08. Every day can be your last

Hurry up, get lost! Move it, move it! I blasted through town like hunted game. This road-pirate was in a rush, and the jam-packed rush hour didn’t change that. After a working day filled with commitments and deadlines, the head must be emptied. So keep on going, more power to the pedals! It was lovely to blow off some steam after hours of sitting behind the computer. Enthusiastically, I was breaking records on my usual (stealth)route. To avoid a busy intersection, I ghost-ride a one-way cycling line (as usual). Just for a short stretch, but still. This persistent habit saved me two to three whole minutes on the journey. So worth it! It’s quite a considerable gain of time, one that’s definitely worth the risks. I always made it home without any accidents or fines, so this reckless, self-overestimating cheater didn’t know when to stop. Poor visibility, traffic jams, passing cops, heavy traffic, fines; it all didn’t matter. How clever. It was waiting for the inevitable – and unforgettable – big bang. My time had finally come on a gray spring day. Then, I personally proved that haste makes waste.

From the corner of my eye, I saw a car approaching at lightning speed. Braking, accelerating, steering away: it didn’t make any difference. Oh, shit. It happened in a flash. I didn’t even have time to look like a deer in the headlights. The collision swung me away for several meters. Memories between collision and whacking the floor are lacking, that’s how quick it went. I was hit from the right and smacked the pavement over the entire right half of my body – including the head. Because of the hard blow, I temporarily lacked any sense in my body. It was all numb. Apparently the scene looked dramatic. God knows where they all came from so suddenly, but I got surrounded by bystanders in no time. This wasn’t the kind of airtime I was looking for, neither for asking for the sake of asking. A bystander wondered how I was. Well… bloody fantastic, best day of my life. Good thing I couldn’t get it out of my throat. After all, you shouldn’t look a gift horse in the mouth.

After some minutes, I could move again with pain and difficulty. The by now arrived emergency services brought me into an ambulance for inspection. Although I was battered and bruised, nothing turned out to be broken, torn or crushed. I rolled the dice and got away without any serious injuries. The paramedics and bystanders could hardly believe it. They emphasized how incredibly lucky I was, as the sidewalk was shielded by concrete barriers. Ironically, her hurry – she wanted to quickly go past approaching cars – was my lifesaver. Because of the extra speed, I got launched over the obstacles. I was also lucky that the impact was spread over my body, especially since I didn’t wear a helmet. Despite clear explanations, I couldn’t grasp it. Too much happened in a short amount of time. It all went past me; there was no time to process the event on the spot. After a final check, two policemen dropped me off home – a few hundred meters away. They accompanied me to the front door of my student apartment. After answering their questions, they went with the wind. The door shut. So that was it: a short yet intense action-movie with a blazing start, surreal twist and abrupt end. Oh, and a protagonist who doesn’t want to be one. Luckily no one was filming, as far as I know.

Still pumped with adrenaline, I tried to rest on my bed. What the hell just happened? Something like that always happens to others and never to yourself, until it does. My cracked brain filled with all sorts of “what if…” scenarios. The bizarre amount of luck finally struck me. Spontaneously, I felt shivers, sickness, goosebumps. Suddenly, I felt so hopeless and vulnerable. Immediately, I saw myself as a transient bag of blood, bones, flesh and water. Logically, I didn’t think of that at all before. Until the accident, it was a day like thousands – one dictated by routine, the autopilot and the issues of the day. It was such a typical, busy day in which the impermanence of life passed by completely. Yeah. All these truisms, I knew them. You can only live in the eternal now. Small mistakes can have large consequences. There are no guarantees. Every day can be your last. Seize the day. Bla-Bla-Bla-Bla-Bla. All pearls of wisdoms, though it’s just semi-intellectual drivel without the accompanying actions. They’re not worth a damn that way. Knowing something is one thing; acting on it is quite another.

Everything hurt like hell in the evening. My body wasn’t the only thing that had to deal with a whack: my mental constructions got their turn as well. The illusion of compulsively trying to control everything was unmistakable. In one firm swoop, everyday matters became irrelevant side-issues. Obligations, deadlines, expectations, status symbols, desires, worries, plans, possessions, titles, diplomas, payslips: they didn’t matter. I was wondering how I would judge my life once it’s nearly over. Have you made the most of it? Have you lived the way you’d like to? Do you truly know yourself? What do you leave behind? Numerous questions came up. The confrontational train of thought was paralyzing. Suddenly, I was afraid to be alone, to choose, to follow my path. Like a child, I longed for a safe and familiar environment. So I asked my father to pick me up. How nice it was to be together, to be back in the parental home for now. Inner peace made a comeback. It all became clear in my old room. Despite ‘the mill’s blow’, this stubborn Dutchman keeps cycling around without a helmet. That remains the same. However, what changes is something fundamental:

From now on, I no longer take my health for granted; I will be grateful for every day and experience them more intensively.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

08. Elke dag kan je laatste zijn

Schiet op! Ga weg! Opzij, opzij, opzij! Als opgejaagd wild schoot ik door de stad. Deze verkeershufter had veel haast, daar deed het drukke spitsuur niets vanaf. Na een werkdag vol verplichtingen en deadlines moet het koppie leeg. Lekker doortrappen dus, stoom afblazen! Heerlijk om los te gaan na een lange zit achter de computer. Enthousiast reed ik in recordtempo mijn gebruikelijke (sluip)route af. Om een druk kruispunt te ontwijken reed ik (zoals gebruikelijk) een stukje spook over een eenrichtingsfietspad. Dit hardnekkige gewoontegedrag bespaarde me maar liefst twee a drie hele minuten op de reis. Tel uit je winst! Het is een flinke tijdswinst die de risico’s dubbel en dwars waard zijn. Ik kwam altijd thuis zonder ongelukken of boetes, dus deze roekeloze en zichzelf overschattende valsspeler wist van geen ophouden. Slecht zicht, filevorming, voorbijrijdende agenten, drukte, boetes; het maakte allemaal geen hol uit. Slim bezig dus. Het was wachten op de onvermijdelijke – en onvergetelijke – doodsmakker. Op een grauwe lentedag was het eindelijk zover. Toen bewees ik hoogstpersoonlijk dat haastige spoed zelden goed is. Gelukkig was dit dus zo’n zeldzaam gevalletje…

Vanuit mijn ooghoek zag ik een auto razendsnel op me afkomen. Remmen, bijtrappen, wegsturen: het had geen zin. Oh-oh. Het gebeurde in een flits. Ik had niet eens de tijd om als een hert in de koplampen te kijken. Door de botsing werd ik meters weggeslingerd. Tussen de aanrijding en het neerkwakken ontbreken herinneringen, zo snel ging het. Ik werd van rechts geraakt en klapte over de gehele rechterhelft van mijn lichaam op de stoep. Door de keiharde klapper had ik tijdelijk geen gevoel in mijn lijf. Blijkbaar zag het tafereel er dramatisch uit. Geen idee waar ze allemaal vandaan kwamen, maar in mum van tijd werd ik omringd door omstanders. Dit was niet het soort airtime waar ik op zat te wachten, evenals vragen naar de bekende weg. Zo vroeg een omstander of het gaat. Nou… fantastisch, kan niet beter. Goed dat ik het niet uit mijn strot kreeg, een gegeven paard dien je immers niet in de bek te kijken.

Na een paar minuten kon ik met pijn en moeite weer bewegen. De inmiddels gearriveerde hulpdiensten brachten me naar de ambulance voor een inspectie. Ze constateerden dat ik weliswaar bont en blauw was, maar niets ernstigs mankeerde. Wonderbaarlijk genoeg had ik niets gebroken, gescheurd of verbrijzeld. De ambulancebroeders en de omstanders konden het amper geloven. Fijntjes benadrukten ze hoeveel geluk wel niet had, zeker omdat de stoep werd afgeschermd door betonnen bollen. Ironisch genoeg is haar haast – ze wou nog even snel voorbij aankomende auto’s schieten – mijn redding geweest. Door de extra snelheid werd ik over de obstakels gelanceerd. Tevens bofte ik dat de impact over heel mijn lichaam werd verspreid, temeer omdat ik geen helm droeg. Ondanks de ragfijne uitleg kon ik het niet helemaal bevatten. Er gebeurde teveel in een te kort tijdsbestek. Het ging allemaal langs me heen, tijd om het ter plekke te verwerken was er niet. Na de laatste inspectie werd ik door twee agenten thuis afgezet, een paar honderd meter verderop. Ze liepen mee tot aan de voordeur van mijn studentenappartement. Na het beantwoorden van wat vragen vertrokken ze met de noorderzon. De deur viel dicht. Dat was het dan: een korte maar krachtige actiefilm met een flitsend begin, surreëel verloop en abrupt einde. Oh, en een hoofdpersoon die dat helemaal niet wil zijn. Gelukkig stond er (zover ik weet) niemand te filmen.

Nog vol adrenaline lag ik op bed bij te komen. Wat gebeurde er toch allemaal? Zoiets overkomt altijd anderen en nooit jezelf, totdat het dus wel gebeurt. Mijn gekraakte hersenpan vulde zich met allerlei ‘wat als…’ scenario’s. De bizarre hoeveelheid mazzel drong eindelijk tot me door. Spontaan voelde ik rillingen, misselijkheid, kippenvel. Opeens voelde ik me zo hopeloos en kwetsbaar. Onmiddellijk zag ik mezelf als een vergankelijke zak bloed, botten, vlees en water. Logischerwijs dacht ik daar eerder helemaal niet aan. Tot het ongeluk was het een dag als duizenden – een gedicteerd door routine, de automatische piloot en de waan van de dag. Het was typisch zo’n (drukke) dag waarin de vergankelijkheid van het leven compleet aan je voorbij gaat. Ja. Ik wist ze wel, al die tegelwijsheden. Je kunt alleen in het nu leven. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Uiteindelijk zijn er geen garanties. Elke dag kan je laatste zijn. Pluk de dag. Bla-bla-bla-bla-bla. Allemaal leuke wijsheden die zonder bijbehorende acties slechts semi-intellectueel gewauwel zijn. Op die manier zijn ze geen moer waard. Iets ‘weten’ is een ding; daarnaar handelen iets heel anders.

S ’avonds deed alles ontzettend zeer. Mijn lichaam was niet het enige wat een dreun moest verwerken: ook mijn mentale constructies ontkwamen er niet aan. De illusie van dwangmatige controlezucht was onmiskenbaar. In een klap werden alledaagse beslommeringen irrelevante bijzaken. Verplichtingen, deadlines, verwachtingen, statussymbolen, verlangens, zorgen, toekomstplannen, bezittingen, titels, diploma’s, salarisstrookjes: het deed er niet meer toe. Ik vroeg me af hoe ik mijn leven zou beoordelen zodra het (bijna) zover is. Is het onderste uit de kan gehaald? Heb je geleefd zoals je zou willen? Weet je wie je werkelijk bent? Wat laat je achter? Talloze vragen kwamen op. De confronterende gedachtengang was verlammend. Opeens was ik bang om alleen te zijn, om te kiezen, om mijn pad te volgen. Als een kind verlangende ik naar een veilige en vertrouwde omgeving. Daarom vroeg ik mijn vader om me op te halen. Wat was het fijn om samen te zijn, om terug te zijn in het ouderlijk huis. De innerlijke rust was teruggekeerd. In mijn oude kamer werd het duidelijk. Ondanks de klap van de molen blijft deze eigenwijze Nederlander lekker zonder helm rondfietsen, dat blijft hetzelfde. Wat wel verandert is iets fundamenteels:

Vanaf nu zie ik mijn gezondheid niet meer als vanzelfsprekend, zal ik dankbaar zijn voor elke dag en deze intensiever beleven.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

07. Emperor of pleasure in Farawayistan

In amazement, we looked at the huge pizza box under my seat. Entering a Boeing with that looks undoubtedly hilarious; unfortunately, we were too late to see it happen. Luckily a piece of cardboard broke the ice between us; quite nice when you sit shoulder to shoulder for hours. I was waffling and exchanging stories with my English neighbor for the whole flight. Once we arrived in Thailand, Jack suggested misbehaving together. Sounds good, deal! I actually saw Phuket as a stepping-stone to another island, but okay. I decided to stick around with my fresh travel buddy because of our click. All right, surprise me… okay, maybe not. I had a clear image of Phuket and it turned out to be that way: insane levels of mass-tourism, hundreds of places with the same souvenirs or services and pushy folks in a gigantic open-air circus. Not a place I would normally go to, this exception better be worth it. After all, you cán learn a lot from the unusual if you give it a fair chance.

We thought we deserved a beer. Just because. As a potential alcoholic, I’d found a worthy partner in crime, so a single pint was just a starter. That man was so thirsty, unbelievable. After we washed away our stash, we staggered down the main street. The shiploads of whores, tempered hotheads and roaring groups of foreigners were quite characteristic. Even with my drunken stupor, I realized perfectly well where I was: a tropical microcosm filled with utter madness. This is a place where every Jackass with some savings can – and does – go crazy. So let me be weird, that’s totally fine here. I stayed clear by bending without breaking. In other words: I put my face on ‘have a free look’ signs, I was the (overly happy) volunteer with multiple street artists and answered the ‘where-do-you-want-to-go’ questions with the most impossible places. These pranks provided us some amusement and entertainment. Jack suddenly suggested visiting a strip club, something I had never done before. With hesitant curiosity, I agreed.

As guys in our twenties, we were among the youngest men in the club – the average age of the (male) visitors was triple of the strippers’, in my estimation. Some gents went for it; willing hands got their hands on various sensitive spots. Literally, the first thing I saw was an old bloke enthusiastically rubbing a young chick’s panties. Ah, right. After two minutes, I regretted my decision to go inside. Let’s get the hell out of here. Jack left as well after some insisting. “What about a Ping-Pong show then?” Go for it, but I’m off. I’ve seen enough animal instincts, although there was no escape from it on the street. Several hookers grabbed me where they could, including my privates. Initially, I wanted to report this male-groping to the police. Never mind, it’s just a waste of time. Near my hotel, another ‘stripper’ managed to grab my hands. She looked at me with innocent puppy eyes. Oh, what an Asian Sensation. You’ve lost your innocence a long time ago, we all know that. It’s understandable that she tried with a young man – that seems a bit easier to bang than someone who could be her grandfather. In all honesty, she looked really fit. Also not unimportant: she probably turns a big corkscrew in the hardest rods with her extensive experience. All in all, the outcome of this scenario was fairly certain: an empty wallet, premature ejaculation and blushed face that comes with it.

I have no experience with paid sex and I decided to leave it that way after a few doubtful seconds. Renting a body without the exciting game of gradual seduction? Not my thing. I didn’t see a piece of juicy fuck-flesh, but an equal person of soul, feelings and emotions. What’s her background, her fight for survival? Countless stories aren’t told, hers included. There are prostitutes who practice the ‘world’s oldest profession’ without financial/external pressure and entirely voluntarily – which is their decision. But I dare to claim with certainty that this girl doesn’t belong to this group, nor does most of her colleagues in Asia, the Red Light District or elsewhere. In all probability, it won’t get up with such insincere interaction and build-in inequality anyway. That’s why I kept my money in my pocket, like a proper miser. Luckily, given the size of the market, others don’t bother. Isn’t that great? Money has to be spent, money has to be made. Economy lost, calamity born!

Once in bed, the situation bothered me to no end. Am I a perverted creep, a hypocritical moralist or ‘just’ a typical man with hormones? How come I ran away and still felt a short-lived temptation? Well, maybe this sensitive man thinks too much. Just get laid already, what else is there to do? Maybe the meaning of life is simply banging, getting banged or – for the eager among us – both. There are plenty of possibilities: out of love, reproduction, looking for something you can’t find in yourself or fucking away the pain of the big nothingness in exhausting positions. That can be done in a hasty, hard, tender, desolate, distant, intrusive, desperate or whatever fashion. So much choice, the easy situation of asexuals is envious. My mind was still spinning when Jack sneaked into the hotel room. While I was pretending to be asleep, he silently snuck into his bed. Sleep tight. Who knows, he might give her a creampie. Or maybe I was simply blind; that ‘woman’ could be a lady-boy with a massive boner. I didn’t know and I didn’t want to know. At least I knew one thing for certain:

Count me out for another safari through the emptiness of instant gratification and limitless indulgence.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

07. Keizer der genot in Verweggistan

Verwonderd keken we naar de enorme pizzadoos onder mijn stoel. Daarmee een Boeing betreden ziet er ongetwijfeld hilarisch uit, helaas waren we te laat om het te aanschouwen. Gelukkig brak een stuk karton het ijs tussen ons; wel zo fijn als je urenlang schouder aan schouder zit. De hele vlucht zat ik met mijn Engelse buurman verhalen uit te wisselen en slap te ouwehoeren. Eenmaal in Thailand aangekomen stelde Jack voor om samen de boel onveilig te maken. Strak plan, deal! Eigenlijk zag ik Phuket vooral als springplank naar een ander eiland, maargoed. Omdat het zo goed klikte besloot ik met mijn verse reismaat te blijven hangen. Goed, verras me… niet dus. Ik had een sterk beeld van Phuket en die beeldvorming bleek te kloppen: massatoerisme waar je u tegen zegt, honderden plekken met alsmaar dezelfde souvenirs of diensten en opdringerige lui in een gigantisch openlucht circus. Niet bepaald een plek waar ik normaliter heen zou gaan, hopelijk is deze uitzondering het waard. Van het ongebruikelijke een eerlijke kans geven kán je immers een hoop opsteken.

We waren van mening dat we wel een biertje hadden verdiend. Gewoon, omdat het kan. Als potentieel alcoholist had ik een waardig partner in crime gevonden, dus dat bleef niet bij een enkele pint. Wat had die man een dorst zeg, ongelofelijk. Nadat we ons voorraadje hadden weggespoeld strompelden we ladderzat door de hoofdstraat. De scheepladingen hoertjes, opgewonden standjes en brallende groepen buitenlanders waren heel kenmerkend. Zelfs met mijn dronken kop besefte ik me dondersgoed waar ik was: een tropische microkosmos vol pure gekte. Dit is een plek waar elke godverlaat met wat spaargeld zich helemaal uit kan leven – en dat ook doet. Laat ik daarom maar de mafkees uithangen, dat kan hier prima. Door een beetje te buigen zonder te barsten blijf ik op die manier helder. Zo drukte ik mijn gezicht op ‘have a free look’ bordjes, was ik bij elke straatartiest de (te blije) vrijwilliger en beantwoorde ik de talloze waar-wil-je-heen vragen met de meest onmogelijke plekken. Deze onschuldige joligheid zorgde voor het nodige vertier en vermaak. Opeens stelde Jack voor om een stripclub bezoeken, iets wat ik nog nooit had gedaan. Met terughoudende nieuwsgierigheid stemde ik in.

Als twintigers behoorden we tot de jongste mannen van de tent – naar mijn schatting was de gemiddelde (mannelijke) leeftijd het driedubbele van de strippers. Sommige heren namen het er van, hier en daar graaiden gewillige handjes naar gevoelige plekjes. Letterlijk het eerste wat ik zag was een ouwe vent die dolenthousiast over de slip van een wel heel jong grietje wreef. Juist ja. Na twee minuten had ik spijt van mijn beslissing, wegwezen hier. Na wat aandringen ging ook Jack overstag. ‘Pingpong showtje dan?’ Nee, ga maar alleen. Ik heb genoeg dierlijke driften gezien, al was er op straat ook geen ontkomen aan. Meerdere hoertjes grepen me waar ze konden, inclusief mijn zaakje/zakje. Uiteraard wou ik als aangerande man aangifte doen bij de politie. Verspilde moeite, laat maar gaan. Vlakbij mijn hotel slaagde een andere ‘stripper’ erin om mijn handen te grijpen. Met puppy-oogjes keek ze me heel onschuldig aan. Och, vrouwtje toch. Als Asian Sensation ben je die onschuld allang kwijt joh. Toch begrijpelijk dat ze het bij een jonge hond probeerde; dat lijkt me makkelijker ballen dan met iemand die haar opa kan zijn. In alle eerlijkheid zag ze er oprecht leuk uit. Ook niet onbelangrijk: met haar ruime ervaring draait ze vast een flinke wokkel in zelfs de hardste snikkel. Alles bij elkaar opgeteld stond de uitkomst van dit scenario redelijk vast: een lege portemennee, vroegtijdige zaadlozing en het bijbehorende schaamrood op de kaken.

Ik heb geen ervaring met betaalde seks en na een paar twijfelende seconden besloot ik om dat zo te laten. Een lichaam huren zonder het spannende spel der opbouwende verleiding? Niet mijn ding. Ik zag geen stuk neukvlees, maar een gelijkwaardig mens van ziel, gevoel en emotie. Wat is haar achtergrond, haar overlevingsstrijd? Ontelbare verhalen worden niet verteld, inclusief de hare. Er zijn prostitués die ‘werelds oudste beroep’ geheel vrijwillig en zonder financiële/externe druk uitoefenen – en dat moeten ze lekker zelf weten. Maar met zekerheid durf ik te stellen dat die meid niet tot deze groep behoort, evenals het gros van haar collega’s in Azië, de Wallen of waar dan ook. Met zulke onoprechte interactie en structurele ongelijkheid krijg ik hem waarschijnlijk toch niet omhoog. Daarom hield ik als een echte vrek mijn centjes op zak. Gelukkig hebben anderen daar geen last van, gezien de omvang van de markt. Prima toch? Geld moét rollen, de zaken moéten lopen. Economie verloren, rampspoed geboren!

Eenmaal in bed zat de situatie me dwars. Ben ik een perverse griezel, een moralist met boter op zijn hoofd of ‘gewoon’ een typische man met hormonen? Hoe kan het dat ik wegliep en toch een kortstondige verleiding voelde? Ach, wellicht denkt deze gevoelige jongeman wel teveel na. Neuk nou maar gewoon, wat valt er anders te doen? Misschien is de zin van het leven simpelweg nemen, genomen worden of – voor de gretige onder ons – beide. Mogelijkheden te over: liefhebben, voortplanten, iets zoeken wat je niet in jezelf kan vinden of de pijn van het grote niets wegneuken in talloze uitputtende standjes. Dat kan haastig, keihard, teder, troosteloos, afstandelijk, indringend, wanhopig, al wegkijkend of hoe dan ook: keuze te over. Wat een keuzestress, de makkelijke situatie van aseksuelen is benijdenswaardig. Mijn gedachtenmolen draaide nog op volle toeren toen Jack de hotelkamer binnensloop. Stilletjes kroop hij zijn bed in terwijl ik deed alsof ik al sliep. Slaap lekker pikkebaas. Wie weet had hij dat meisje wel helemaal volgeblaft. Of misschien had ik poep in mijn ogen en was die ‘vrouw’ een lady boy met een enorme stijve. Ik wist het niet en ik wou het niet weten. Een ding wist ik in ieder geval zeker:

Deze safari door de leegheid van doorgeslagen genotzucht en onmiddellijke bevrediging is niet voor herhaling vatbaar.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

06. At high altitude

It’s beyond question that patience is a virtue. That’s why this truism became my motto during training. Yet even the patience of a saint has an expiry date. After endless practice, the time had come for the next step. Patiently I’d waited for that fiercely desired moment, which finally commenced that morning. The instructions blasted out of my headphones with deafening volume: ‘Go ahead’. Yes! At last! Even before the short sentence was finished I took off like a bat of hell, that’s how eager I was. Filled with adrenaline and concentration, I headed straight towards my goal, straight into the abyss. All my instincts tried to stop this unnatural action, but the flow of willpower and Dutch courage was just too strong. The other dimension was nearly there. Quickly, run a little bit faster, and that was it. The contradictory act was over, the great burden on my shoulder vanished. Instead of carrying a burden, I got carried away. I was a goner, into the wide horizon I went. No, this isn’t a dream or fantasy; this isn’t a suicide attempt or hallucination. This is the unreal reality of hang gliding, an ultimate alliance between man, technology and nature.

Taking off is only the beginning of a sensational and emotional event. All the irrelevant, all ballast, all sorts of side-issues and distractions: everything faded to the background. I enjoyed the moment, my feelings and the French Alps. I experienced the everyday from a bird’s eye view: the grazing cattle, hard-working farmers, honking motorists, the flapping laundry, the sound of music and the smell of fertilizer or cut grass. I had a very clear overview along the way, yet I was just a small speck on the calm horizon for everyone else. The calm conditions made me able to let go of the only means of control. It required some internal pep told to do it. With no handhold, I looked straight down, hundreds of meters into big deep.  Overwhelmed by intense liberation, all sense of time disappeared. After a while, I regained control to slow down, below the speed of flight. The wing hurtled down with the need for speed, exactly how it’s meant since its self-corrective by design. After this exciting moment, I lay flat again, if only briefly. With high speed, I dived down once again for a few steep turns. Everything increased: the wind, the G-forces, the tension, the pressure. Intuitively but rationally I did what had to be done in a controlled fashion. I was cautious. Pride comes before a fall and what goes up must come down. This ride on my own roller-coaster was too exciting to pass by. Not because I’m a reckless cowboy, but because I need to learn life-essential skills. The rodeo was nearly over due to the rapid loss of altitude. Damn. And just as unfortunate was the screwed finale. Wrong timing caused me to smack on the grass like a chick. Obviously it was nice to stand on solid ground again, but don’t ask me how.

Although I was back on my feet, I hadn’t landed at all. My head was still deeply in the clouds. For a moment, my thoughts drifted off to the recurring remark of others – ‘if I wasn’t tired of living’. They couldn’t be further from the truth. Driven by a longing for liberation and breaking free, I ran towards it with utter devotion. I took the accompanying (calculated) risks for granted under the idea of ‘having more life in my days than days in my life’. Despite my best attempt, this pure and instinctive way of flying is indescribable. It’s too mighty to leave unused, partly since so many aspects are involved. Hang gliding appeals to the psyche, to the ability to go along with the outside world while giving your own twist to it. It approaches the flight of birds, one of man’s oldest dreams. Nowadays it’s no longer a wild dream: it’s something that can be learned in a relatively safe and accessible way. Of course, it takes effort, time and money. But that it’s possible at all is downright insane. This is so fascinating about hang gliding. And all of this is possible thanks to the perseverance of adventurous pioneers and unconventional lateral thinkers. Time after time, they went further and further into the unknown. This isn’t only true for hang gliding or other ‘extreme’ sports, but also for so many possibilities that nowadays are taken for granted. With goosebumps, satisfaction and gratitude, I stared at the sky like a statue. Every flight is a gift; every flight is the result of the best mankind has to offer.

Back at the campsite, it was time for relaxation. We were there mainly to fly, yet the whole atmosphere around it was quite something as well. This is a place full of quirky characters which do their thing with boundless enthusiasm. The open and friendly atmosphere was so contagious. Actually, the main ‘danger’ had little to do with hang-gliding. The biggest risk was losing yourself in the joy of days of good company, crazy antics, decent conversations, sunshine and lager. Just having fun, following your passion diligently and experiencing something special together. This is my Garden of Eden, my home. It is a small, personal and informal world full of individual togetherness. It’s also a world that has given me a lot and will always stay with me. I can’t return to a more limited, smaller playground. That evening, I decided to fly around boundlessly, wherever and whenever. With or without a hang glider, mentally or in real life, with my feet on the ground or not; it doesn’t matter. The golden cage was breached, the escape was there. At last, my bright feathers come in handy. At last, previously unreachable heights are now reachable.

With spread wings I carry on flying around, this strange bird isn’t done with roaming around the world.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

06. Op grote hoogte

Dat geduld een schone zaak is staat als een paal boven water. Daarom werd deze waarheid als een koe mijn motto gedurende de training. Toch heeft zelfs engelengeduld een houdbaarheidsdatum. Na eindeloos oefenen was de tijd rijp voor de volgende stap. Geduldig wachtte ik op dat vurig verlangde moment. Die ochtend was het eindelijk zover. Met een krakend volume knalde de instructie uit mijn koptelefoon: ‘Ga je gang’. Ja! Eindelijk! Nog voordat de korte zin was afgemaakt schoot ik als een haas uit de startblokken, zo gretig was ik. Vol adrenaline en concentratie ging ik recht op mijn doel af, namelijk de diepe afgrond in. Alle instincten probeerden deze onnatuurlijke actie te stoppen, maar de stroom van durf en wilskracht was simpelweg te sterk. Bijna was ik in de andere dimensie. Snel, ren nog iets sneller, en dat was het dan. De tegenstrijdige handeling was afgelopen, de grote last verdween van mijn schouder. In plaats van een last te dragen werd ik zelf gedragen. Weg was ik, de wijde horizon in. Nee, dit is geen droom of fantasie, geen zelfmoordpoging of een hallucinatie. Dit is de onwerkelijke werkelijkheid van het deltavliegen, een ultiem samenspel tussen mens, techniek en natuur.

Opstijgen is slechts het begin van een sensationele en emotionele gebeurtenis. Al het irrelevante, alle ballast, allerlei bijzaken en afleidingen: alles verdwijnt op de achtergrond. Ik genoot van het moment, mijn gevoelens en de Franse Alpen. Vanuit een vogelperspectief ervoer ik het alledaagse: het grazende vee, de hardwerkende boeren, toeterende automobilisten, de wapperende was, het geluid van muziek en geur van mest of gemaaid gras. Onderweg had ik een overduidelijk totaaloverzicht terwijl ik andersom slechts een klein vlekje aan de kalme horizon was. Door de rustige omstandigheden kon ik het enige controlemiddel loslaten. Dat lukte pas nadat ik mezelf had opgepept. Zonder enige houvast keek ik recht naar beneden, honderden meters de diepte in.  Overmeesterd door een intense bevrijding verdween elk besef van tijd. Na een tijdje herpakte ik de controle en vertraagde tot onder de vliegbare snelheid. Met een noodvaart donderde de vleugel naar beneden, gelukkig is zelfcorrectie onderdeel van het ontwerp. Na dit spannende moment lag ik weer vlak, al was het maar voor even. Met hoge snelheid dook ik weer omlaag om een paar steile bochten te maken. Alles nam toe: de wind, G-krachten, spanning, druk. Intuïtief doch rationeel deed ik op gecontroleerde wijze wat nodig was. Overmoed komt immers ten val, tegelijkertijd kon ik deze zelfgecreëerde achtbaanrit niet aan mij voorbij laten gaan. Niet omdat ik een roekeloze cowboy ben, maar omdat ik levensbelangrijke vaardigheden moet leren. Door het snelle hoogteverlies was de rodeo spoedig afgelopen. Jammer. En minstens net zo spijtig was het stroef verlopende slotstuk. Door verkeerde timing kwakte ik als een kuiken op het gras. Natuurlijk was het fijn om weer vaste grond onder de voetjes te hebben, maar vraag niet hoe.

Hoewel ik weer op beide beentjes stond was ik allerminst geland. Het koppie zat nog helemaal in de wolken. Voor even dreven mijn gedachten af naar dé alsmaar terugkerende opmerking van anderen – ‘of ik niet levensmoe was’. Ze konden er niet verder naast zitten. Gedreven door een zucht naar bevrijding en loskomen rende ik er juist vol overgave naartoe. Onder het nom van ‘meer leven in mijn dagen dan dagen in mijn leven hebben’ nam ik de bijbehorende (gecalculeerde) risico’s voor lief. Ondanks mijn beste poging is deze pure en gevoelsmatige manier van vliegen onbeschrijfelijk. Het is te machtig om te laten lopen, mede omdat het zoveel aspecten heeft. Deltavliegen doet een groot beroep op de psyché, op het vermogen om mee te gaan met de buitenwereld en er tegelijkertijd een eigen draai aan te geven. Het benadert de vogelvlucht, een van de oudste dromen van de mens. Tegenwoordig is het geen stoute droom meer: het is iets dat op een relatief veilige en toegankelijke manier te leren valt. Natuurlijk kost het moeite, tijd en geld. Maar dat het überhaupt mogelijk is, is ronduit krankzinnig. Dit is wat deltavliegen zo fascinerend maakt. En dit alles is mogelijk dankzij de volharding van avontuurlijke pioniers en onconventionele dwarsdenkers. Telkens gingen zij een stapje verder in het onbekende. Dit geldt niet alleen voor deltavliegen of andere ‘extreme’ sporten, maar ook voor zoveel mogelijkheden die tegenwoordig als vanzelfsprekend worden beschouwd. Vol kippenvel, voldoening en dankbaarheid staarde ik als een standbeeld naar de lucht. Elke vlucht is een cadeautje, elke vlucht is het resultaat van het beste wat de mensheid te bieden heeft.

Terug op de camping was het tijd voor ontspanning. Uiteraard waren we daar hoofdzakelijk om te vliegen, maar de hele sfeer eromheen mocht er ook zijn. Dit is een plek vol eigenaardige karakters die met grenzeloos enthousiasme hun ding doen. De open en gemoedelijke sfeer was zo aanstekelijk. Eigenlijk had het voornaamste ‘gevaar’ weinig met deltavliegen te maken. Het grootste risico was jezelf verliezen in het genot van dagen vol gezelligheid, rare fratsen, fatsoenlijke gesprekken, zonneschijn en pils. Gewoon lol hebben, vol toewijding je passie volgen en samen iets heel bijzonders meemaken. Het is een klein, persoonlijk en informeel wereldje vol saamhorig individualisme. Dit is mijn Tuin van Eden, mijn thuis. Tevens is het een wereldje die me veel heeft gegeven en me altijd bij zal blijven. Ik kan niet meer terug naar een beperktere, kleinere speelruimte. Die avond nam ik me voor om altijd grenzeloos rond te vliegen, waar en wanneer dan ook. Of dat met of zonder deltavleugel is, mentaal of in het echt, met mijn voeten wel of niet op de grond; dat maakt allemaal niet uit. De gouden kooi was opengebroken, de ontsnapping was daar. Eindelijk komen mijn bonte veren van pas, eindelijk zijn voorheen onbereikbare hoogtes bereikbaar.

Met gespreide vleugels blijf ik lekker rondvliegen, deze vreemde vogel is nog lang niet uitgekeken op de wereld

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <