo puur, zoveel intenser, mooier, beter. Zoals gebruikelijk stond ik gewoon ‘mijn ding’ te doen. Hoewel ik door een grote mensenmassa werd omringd was ik even helemaal weg. Weg in mezelf, weg in de diepe roes van het moment der perfectie. Opeens was ik ‘eruit’: de capriolen van iemand verderop trok mijn aandacht. Geamuseerd stond ik naar zijn schaamteloze gewaus te staren. Alsof hij het aanvoelde keek hij opeens mijn richting op. We wisselden een korte blik uit, schoten onmiddellijk in de lach en gaven elkaar een boks. In alle blijheid schoot ik mijn maten aan. Ze hadden het moment gemist maar moesten ook lachen. Om mij, welteverstaan. Blijkbaar keek ik als een kale boef uit mijn doppen. ‘Wat een pupillen zeg, niet normaal meer’. Hun advies om een zonnebril op te doen sloeg ik in de wind. Waarom het overduidelijke proberen te verbergen, laat me de zaken bekijken zoals ze werkelijk zijn. En vice versa.

We hadden nog een inhoudelijk onderonsje. Wat hele specifieke stofjes wel niet doen met emoties, groepsdynamiek en de perceptie van de werkelijkheid! Een hele (creatieve) wereld die zich openbaart, zo bijzonder. Het is iets compleet onvoorstelbaars voor mijn jongere zelf. Destijds moest ik er helemaal niets van hebben, en daar had ik gegronde redenen voor. Toen ik professionele hulp ontving (voor gedragsproblemen) kwam ik alleen met de negatieve aspecten van drugs in aanraking. Dat beïnvloedde mijn beeldvorming, bovenop een gemoedstand die er niet naar was. Het ontbrak me nog aan de benodigde mentale stabiliteit, zelfvertrouwen en zelfcontrole. Onder zulke omstandigheden ligt gebruik met de verkeerde onderliggende drijfveren op de loer: denk aan ongemakkelijke emoties verdoven, zwichten voor groepsdruk of wegvluchten voor een existentiële leegte. Dan kan gebruik snel omslaan in misbruik, met alle verwoestende gevolgen van dien. Daarnaast was – en is – het mijn overtuiging dat zulke middelen geen vereiste zijn om je gelukkig te voelen, een goede tijd te hebben of inzichten op te doen. Verstandig ontweek ik het, net zo lang totdat ik echt klaar was voor gedoseerde en voorzichtige experimentatie. Toen het zover was deed ik dat op mijn manier, met mijn voorwaarden, doseringen, vertrouwelingen, overtuigingen en persoonlijke drijfveren. Eindelijk dreef de altijd onderdrukte nieuwsgierigheid naar de oppervlakte. Daar was het dan, open en bloot voor de buitenwereld. Niet langer gehinderd door culturele stigma’s, zwart-wit denken, andermans slechte ervaringen of regelrechte bangmakerij. De boei dreef stabiel, deinde mee met de alsmaar veranderende omstandigheden zonder meegesleurd te worden.

Eindelijk was het zover: de eindbaas verscheen op het podium. In eerste instantie had ik dat niet eens door. Ik wist het pas nadat mijn maat me voor holbewoner uitmaakte. Ja, weet ik veel wie daar stond. In deze teringherrie hoor ik amper verschil tussen hard gedreun, harder gedreun en keihard gedreun. Is er iets verfijnds aan deze gecontroleerde anarchie dan? Hoe dan ook: daar stonden we dan. Als een stel fanatieke pelgrims smachtten we naar het evangelie van de paus. Al interesseerde de hele symboliek eromheen me niet zoveel. Kom nou maar met de boodschap, geef me gewoon meer verpletterend gedreun. Toen ieders geduld eindelijk werd beloond ging iedereen he-le-maal los. Jaja, mooi man. Machtige openlucht kathedraal is dit toch. Met z’n allen kwamen we los – los van de sleur van het dagelijks leven, los van alle vermoeiende verplichtingen, verstikkende verwachtingen en volle agenda’s. Zo werd de collectieve accu opgeladen voor een drukke (werk)week die ons weer te wachten stond. Oh, en daarnaast waren we gewoon het leven aan het vieren met onze (gelegenheids)vrienden. Laat ons, het duurt al zo kort.

Na een knallend slotnummer was het feestje voorbij. Spijtig, maar aan alles komt een einde. Tienduizenden stappen verder en ik ben geen steek opgeschoten. Toch leidt deze broodnodige uitlaatklep ergens toe: voldoening. Voldaan sprong ik op de fiets. Ik stond nog strak, daardoor zweefde ik moeiteloos door de stad (uiteraard zonder helm, hardleerse boerenkinkel die ik ben). In mum van tijd was ik thuis. Met suizende oren lag ik in bed na te genieten, zowel van verse als oudere herinneringen. Schaterlachend dacht ik terug aan mijn compleet bezopen acties als dronken jongeman zijnde. Ha! Toen was ik tenminste nog legaal en maatschappelijk geaccepteerd bezig, want alcohol is absoluut geen drug. Kijk mij nu. Nu ben ik aan ‘de verkeerde kant’ van een cultureel bepaald onderscheid beland – en de bijbehorende wetgeving. Nu kijk ik niet alleen als een boef uit mijn doppen; volgens het rechtssysteem ben ik er ook een. Fijne boel. Misschien moet ik maar terug naar de slijterij of overstappen naar de legaliteit van een smartshop. Dan kan ik mijn gestreepte boevenpak uittrekken, net zoals al die drugstoeristen doen in Amsterdam. Wie weet komt er ooit een moment dat ik een pilletje kan kopen in de smartshop, niet onder de noemer ‘drugs’ maar ‘geestverruimer’. Of misschien wordt ook dit lolletje van ons afgepakt: de tijd zal het leren. Maar ach, wat zijn de gedachtenkronkels van mij en mijn partners-in-crime nou waard? Helemaal niets. We zijn toch maar kansloze en bovenal domme pillenslikkers. Zoals alle junks zijn ze compleet onverantwoord, onwetend, egoïstisch en (zelf)destructief bezig. Allemaal, zonder uitzonderingen. Dus hup: criminaliseren, aanpakken en doodzwijgen die hap, want dat stiekeme gedoe (in andere landen) werkt echt fantastisch. Daarmee verdwijnt het potentiele misbruik van een minderheid vanzelf van de kaart. En daarmee ook alle positieve uitwerkingen voor de meerderheid die wél de benodigde zelfkennis, zelfbeheersing en leervermogen heeft. Prima toch? Nieuwsgierigheid naar andere realiteiten, diepere inzichten en onvergetelijke ervaringen; deze vreselijk onmenselijke behoefte dient onderdrukt en genegeerd te worden. Of, nog simpeler gezegd:

Drugs are bad, m’kay?

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <