10. Silent confrontation

Talking, snacking, sleeping in, sporting, seks, reading, working, listening to music. These and other self-evident activities were no longer for me. Voluntarily I distanced myself from it all. Not because it’s so much fun, quite the contrary. Abstinence from any form of distraction is an essential part of a ten-day Vipassana meditation course – which undoubtedly applies to other forms of meditation as well. As a down-to-earth Dutchman and naive beginner, I was skeptical at first. I considered this measure to be totally overkill. The opposite turned out to be true after experiencing the effects firsthand; it’s a requisite to evoke something essential. Up to this point, I thought I know myself well. I was convinced that I can be good on my own, that I handle silence or seclusion well. I believed that I have enough mental space for deep observations and clear thoughts. Or – even more laughable – that I have complete command over my mind. Ha, ignorant joker. These (and comparable) illusions were completely shattered in a mere ten days. Ouch, that hurts. Merciless revelations about all the unnecessary ballast, subconscious escapism and irrational parts of my autopilot were very evocative. Just as ruthless was the restless howler-monkey within my brainpan. My state of mind shot from one brain lobe to the other like a pinball. Memories, thoughts, desires, judgments, pain, pleasure, aversion, boredom, fun, intellectual games or sentimental drivel: truly nothing was out of mind. Real peace was an exception rather than the norm. Jeez, what a sobering confrontation with this undisciplined and incoherent mess. An obvious and truly painstaking project awaits me, a daunting task that will keep me occupied for a while. All fine to me, bring it on.

Returning to the ‘normalities’ of daily existence was awkward. Fortunately I didn’t face this ordeal alone. Apart from the introduction and finale, I didn’t speak with Noctoman. Or even cast a glance. We didn’t need words or glimpses to communicate: energy sufficed. It clicked immediately. He offered me a place to stay once the course was over. Alright then, let’s go. The beginning of the journey was very harmonious, partly because of New Zealand’s mesmerizing landscapes. But the atmosphere changed once we entered the wilderness of urbanity. Everything became more noisy, fleeting and hurried. The outside world claimed an overwhelming amount of energy and attention from us. Everything was so intense after emerging from a deep meditation-buzz. Countless stimuli, impressions and realizations overloaded us. Even visiting a regular burger joint became a memorable event. We were in the mood for a proper slice of meat after sticking to a vegetarian diet. After making our orders we patiently waited with attentive observation. Hmmm… ”You little, you little dumb ass bitch, I ain’t fucking with you!!”’ echoed through the place. Further up some boys were enthusiastically regurgitating the lyrics while the adults sat in dead silence – deeply sucked into their smartphones. In style with the music, some guys had a quarrel on the street, which was a lot of barking without biting in the end. Wannabee Vin Diesel’s blasted through the block with their tuned discotheque on rims. Meanwhile, our sauce-drenched hamburgers were dumped on the table: enjoy your meal. Holy cow, his last round could’ve been more honorable. While dozens of such observations went through me, we exchanged a glance. Countless thoughts were expressed in the fraction of a second. I nearly choked in laughter; tears were running down my cheeks. Yes, a glance can say more than a thousand words or thoughts…

It was on the tip of our tongues: what kind of insanity is this? What the hell are we doing? Not that we were any different, far from it. We were part of what we were laughing about. The silencing of our rattling bellies didn’t go thoughtfully: we shoved in those calorie bombs as if we were a bunch of starved paupers. But even with this uncivilized behavior, I remained attentive about my burps and the ketchup-smeared corners of my mouth. My position suddenly swapped from an alert spectator to a passionate participant. Once again I was part of a crazy show with a seeming lack of directing, tragicomic acting, recurring blunders and chewed-up scripts of predictability. Ah, me and the world around me. Just let go already, it’s the way it is. With true acceptance of reality, I was able to deal with the changing of the guard. I’m just someone who tries his best with the resources and knowledge he has. So go on, keep munching and jump back in the car. Put on some speaker-blasters, turn to a deafening volume, all windows open, pedal to the metal and hang out of the window like a cheerful doggy. Freedom tastes so much better after ‘captivity’. Act dumb while burning some CO2, oh yeah. Just act ‘normally’, then you’re being crazy already…right?

From One Tree Hill we enjoyed the illuminated Skyline of Auckland. Although we looked at skyscrapers, we focused on the lives taking place within them. Human lives in which everyone tries to achieve happiness and fulfillment in their own way. We spoke about the lives filled with (unpursued) dreams, disappointments, toils, successes and setbacks. Suddenly I thought of a local who picked me up as a hitchhiker before I went into monk-mode. I was in for some R&R with her after all that abstinence. So I suggested to hang out, who knows where it leads to. After sending the message, I went home with Noctoman to watch something politically incorrect. After watching an entertaining episode of Family Guy, we closed the day with an hour of meditation. All kinds of thoughts, realizations and questions came up – as usual. To which extent do I want to tame my bewildered mind? Do I want to live without a healthy dose of craziness or imperfection? What would we have without sacrifice, discomfort or pain? Is it… *my attention went back to observing the breath without judgment*. That’s all it was. Brushing teeth and crashing someone’s guest-bed, hopefully without contaminating it with a (soaking) wet dream. Yeah, the calmness of a meditation center is very pleasant, calming, healing. It’s certainly worth another visit. But still. There’s so much more to experience with all the psychological sores and struggles of humanity. No, I don’t want to be a perfect son-in-law or an enlightened monk. Just give me some struggle, suffering, spirit and impurity. I find that anything but a punishment. I’ve experienced something very essential though, and I keep practicing with applying it continuously. Under real acceptance, I will experience the multifaceted reality fully and with awareness. I’ll do so without neurotic controlling, compulsive clinging, quick judgments or a maddening (and lengthy) list of expectations, obviously.

So, in two weeks you can learn way more than many years of ‘education’ or work experience.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

10. De stilte valt zo hard

Praten, snacken, uitslapen, sporten, seks, lezen, werken, muziek luisteren. Deze en andere vanzelfsprekende activiteiten waren niet meer aan mij besteed. Op vrijwillige basis nam ik afstand van dit alles. Niet omdat dat nou zo leuk is, integendeel. Onthouding van elke vorm van afleiding is een essentieel onderdeel van een tiendaagse meditatiecursus Vipassana – wat ongetwijfeld ook voor andere meditatievormen geldt. In eerste instantie was ik sceptisch. Als nuchtere Nederlanders en naïeve beginneling vond ik het maar een extreme maatregel die zijn doel voorbijschoot. Na de persoonlijke ervaring bleek het tegenovergestelde waar; de regel is bittere noodzaak om iets heel wezenlijks op te roepen. Tot dit punt dacht ik mezelf wel te kennen. Ik geloofde dat ik goed op mezelf kan zijn, dat ik goed om kan gaan met stilte of afzondering. Ik was ervan overtuigd dat ik genoeg mentale ruimte heb voor diepgaande observaties en heldere gedachten. Of – nog lachwekkender – dat ik complete heerschappij over mijn geest heb. Ha, onwetende grapjas. In slechts tien dagen tijd lagen deze (en vergelijkbare) illusies compleet in duigen. Au, dat doet pijn. De genadeloze openbaring van alle onnodige ballast, het onderbewuste vluchtgedrag en het irrationele van mijn automatische piloot was heel indringend. En minstens net zo meedogenloos was de rusteloze brulaap in mijn hersenpan. Als een bal in een flipperkast schoot mijn aandacht van de ene naar de andere hersenkwab. Herinneringen, gedachten, verlangens, oordelen, pijn, genot, afkeer, verveling, plezier, intellectueel gespeel of sentimenteel geleuter: werkelijk niets was te gek. Echte rust was eerder uitzondering dan regel. Jemig, wat een ontnuchterende confrontatie met dit ongedisciplineerde en onsamenhangend zooitje. Er valt overduidelijk nog een hoop monnikenwerk te verzetten. Prima, kom maar op. Heb ik gelijk een uitdagende klus om me langdurig zoet te houden.

De terugkeer naar het ‘normale’ bestaan was onwennig. Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Op de introductie en afsluiter na zei ik geen woord tegen Noctoman. Zelfs een blik werpen was uit den boze. Woorden en blikken waren toch onnodig om te communiceren: energie voldeed. Het klikte meteen en na afloop bood hij een logeerplek aan. Oké, laten we gaan dan. Mede door het betoverende landschap van Nieuw-Zeeland was het begin van de reis heel harmonieus. Maar de sfeer sloeg om zodra we de stedelijke wildernis betraden. Alles werd luidruchtiger, vluchtiger, gehaaster. De hoeveelheid energie en aandacht die de buitenwereld opeiste was overweldigend. Onder invloed van een diepe meditatieroes ervoeren we alles zoveel intenser. We werden helemaal overladen met talloze prikkels, indrukken en realisaties. Zelfs een bezoek aan een doorsnee burgertent werd een hele belevenis. Na een vegetarisch dieet hadden we trek in een bonk vlees. Na de bestelling wachtten we geduldig met aandachtige observatie. Hmmm… ‘’You little, you little dumb ass bitch, I ain’t fucking with you!!’’ galmde door de zaak. Verderop zaten wat jongetjes enthousiast mee te blèren terwijl de volwassenen er geen oren naar hadden – te diep in hun smartphones gezogen. Geheel in stijl met de muziek brak er buiten bonje uit, wat uiteindelijk een hoop geblaf zonder happen was. Wannabee Vin Diesel’s scheurden keihard door de straat met hun verlaagde discotheken op wielen. Ondertussen werden onze in saus doorweekte hamburgers neergekwakt: eet smakelijk. Arm rund, diens laatste ronde had wel wat eervoller mogen zijn. Terwijl tientallen van dit soort observaties door me heen schoten wisselden we een blik uit. Ik stikte bijna van het lachen, tranen biggelden over mijn wangen. Inderdaad, een blik zegt soms meer dan duizend woorden of gedachten…

Het stond op onze lippen gebrand: wat is dit nou voor idioterie? Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Niet dat wij nou wezenlijk anders waren, verre van zelfs. We waren onderdeel van hetgeen waar we zo om moesten lachen. Het stillen van de rammelende buiken verliep niet echt bedachtzaam: we schrokten die caloriebom naar binnen alsof we een stel uitgemergelde armoedzaaiers waren. Maar zelfs onder dit onbeschaafde gedrag bleef ik opmerkzaam over mijn geboer en met ketchup besmeurde mondhoeken. Opeens veranderde mijn positie van oplettende toeschouwer naar hartstochtelijke deelnemer. Als vanouds was ik weer onderdeel van een doldwaze show met schijnbaar weinig regie, tragikomisch acteerwerk, terugkerend geblunder en alsmaar herkauwde scripts. Ach, ik en de wereld om mij heen. Lekker loslaten joh, het is zoals het is. Door werkelijke acceptatie van de werkelijkheid kon ik leven met de wisseling van de wacht. Ik ben ook maar iemand die zijn best doet met de middelen en kennis die hij heeft. Dus hup, doorbikken en terug die auto in. Elektronisch gedreun aan, volume op standje gehoorbeschadiging, alle ramen open, pedal to the metal en als een blije hond uit het raam hangen. Na ‘gevangenschap’ smaakt de vrijheid zoveel beter. Lekker dom doen en CO2 verbranden, mooie boel. Doe toch lekker ‘normaal’, dan doe je al gek genoeg. Ja toch, niet dan?

Vanaf One Tree Hill genoten we van de verlichte Skyline van Auckland. Hoewel we naar wolkenkrabbers keken, hadden we vooral oog voor de levens die daarin plaatsvinden. Mensenlevens waarin iedereen op zijn/haar manier geluk en voldoening probeert te bereiken. We bespraken de levens vol (niet nagejaagde) dromen, teleurstellingen, geploeter, successen en tegenslagen. Opeens moest ik aan een local denken die me voor de meditatieretraite als lifter oppikte. Na alle onthouding had ik wel zin om een (goed gevuld) beschuitje te eten met haar. Dus ik stelde voor om wat af te spreken, wie weet waar het toe leidt. Na mijn geapp ging ik met Noctoman naar huis om iets heerlijk politiek incorrects te kijken. Na een vermakelijke aflevering van Family Guy sloten we de dag af met een uurtje meditatie. Zoals gebruikelijk kwamen allerlei gedachten, realisaties en vragen in me op. In hoeverre wil ik mijn verwilderde geest temmen? Wil ik wel leven zonder een gezonde portie dwaasheid of imperfectie? Wat zouden we hebben zonder opoffering, ongemak of pijn? Is het… *zonder oordeel ging mijn aandacht terug naar de ademhaling*. Daar bleef het bij. Tanden poetsen en in andermans logeerbed duiken, hopelijk zonder die te bevuilen met een (klets)natte droom. Ja, de kalmte van een meditatiekamp is heel fijn, rustgevend, helend. Het is zeker voor herhaling vatbaar. Maar toch. Er valt zoveel meer te beleven met alle psychologische sores en menselijke worstelingen. Ik wil helemaal geen perfecte schoonzoon of verlichte monnik zijn. Geef mij maar wat strijd, lijden, bezieling en onzuiverheid. Dat vind ik alles behalve een straf. Toch heb ik iets heel essentieels ervaren, en ik blijf oefenen om dat continue toe te passen. Onder werkelijke acceptatie zal ik de veelzijdige realiteit volledig en bewust ervaren. Uiteraard zonder neurotische controlezucht, dwangmatig vastklampen, snelle oordelen of een gekmakende (en ellenlange) lijst van verwachtingen.

Zo zie je maar dat je in twee weken tijd veel meer kan opsteken dan vele jaren ‘onderwijs’ of werkervaring

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

09. Just smile and wave

Look out! LOOK OUT!!! While the driver was messing about on his phone, we drove straight towards a steep hill. The slumped man didn’t realize anything, that’s how deep he was sucked into the screen. That in itself was bad enough if it weren’t for the fact that he was also blind drunk. My shouting fell on deaf ears. Eh, shit. I braced myself. He tried to steer away from it at the very last moment, but it was too little too late. We barely tipped over, more due to luck than skill. I stared deeply into the drunkards’ eyes with utter disapproval and dismay. It didn’t bother him. Instead, he laughed it off indifferently. He clearly didn’t care about his moronic act. His colleague kicked up a notch by joining in and cracking jokes. I sat in the passenger seat with a loss of words. What a bunch of retards, this is completely out of mind. Drinking unprocessed horse-milk, skipping showers for days or getting totally owned with wrestling was all fine to me. And hey, a bit of excitement and sensation makes a journey more worthwhile. But this wasn’t funny anymore. I would’ve retreated on the spot if we weren’t in the middle of the Gobi desert. No road to hitchhike on, no camel to jump on. Damn. Sometimes there’s not much choice. Sometimes you’re very dependent on others.

This event is part of a recurring pattern. As a chronic travel addict, I have experienced quite some antics and road hogs by now. There are a lot of places where traffic is less strictly regulated. Or, to put it another way, it all goes more bluntly. On the spot I recalled some prior experiences. Sitting on the roof of a Filipino Jeepney. Holding on to Colombian bikers who slither over steep mud trails. Standing in the back of a pickup while thundering over the (narrow) mountain roads of Nepal. Hanging out the doorway of an overcrowded Sri Lankan bus nervously. Multiple cardiac arrests endured by bus drivers who regard their job as a videogame, are suicidal, or both. Doing little prayers in the back of wildly slaloming taxis or tuk-tuks. Foolish ghost drivers, stubborn tailgaters, dubious madman rides and countless other madness that didn’t withstand the test of time. It’s a miracle that I’ve had just one accident abroad. Apart from that, I always arrived (sooner or later) at my destination without chunks, rips or fuss. Every time I thought I had experienced ‘it’. And every time I was wrong. Some things I never get used to, even when something keeps happening time after time.

I discussed the near-accident with my mate in a Mongolian Ger. Their apathetic reaction was quite concerning. They genuinely didn’t see the severity of the situation, which was hard to grasp for us. We were close to being stranded in the middle of nowhere. Or worse: eight people getting injured. This is total bonkers, we don’t have to take this. Still, it remained an awkward matter. Do we really have to explain why drunk-driving is dangerous? Are we really going to behave like moralists? Condemning, lecturing, public disapproval, forcing my perceptions onto others and alike… Ugh, I’d rather not. I don’t feel entitled to take that position. Not at home, and certainly not when skating on the thin ice of other cultures. That’s why I usually take an empathetic, modest and reserved posture in the unfamiliar. Especially since it’s my choice to go somewhere with (very) different manners, norms and values. Nobody is eager for constant finger-pointing. And that, ironically enough, is also a recurring pattern. I’ve seen it all too often: the all-knowing, meddling and above all morally-supreme Westerner who – always and everywhere – has a (strong) opinion about truly everything. It often goes unconsciously and without bad intentions. They simply can’t pass by manners, attitudes, behaviors, use of language and the like that differs (to theirs). Especially the so-called highly-educated, rational and understanding ‘world citizens’ often turn out to have the biggest egos and most delicate souls. It has to be made public as soon as something doesn’t fit in their world – preferably as simplistic, rigid and invulnerable as possible. Something like; ‘I’m right, I’m more right, and I’m always right’. What about anyone with a different opinion?  This person obviously doesn’t understand it at all. Travelling doesn’t automatically make someone (more) open-minded, I dare to draw this conclusion by now.

No! Damn it, just no. Fuck the velvet gloves. No more over-sensitive fuss around cultures or forcing an (artificial) peace. Let’s call a spade a spade. This isn’t about cultural differences – this is just stupid and irresponsible. Yes. Yes! If that stance makes me an illiterate, xenophobic, short-sighted, selfish, and above all anxious racist/voter of political party X, then so be it. In the end, my more outspoken mate said what was on the tip of the tongue. Yet our concern about everyone’s safety was another waste of effort. Oh well. We’ve had our say, and later we’ll repeat it with the big boss (which by the way was just as pointless). That’s all we can do. We got the strong impression that drunk-driving is relatively common in Mongolia. Especially after we saw countless swaying vehicles, heard other people’s stories and read some news articles about the matter. Yet it is – and remains – just a limited, non-solid impression. Not much you can do with it. That’s why the act didn’t affect my positive image of Mongols and Mongolia. On the contrary. Living as semi-nomads in a desolate land with an extreme continental climate, it’s not for the fainthearted. It’s a brutal existence that I cannot comprehend, no matter how hard I try. One thing I know for sure: I don’t imitate them as a spoiled Dutchman. So I took my hat off and bowed deeply. It’s true: respect for somebody fits everybody. But how nice would it be if it’s mutual. We all want to come home in one piece. So road hogs, please, think twice and show some respect.

Laughing it all off mindlessly and carrying on business as usual, that really brings us anywhere.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

09. Weglachen en doorgaan

Kijk uit! KIJK UIT!!! Terwijl de chauffeur op zijn telefoon zat te klooien reden we recht op een steil heuveltje af. De onderuitgezakte man hij had niets door, zo diep zat hij in het schermpje. Dat op zichzelf was al erg genoeg, ware het niet dat hij ook nog eens stomdronken achter het stuur zat. Mijn geschreeuw was aan dovemansoren gericht. Kutzooi. Ik zette me schrap. Op het allerlaatste moment probeerde hij nog weg te sturen, maar het mocht niet meer baten. Met meer geluk dan wijsheid kiepte het busje niet om. Vol afkeurende verbijstering keek ik de dronkenlap indringend aan. Dat deerde hem niet. Sterker nog, hij zat doodleuk te lachen om zijn debiele actie. Zijn collega deed er een schepje bovenop door mee te doen en grappen te tappen. Met een mond vol tanden zat ik in de bijrijdersstoel. Wat een stelletje Mongolen zeg, dit is echt compleet bezopen. Onbewerkte paardenmelk drinken, dagenlang niet douchen of ingemaakt worden met worstelen vond ik allemaal prima. Een beetje spanning en sensatie kan een reis altijd wel gebruiken. Maar dit was niet leuk meer. Als ik niet middenin de Gobi woestijn was had ik ter plekke de aftocht geblazen. Geen weg om aan te liften, geen kameel om op te springen. Jammer joh. Soms valt er weinig te kiezen. Soms ben je heel afhankelijk van anderen.

Deze gebeurtenis is onderdeel van een alsmaar terugkerend patroon. Inmiddels heb ik als chronisch reisverslaafde de nodige capriolen en wegpiraterij meegemaakt. Er zijn nogal wat plekken waar het verkeer minder strikt is geregeld. Of beter gezegd, het gaat er lomper aan toe. Ter plekke groef ik in mijn geheugen en beleefde het weer. Op het dak van een Filipijnse Jeepney zitten. Vastklampen aan Colombiaanse motorrijders terwijl ze over steile modderpaden glibberen. De hele dag in een pick-up staan terwijl deze over de (te smalle) Nepalese bergwegen dendert. Nerveus uit het portiek van een overvolle Sri Lankaanse bus hangen. Meerdere hartstilstanden verdragen door buschauffeurs die hun baan als een videospelletje zien, levensmoe zijn, of beide. Achterin wild slalommende taxi’s of tuktuk’s schietgebedjes slaan. Dwaze spookrijders, hardnekkige bumperklevers, bedenkelijke dollemansritten en talloze andere gekheid welke door de tand des tijds zijn vergeten. Het is een klein wonder dat ik slechts een ongeluk heb meegemaakt in het buitenland. Verder kwam ik altijd (vroeg of laat) zonder brokken, kleerscheuren of gedoe op de bestemming aan. Elke keer dacht ik ‘het’ wel te hebben meegemaakt. En elke keer zat ik ernaast. Sommige dingen wennen nooit, zelfs niet als het blijft gebeuren.

In de Ger besprak ik het bijna-ongeluk met mijn maat. We zaten vooral met de laconieke reactie in onze maag. Ze zagen oprecht de ernst van de situatie niet in, en dat konden we maar moeilijk bevatten. Het scheelde weinig of we waren op een afgelegen plek gestrand. Of erger nog: gewond geraakt met z’n achten. Dat gaat nergens meer over, dit hoeven we niet te pikken. Toch bleef het een ongemakkelijke kwestie. Moeten we nou echt gaan uitleggen waarom dronkenschap achter het stuur gevaarlijk is? Gaan we nou echt de moralisten uithangen? Veroordelen, beleren, publiekelijk afkeuren, mijn belevingswereld aan anderen opdringen en dergelijke… Bah, liever niet. Ik voel me niet bevoorrecht om die positie in te nemen. Thuis niet, en op het dunne ijs van andere culturen al helemaal niet. Dat is waarom ik me inlevend, bescheiden en terughoudend opstel in den vreemde. Temeer omdat het mijn keus is om naar gebieden met (heel) andere omgangsvormen, normen en waarden te gaan. Niemand zit te wachten op constant vingerwijzen. En juist dat is – ironisch genoeg – een eveneens terugkerend patroon. Ik heb het maar al te vaak gezien: de alwetende, bemoeizuchtige en bovenal moreel-superieure Westerling die altijd en overal van alles wat moet vinden. Vaak gaat dat onbewust en zonder slechte bedoelingen. De (voor hen) afwijkende omgangsvormen, opvattingen, gedragingen, taalgebruik en dergelijke kunnen ze simpelweg niet aan zich voorbij laten gaan. Juist de zogenaamd hoogopgeleide, rationele en begripvolle ‘wereldburgers’ blijken vaak de grootste ego’s en teerste zieltjes te hebben. Zodra iets niet in hun wereldje past dan moét dat hoe dan ook kenbaar gemaakt worden. En dan het liefst zo simplistisch en onbuigzaam mogelijk. Iets in de trant van ‘Ik heb gelijk, ik heb meer gelijk, en ik heb het grootste gelijk’. Iemand met een afwijkende mening? Die snapt er natuurlijk geen ene snars van. Van reizen wordt je niet per se ruimdenkender, die conclusie durf ik inmiddels wel te trekken.

Nee! Verdomme nog aan toe, gewoon nee. Flikker maar op met de fluwelen handschoentjes. Niet meer het overgevoelige gedoe rondom culturen of het (dwangmatig) bewaren van de lieve vrede. Ik ga het beestje bij de naam noemen. Dit is geen cultuurverschil – dit is gewoon stompzinnig en onverantwoord. Ja. Ja! Dan ben ik maar een laaggeletterde, xenofobische, racistische, kortzichtige, zelfzuchtige en bovenal angstige stemmer van politieke partij X. Helemaal prima, het zij zo. Het woord was uiteindelijk aan mijn mondige gabber, hij zei wat op mijn lippen stond gebrand. Wederom leken onze zorgen met betrekking tot ieders veiligheid verspilde moeite te zijn. Ach. We hebben ons zegje gedaan, en later gaan we dat dunnetjes herhalen bij de grote baas (wat overigens ook geen nut had). Meer kunnen we niet doen. We kregen sterk de indruk dat dronkenschap achter het stuur betrekkelijk vaak voorkomt in Mongolië. Helemaal nadat we het nodige geslinger zagen, nieuwsartikelen lazen en andermans verhalen hoorden. Toch is en blijft het slechts een beperkte, niet-waterdichte indruk. Je kunt er weinig mee. Daarom deed de actie geen afbreuk aan mijn positieve beeldvorming van Mongolen en Mongolië. Integendeel. Structureel als semi-nomade in een godverlaten land met een extreem landklimaat leven, je moet het maar kunnen. Het is een bikkelhard bestaan die ik niet kan doorgronden, hoe hard ik het ook probeer. Een ding weet ik zeker: ik doe het ze als verwende Nederlander niet na. Ik doe mijn petje af en maak een diepe buiging. Het is waar: respect voor iemand misstaat niemand. Maar wat zou het fijn zijn als dat wederzijds is. We willen allemaal heelhuids thuiskomen. Wegpiraten, denk toch een beetje na en toon wat respect.

Weglachen en gedachteloos op de oude voet doorgaan, daar schieten we echt wat mee op.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

08. Every day can be your last

Hurry up, get lost! Move it, move it! I blasted through town like hunted game. This road-pirate was in a rush, and the jam-packed rush hour didn’t change that. After a working day filled with commitments and deadlines, the head must be emptied. So keep on going, more power to the pedals! It was lovely to blow off some steam after hours of sitting behind the computer. Enthusiastically, I was breaking records on my usual (stealth)route. To avoid a busy intersection, I ghost-ride a one-way cycling line (as usual). Just for a short stretch, but still. This persistent habit saved me two to three whole minutes on the journey. So worth it! It’s quite a considerable gain of time, one that’s definitely worth the risks. I always made it home without any accidents or fines, so this reckless, self-overestimating cheater didn’t know when to stop. Poor visibility, traffic jams, passing cops, heavy traffic, fines; it all didn’t matter. How clever. It was waiting for the inevitable – and unforgettable – big bang. My time had finally come on a gray spring day. Then, I personally proved that haste makes waste.

From the corner of my eye, I saw a car approaching at lightning speed. Braking, accelerating, steering away: it didn’t make any difference. Oh, shit. It happened in a flash. I didn’t even have time to look like a deer in the headlights. The collision swung me away for several meters. Memories between collision and whacking the floor are lacking, that’s how quick it went. I was hit from the right and smacked the pavement over the entire right half of my body – including the head. Because of the hard blow, I temporarily lacked any sense in my body. It was all numb. Apparently the scene looked dramatic. God knows where they all came from so suddenly, but I got surrounded by bystanders in no time. This wasn’t the kind of airtime I was looking for, neither for asking for the sake of asking. A bystander wondered how I was. Well… bloody fantastic, best day of my life. Good thing I couldn’t get it out of my throat. After all, you shouldn’t look a gift horse in the mouth.

After some minutes, I could move again with pain and difficulty. The by now arrived emergency services brought me into an ambulance for inspection. Although I was battered and bruised, nothing turned out to be broken, torn or crushed. I rolled the dice and got away without any serious injuries. The paramedics and bystanders could hardly believe it. They emphasized how incredibly lucky I was, as the sidewalk was shielded by concrete barriers. Ironically, her hurry – she wanted to quickly go past approaching cars – was my lifesaver. Because of the extra speed, I got launched over the obstacles. I was also lucky that the impact was spread over my body, especially since I didn’t wear a helmet. Despite clear explanations, I couldn’t grasp it. Too much happened in a short amount of time. It all went past me; there was no time to process the event on the spot. After a final check, two policemen dropped me off home – a few hundred meters away. They accompanied me to the front door of my student apartment. After answering their questions, they went with the wind. The door shut. So that was it: a short yet intense action-movie with a blazing start, surreal twist and abrupt end. Oh, and a protagonist who doesn’t want to be one. Luckily no one was filming, as far as I know.

Still pumped with adrenaline, I tried to rest on my bed. What the hell just happened? Something like that always happens to others and never to yourself, until it does. My cracked brain filled with all sorts of “what if…” scenarios. The bizarre amount of luck finally struck me. Spontaneously, I felt shivers, sickness, goosebumps. Suddenly, I felt so hopeless and vulnerable. Immediately, I saw myself as a transient bag of blood, bones, flesh and water. Logically, I didn’t think of that at all before. Until the accident, it was a day like thousands – one dictated by routine, the autopilot and the issues of the day. It was such a typical, busy day in which the impermanence of life passed by completely. Yeah. All these truisms, I knew them. You can only live in the eternal now. Small mistakes can have large consequences. There are no guarantees. Every day can be your last. Seize the day. Bla-Bla-Bla-Bla-Bla. All pearls of wisdoms, though it’s just semi-intellectual drivel without the accompanying actions. They’re not worth a damn that way. Knowing something is one thing; acting on it is quite another.

Everything hurt like hell in the evening. My body wasn’t the only thing that had to deal with a whack: my mental constructions got their turn as well. The illusion of compulsively trying to control everything was unmistakable. In one firm swoop, everyday matters became irrelevant side-issues. Obligations, deadlines, expectations, status symbols, desires, worries, plans, possessions, titles, diplomas, payslips: they didn’t matter. I was wondering how I would judge my life once it’s nearly over. Have you made the most of it? Have you lived the way you’d like to? Do you truly know yourself? What do you leave behind? Numerous questions came up. The confrontational train of thought was paralyzing. Suddenly, I was afraid to be alone, to choose, to follow my path. Like a child, I longed for a safe and familiar environment. So I asked my father to pick me up. How nice it was to be together, to be back in the parental home for now. Inner peace made a comeback. It all became clear in my old room. Despite ‘the mill’s blow’, this stubborn Dutchman keeps cycling around without a helmet. That remains the same. However, what changes is something fundamental:

From now on, I no longer take my health for granted; I will be grateful for every day and experience them more intensively.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

08. Elke dag kan je laatste zijn

Schiet op! Ga weg! Opzij, opzij, opzij! Als opgejaagd wild schoot ik door de stad. Deze verkeershufter had veel haast, daar deed het drukke spitsuur niets vanaf. Na een werkdag vol verplichtingen en deadlines moet het koppie leeg. Lekker doortrappen dus, stoom afblazen! Heerlijk om los te gaan na een lange zit achter de computer. Enthousiast reed ik in recordtempo mijn gebruikelijke (sluip)route af. Om een druk kruispunt te ontwijken reed ik (zoals gebruikelijk) een stukje spook over een eenrichtingsfietspad. Dit hardnekkige gewoontegedrag bespaarde me maar liefst twee a drie hele minuten op de reis. Tel uit je winst! Het is een flinke tijdswinst die de risico’s dubbel en dwars waard zijn. Ik kwam altijd thuis zonder ongelukken of boetes, dus deze roekeloze en zichzelf overschattende valsspeler wist van geen ophouden. Slecht zicht, filevorming, voorbijrijdende agenten, drukte, boetes; het maakte allemaal geen hol uit. Slim bezig dus. Het was wachten op de onvermijdelijke – en onvergetelijke – doodsmakker. Op een grauwe lentedag was het eindelijk zover. Toen bewees ik hoogstpersoonlijk dat haastige spoed zelden goed is. Gelukkig was dit dus zo’n zeldzaam gevalletje…

Vanuit mijn ooghoek zag ik een auto razendsnel op me afkomen. Remmen, bijtrappen, wegsturen: het had geen zin. Oh-oh. Het gebeurde in een flits. Ik had niet eens de tijd om als een hert in de koplampen te kijken. Door de botsing werd ik meters weggeslingerd. Tussen de aanrijding en het neerkwakken ontbreken herinneringen, zo snel ging het. Ik werd van rechts geraakt en klapte over de gehele rechterhelft van mijn lichaam op de stoep. Door de keiharde klapper had ik tijdelijk geen gevoel in mijn lijf. Blijkbaar zag het tafereel er dramatisch uit. Geen idee waar ze allemaal vandaan kwamen, maar in mum van tijd werd ik omringd door omstanders. Dit was niet het soort airtime waar ik op zat te wachten, evenals vragen naar de bekende weg. Zo vroeg een omstander of het gaat. Nou… fantastisch, kan niet beter. Goed dat ik het niet uit mijn strot kreeg, een gegeven paard dien je immers niet in de bek te kijken.

Na een paar minuten kon ik met pijn en moeite weer bewegen. De inmiddels gearriveerde hulpdiensten brachten me naar de ambulance voor een inspectie. Ze constateerden dat ik weliswaar bont en blauw was, maar niets ernstigs mankeerde. Wonderbaarlijk genoeg had ik niets gebroken, gescheurd of verbrijzeld. De ambulancebroeders en de omstanders konden het amper geloven. Fijntjes benadrukten ze hoeveel geluk wel niet had, zeker omdat de stoep werd afgeschermd door betonnen bollen. Ironisch genoeg is haar haast – ze wou nog even snel voorbij aankomende auto’s schieten – mijn redding geweest. Door de extra snelheid werd ik over de obstakels gelanceerd. Tevens bofte ik dat de impact over heel mijn lichaam werd verspreid, temeer omdat ik geen helm droeg. Ondanks de ragfijne uitleg kon ik het niet helemaal bevatten. Er gebeurde teveel in een te kort tijdsbestek. Het ging allemaal langs me heen, tijd om het ter plekke te verwerken was er niet. Na de laatste inspectie werd ik door twee agenten thuis afgezet, een paar honderd meter verderop. Ze liepen mee tot aan de voordeur van mijn studentenappartement. Na het beantwoorden van wat vragen vertrokken ze met de noorderzon. De deur viel dicht. Dat was het dan: een korte maar krachtige actiefilm met een flitsend begin, surreëel verloop en abrupt einde. Oh, en een hoofdpersoon die dat helemaal niet wil zijn. Gelukkig stond er (zover ik weet) niemand te filmen.

Nog vol adrenaline lag ik op bed bij te komen. Wat gebeurde er toch allemaal? Zoiets overkomt altijd anderen en nooit jezelf, totdat het dus wel gebeurt. Mijn gekraakte hersenpan vulde zich met allerlei ‘wat als…’ scenario’s. De bizarre hoeveelheid mazzel drong eindelijk tot me door. Spontaan voelde ik rillingen, misselijkheid, kippenvel. Opeens voelde ik me zo hopeloos en kwetsbaar. Onmiddellijk zag ik mezelf als een vergankelijke zak bloed, botten, vlees en water. Logischerwijs dacht ik daar eerder helemaal niet aan. Tot het ongeluk was het een dag als duizenden – een gedicteerd door routine, de automatische piloot en de waan van de dag. Het was typisch zo’n (drukke) dag waarin de vergankelijkheid van het leven compleet aan je voorbij gaat. Ja. Ik wist ze wel, al die tegelwijsheden. Je kunt alleen in het nu leven. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Uiteindelijk zijn er geen garanties. Elke dag kan je laatste zijn. Pluk de dag. Bla-bla-bla-bla-bla. Allemaal leuke wijsheden die zonder bijbehorende acties slechts semi-intellectueel gewauwel zijn. Op die manier zijn ze geen moer waard. Iets ‘weten’ is een ding; daarnaar handelen iets heel anders.

S ’avonds deed alles ontzettend zeer. Mijn lichaam was niet het enige wat een dreun moest verwerken: ook mijn mentale constructies ontkwamen er niet aan. De illusie van dwangmatige controlezucht was onmiskenbaar. In een klap werden alledaagse beslommeringen irrelevante bijzaken. Verplichtingen, deadlines, verwachtingen, statussymbolen, verlangens, zorgen, toekomstplannen, bezittingen, titels, diploma’s, salarisstrookjes: het deed er niet meer toe. Ik vroeg me af hoe ik mijn leven zou beoordelen zodra het (bijna) zover is. Is het onderste uit de kan gehaald? Heb je geleefd zoals je zou willen? Weet je wie je werkelijk bent? Wat laat je achter? Talloze vragen kwamen op. De confronterende gedachtengang was verlammend. Opeens was ik bang om alleen te zijn, om te kiezen, om mijn pad te volgen. Als een kind verlangende ik naar een veilige en vertrouwde omgeving. Daarom vroeg ik mijn vader om me op te halen. Wat was het fijn om samen te zijn, om terug te zijn in het ouderlijk huis. De innerlijke rust was teruggekeerd. In mijn oude kamer werd het duidelijk. Ondanks de klap van de molen blijft deze eigenwijze Nederlander lekker zonder helm rondfietsen, dat blijft hetzelfde. Wat wel verandert is iets fundamenteels:

Vanaf nu zie ik mijn gezondheid niet meer als vanzelfsprekend, zal ik dankbaar zijn voor elke dag en deze intensiever beleven.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <