44. Sample of the real deal

I kept walking in circles behind the closed curtains. I tried my utmost best to contain my nerves. But to no avail. I kept pacing on despite a flawless preparation. That’s how nervous I was. For weeks, we had practiced for this supreme moment. No scenario was spared, no improvisation remained unspoken. All sorts of cards were pulled for an unforgettable ending. What a fuss. Really, I couldn’t get my head around it. I couldn’t care less about this overdone puppet show. I didn’t feel like it at all. Oh well, whatever. Don’t be a maverick or troublemaker. Above all, don’t create commotion and hard questions. Just do it. Do it for the sake of it. It will all be over before you know it, and then life resumes. It will go on and on. Increasingly faster and faster, until, one day, you’ll think back to those so-called good old days.

Suddenly we heard a familiar voice. The host announced the spectacle with contagious enthusiasm. Some uplifting music was played and the curtains opened. Finally, the long waiting was over at last. The leading group stormed onto the stage with bravado. Just look at them, being in their element and soaking it in. They made it look so enviably simple. I watched in total awe. I wondered whether others appear so self-confident or whether I doubt myself too much. One classmate after another went for it in the meantime. The group of stragglers became increasingly apparent. There they stood,  the late bloomers, misfits, quirky characters, or introverts. Deeply rooted to the spot. They are the ones who avoid spotlights like the plague and keep their cards close to their chest. It’s them who wish the ground would open up and swallow them up instead of being part of a mad exhibition.

Then it was my turn. I staggered onto the stage with a bounding pulse. That was partly because of a suit that didn’t suit me. And a tie that squeezed all the oxygen out of me. The shoes were too shiny, the suit clinically clean, the fitting inhumanly tight. How uncomfortable and unnatural. I did what was expected of me in a daze. Impressing the audience by rolling out my jam-packed credit card holder was part of the deal. Letting out some clever-sounding lines topped it off. So, the circus monkey has done his thing. I was nothing more than a cashed-up snob. Someone I wasn’t, aren’t or don’t want to be. Of all people… Bloody hell. This big-peoples-business is all fun and games. But instinctively, they didn’t make sense at all. So many complicated rules, confusing exceptions, needless laws and unclear trump cards. Countless targets and tactics to follow. All the cards of chance and plastic stuff you have to deal with. Nah, I didn’t understand a damn thing of it all. And frankly, I couldn’t care less. Get lost and leave me alone.

We sang for the Motherland during the grand finale. Come on, one for all and all for one. This is what all the hard work was for; it all comes down to here and now. We effortlessly plopped out the final product like a well-oiled machine. Our acted job roles became secondary. The hierarchy vanished. Differences in possession or status were no longer a thing. Everyone was equal for a brief moment. Everyone mattered and participated. Even the usually divided crowd joined us in unity. Loving and hopeful eyes stared at us. We saw the looks of approval and pride. The looks from those close to us or whom we (used to) look up to. That – and much more – was at stake. After all, we were today’s youth who – hopefully – end up doing everything better. The new generation who remain critical and interested, the ambitious who never shy away from a challenge. It’s them who turn a well-thought vision of the future into a new reality. After all, this is the 21st century. Diversity is the magic word. Appearing to be successful generates (digital) bonus points and failure is forbidden.

And then we were done. After a big round of applause, the master called us forward. One by one, he treated us to encouraging words and papers. The musical, elementary/primary school and carefree innocence were a goner. Nothing would be the same again. At this point, no one seemed to have slipped into a doghouse or the lonely anonymity. No one was in obvious dire straits or lost in damnation. Not yet. Everything still looked promising. All will make the right choices and prosper. Everyone will live long and happily. Living lives with pure passion. Authenticity. Sincerity. And…

Keep dreaming. The awakening of such fairytales is as brutal as the truth: not everyone is going to ‘make it.’ Some will get addicted, commit suicide or become outcasts. Others will end up in crime, debt, miserable relationships or the streets. And then you have those who are constantly having or causing troubles. Those who only take and never give, those who are alien to fulfillment. That still slipped my young mind by then. How fortunate. Enjoy that childlike innocence while it lasts. Because one day, the musical chairs will stop, and then the folks will sink or swim till death. In this game, some will ‘succeed’ and others will fall by the wayside. Some will tread water for life while others doze off on the silver-spooned table. Everyone for themselves, only connected, sensible meaninglessness, #YOLO, or whatever. I don’t know. Fill in reality your way. Just remember:

No need to rush into big-peoples decay – getting in touch with it is simply a matter of time

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

44. Voorproefje van het echte werk

Achter de gesloten gordijnen liep ik alsmaar rondjes. Uit man en macht probeerde ik mijn gierende zenuwen de baas te zijn. Helaas. Ondanks een vlekkeloze voorbereiding bleef ik ijsberen, zo strontnerveus was ik. Wekenlang hadden we geoefend voor hét moment. Geen scenario bleef bespaard, geen improvisatie onbesproken. Werkelijk van alles kwam uit de kast voor een spetterend eindoptreden. Wat een gedoe. Ik kon er met mijn kop niet bij. Echt, deze opgeblazen poppenkast voor de bühne kon me gestolen worden. Ik had er totaal geen zin in. Maargoed, het zal wel. Wees geen dwarsligger of onruststoker. Zorg vooral niet voor moeilijke blikken of vragen. Doe het nou maar. Doe het om het te doen. Voor je het weet is het allemaal voorbij, en gaat het leven door. Alsmaar door en door. Steeds sneller en sneller, totdat je vanzelf terugdenkt aan die zogenaamd goede oude tijden.

Opeens klonk een bekende stem. Vol aanstekelijk enthousiasme kondigde de gastheer het spektakelstuk aan. Daarna werd onder opzwepende muziek de gordijnen geopend. Eindelijk, het lange wachten is voorbij. Vol bravoure stormde de kopgroep het podium op. Kijk ze eens genieten. Zó in hun element. Ze lieten het zo jaloersmakend simpel lijken. Met verwondering keek ik ernaar.  Ik vroeg me af of anderen nou zo zelfverzekerd overkomen, of dat ik teveel aan mezelf twijfel. Ondertussen ging de ene na de andere klasgenoot ervoor. Het groepje achterblijvers werd steeds duidelijker. Daar stonden ze dan, aan de grond genageld. De laatbloeiers, buitenbeentjes, eigenzinnige figuren of introvertjes die schijnwerpers mijden als de pest. Het zijn zij die niet snel het achterste van hun tong laten zien. Zij die liever door de grond zakken dan plichtmatig onderdeel zijn van een doldwaze tentoonstelling

Toen brak mijn beurt aan. Met een kloppend hart in mijn keel slenterde ik het podium op. Deels omdat het maatpak voor geen meter zat. En een strop die alle zuurstof uit mijn luchtpijp kneep. De schoenen waren te glimmend, het pak klinisch schoon, de maat onmenselijk strak. Wat ongemakkelijk en onnatuurlijk. In een roes deed ik wat van mij werd verwacht. Ik probeerde de toeschouwers te imponeren door mijn overvolle creditcardhouder uit te rollen. Om het af te maken gooide ik een paar slim klinkende zinnen eruit. Zo. Het circusaapje heeft zijn ding gedaan. Meer dan een poenerige snob was ik niet. Uitgerekend iemand wat ik niet was, ben of wil zijn. Mooie boel. Die grotemensenspelletjes zijn allemaal leuk en aardig hoor. Maar gevoelsmatig sneed het geen hout. Ingewikkelde regels, verwarrende uitzonderingen, onnodige wetten en onduidelijke troefkaarten. Zoveel tactieken en doelen. Alle kanskaarten en plastic dingetjes waar je wat mee moet. Nee, ik snapte er helemaal geen ene reet van. En eerlijk gezegd kon me dat ook niets schelen. Ga weg en laat me met rust.

Tijdens het slotstuk zongen we de longen uit ons lijf. Kom op, een voor allen en allen voor een. Hier was alle noeste arbeid voor, nu komt het erop aan. Als een geoliede machine floepte we moeiteloos het eindproduct eruit. Onze nagespeelde arbeidsrollen werden bijzaak. De hiërarchie verdween. Verschillen in bezit of statuur deden er niet meer toe. Voor even was iedereen gelijkwaardig. Iedereen deed en telde mee. Zelfs het normaal gesproken verdeelde publiek deed eensgezind mee. Hoopvolle en liefdevolle blikken staarden ons aan. Goedkeurende blikken, trotse blikken. Blikken van degenen die voor ons belangrijk waren of waar we tegenop keken. Dát – en nog veel meer – stond op het spel. Wij waren immers de jeugd van tegenwoordig die later – hopelijk – alles beter zal doen. De nieuwe generatie die kritisch en geïnteresseerd blijft, de ambitieuzen die geen uitdaging uit de weg gaan. Zij die een uitgedachte toekomstvisie de nieuwe werkelijkheid maken. Dit is immers de 21e eeuw. Diversiteit is het toverwoord. Geslaagd overkomen zorgt voor (digitale) bonuspunten en falen is verboden.

En toen waren we er klaar mee. Na een daverend applaus riep de meester ons naar voren. Een voor een trakteerde hij ons op bemoedigende woorden en papieren. De musical, groep acht en de onbezorgde onschuld waren over en voorbij. Niets zou meer hetzelfde zijn. Toen leek niemand al afgegleden in een verdomhoekje of de eenzame anonimiteit. Niemand zat in overduidelijk zwaar weer of in een hoek waar de klappen vallen. Alles zag er nog veelbelovend uit. Iedereen gaat goede keuzes maken en voorspoed kennen. Allen zullen lang en gelukkig leven. Leven vol passie. Authenticiteit. Oprechtheid. En…

Droom verder. De ontwaking van kinderlijke sprookjes is net zo hard als de waarheid: niet iedereen gaat ‘het’ maken. Sommigen zullen verslaafd raken, zelfmoord plegen of verstoten worden. Anderen belanden in de criminaliteit, schulden, in ellendige relaties of op straat. En dan heb je nog diegenen die al-tijd gezeik en problemen hebben of veroorzaken. Diegenen die alleen maar nemen en nooit geven, diegenen die geen voldoening kennen. In alle jeugdigheid ontging mij dat nog. Blij toe. Nog even van die kinderlijke onschuld genieten zolang het duurt. Want op een dag stopt de stoelendans, en dan is het pompen of verzuipen tot aan de dood. In dit spel zullen sommigen ‘slagen’ en anderen buiten de boot vallen. Sommigen zullen levenslang watertrappelen terwijl anderen lekker uitslapen in een rijkelijk gespreid bedje. Ieder voor zich, alleen verbonden, zinnige zinloosheid, #YOLO, of zoiets. Weet ik veel. Vul de realiteit op jouw manier in. Maar vergeet niet:

Heb vooral geen haast met de grotemensenafstomping, je komt er vanzelf mee in aanraking

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

43. No more business as usual

After cruising around for a bit, we finally found the farm. We were well on time for the appointment. No worries. We entered the lion’s den with the consultant. The king of the animals was nowhere to be found. How unfortunate. He didn’t show up, not even after waiting for a while. So out of sheer necessity, his son handled this one. The crown prince was clearly not in the mood for explanations, casual chats or a tour. Business is sacred. Instead of talking to us, he asked all sorts of questions about us… to the consultant. There I stood in disbelief. What a joke. Behold the sale of two obedient workhorses. Behold the horse breeder who skillfully marketed our experience and availability. Then there’s the keen farmer who examined us closely. He was silently assessing us whether we could win the race on his behalf. Whether we would allow ourselves to be tamed and branded with no resistance. The lousy first impression got on my nerves. Goddamn. Rearing and trampling horses are not welcome here. Obey and order!

The blunt prince silently looked at me with widened pupils. After a brief silence, he half-heartedly answered my questions. A visible thought bubble appeared above his head. How… how dare he? Ten others are waiting in the stable to take his place. Come on man. Crack the whip and leg it. I patiently waited for the negotiations to end. This isn’t going anywhere. Close the book and move on, one might say. Nah. My girlfriend at the time appeared to be keen as we drove home. It provides savings, visa extensions and an escape from the Chinese state. I understood her reasoning to some extent. Australian wages and working conditions are much better in comparison to her situation back home. I didn’t want to do this though, it just didn’t feel right. But I still considered making an instinctively bad choice to please her. That’s right. Love blinds and makes people speak with their dicks. All is love. Yeah, sure. My dad once joked that a pussy pulls harder than ten horses. What wisdom. Fucking cunts ay!

Deep down, we know it all too well. Bullshit is everywhere. Bullshit comes in all sounds, tones and mother tongues. It’s obvious or concealed, plain or complicated, indirect or straightforward. It keeps on circulating like a persistent STD. Everyone has to deal with it for the better or worse. Us included. We were there because our previous flex-job suddenly ended. The remainder of our duties was taken over by third-rate migrants. Those who do the dirty work without causing any fuss. It’s those who fill all the cracks and holes of the global labor market for cheap-cheap-cheap – somebody got to do it. Unfair contracts, scandalous inequality, evaporating pensions, broken election promises and torn safety nets are borderless. The same goes for misleading terms and concealing jargon, false appearances and misinformation, legalized poverty and shameless crookery. I heard the sell-out of the minimum wage over and over again. Time after time, I witnessed the trickery of tax and law evasion. I gradually felt societal divisions widening and deepening. Money, abuse and short-sighted delusion are in charge. Watching it ain’t pretty.

Beware. Don’t jump out of the fire and into the frying pan. I had a heart-to-heart with my ex after supper to avoid that fate. She recognized my feelings. And yet, she wanted to give it a go. I don’t understand why anyone would willfully step into a clear bear trap. Not even after some conversations. Babe, please, look them up on Chinese social media. I’m sure we won’t be the only ones, surely you’ll find something interesting. Bingo! He called everyone brother or sister: names are too personal. Anyone who doesn’t sweat or sigh is a suspect. Keep the pressure on and show no mercy. His staff turned out to be partly legal – the majority was badly underpaid and illegal. So the gut feeling was right after all. Still want to give it a shot? No? Well, what a surprise. Not to be a moral trouble maker, but keep looking for a more respectful environment. Look for something more appropriate and with more dignity. It’s really worth it.

I was cracking some bad jokes about farmers like him. They are all so poor and sad. Many were losing crops due to dire labor shortages. And many, like that guy, carried on with their inhumane throwaway attitude and squeeze-it-all-out behavior. They were still blinded by the pandemic turning everyone’s little worlds upside down. The shit-show unfolded, even in relatively corona-free Australia. It was still child’s play compared to other countries, yet the atmosphere of hysteric fear was nonetheless there. Unreal. I saw unprecedented possibilities once the period of disbelief passed. The pause button of the system was finally pressed. Wow. I never thought I would live to see it happening. What an opportunity to come clean. To prune into ingrained beliefs, power structures, resource usage and many other ‘normalities’. To reduce the everyday hectic, excess and oversensitivity. Focus on techniques, knowledge, collaborations and behavioral changes that move us forward instead of pinning us down. Big changes are clearly coming. Hopefully, thousands of sorts of bloody malpractices will be phased out. I applaud it wholeheartedly. Whether the coin will fall the right side remains to be seen. Dreaming of a future with more balance, equality, biodiversity, justice and compassion is fine. Time will tell if it made any sense. Or if those maddening wet dreams will simply fade into oblivion.

Conflicting interests are as old as the hills, but a great reset in our ways isn’t such a bad idea.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

43. Geen zaken als gebruikelijk meer

Na wat rondrijden vonden we de boerderij. We waren ruim op tijd voor de afspraak, dus geen zorgen. Samen met de intercedente betraden we het hol van de leeuw. Helaas was de koning der dieren nergens te bekennen. Ook na ellenlang wachten kwam hij niet opdagen. Noodgedwongen ving zijn zoon ons op. De kroonprins had overduidelijk geen zin in toelichting, informele praatjes of een rondleiding. Zaken zijn heilig. In plaats van met ons te praten, stelde hij allerlei vragen over ons… aan haar. Met klapperende oren stond ik erbij. Wat een grap. Zie hier de uitverkoop van twee dienstbare werkpaardjes. De paardenfokster die onze ervaring en beschikbaarheid vakkundig verkocht. De gretige boer die ons onderzoekend bekeek. Ons stilletjes beoordeelde of we namens hem de race kunnen winnen. Of we ons zonder verzet laten temmen en brandmerken. Door de beroerde eerste indruk kreeg ik het Spaans benauwd. Godver. Steigerende en trappelende paarden zijn niet welkom hier. Koest en gehoorzaam!

Met wijde pupillen keek de boerse prins me zwijgend aan. Na een korte stilte gaf hij kortaf antwoord op mijn vragen. Zichtbare gedachtenwolken dreven boven zijn hersenpan. Lefgozertje. Hoe… hoe durft die brutale zak hooi? Voor hem tien anderen uit de dierenstal. Hup, niet lullen maar poetsen. De zweep erover en hollen maar. Geduldig wachtte ik op het slotstuk van de onderhandelingen. Dit wordt helemaal niets. Boek dicht en doorgaan zou je zeggen. Eh, nee. Tijdens de terugrit bleek mijn toenmalige vriendin er wel open voor te staan. Spaargeld, visumverlenging en weg uit de Chinese heilstaat. Ergens snapte ik haar wel. Vanuit haar thuissituatie bekeken zijn de Australische lonen en arbeidsvoorwaarden veel beter. Ik wou er echter niet aan, het voelde niet goed. Toch overwoog ik een gevoelsmatig kromme keuze om haar te plezieren. Tja. Liefde maakt blind en je krijgt er slappe lulpraatjes van. Alles is liefde. Ja ja. Mijn vader grapte weleens dat een kut harder trekt dan tien paarden. Wat een tegelwijsheid zeg. Verrekte kut jonguh!

Diep van binnen weten we het dondersgoed. Gelul is overal. Gelul komt in alle klanken, tonen en talen voor. Het is overduidelijk of verhullend, eenvoudig of ingewikkeld, indirect of recht voor zijn raap. Als een hardnekkige soa blijft het alsmaar rondgaan. Iedereen moet er wat mee. Wij ook, tegen wil en dank. We waren daar omdat onze vorige flexbaan eerder stopte. Het restant van ons werk werd door derderangs gastarbeiders overgenomen. Zij die het vuile werk voor absolute bodemprijzen opknappen en verder niet moeilijk doen. Zij die alle kieren en gaatjes van de globale arbeidsmarkt super voordelig opvullen – iemand moet het doen. Wurgcontracten, schrijnende ongelijkheid, verdampende pensioenen, verbroken verkiezingsbeloften en gescheurde vangnetten zijn grenzeloos. Net zoals de misleidende kleine lettertjes en verhullende jargon, valse schijn en misinformatie, gelegaliseerde armoede en schaamteloze boevenpraktijken. Meermalen hoorde ik de uitverkoop van het minimumloon aan. Keer op keer zag ik de belasting- en wetontwijkende trukendoos opengaan. Geleidelijk aan voelde ik maatschappelijke kloven alsmaar groter en dieper worden. Geld, misbruik en de kortzichtige waan regeren. En dát, dat doet pijn om te zien.  

Pas op voor nattigheid, of beland van de regen in de drup. Na het avondmaal sprak ik een hartig woordje met mijn ex. Ze herkende mijn indrukken. En toch wou ze het een kans geven. Ik snap niet waarom iemand moedwillig in een overduidelijke berenklem stapt. Ook na wat gepraat niet. Schat, zoek ze eens op in Chinese social media. We zullen vast niet de enigen zijn, wie weet vindt je wat boeiends. Bingo! Hij noemde iedereen broeder of zuster: namen zijn te persoonlijk. Wie niet zweet of zucht is verdacht. Hou de druk erop en toon geen genade. Zijn personeel bleek deels legaal te zijn – het merendeel bestond uit zwaar onderbetaalde illegalen. Het onderbuik gevoel klopte dus. Wil je het nog steeds een kans geven? Nee? Goh. Wat verrassend. Niet om een principiële dwarsligger te zijn, maar zoek effe door naar een respectvollere omgeving. Zoek naar iets passends met meer waardigheid. Dat is echt de moeite waard.

Ik maakte was slechte grappen over dat soort boeren. Ze zijn allemaal zo arm en zielig. Velen verloren hun oogsten door nijpende personeelstekorten. En velen, zoals die kerel, gingen onverbeterbaar door met hun onmenselijke wegwerphouding en uitknijpgedrag. Ze waren nog verblind dat de pandemie ieders wereldje op zijn kop zet. Zelfs in het relatief corona-vrije Australië hakte de shit-show erin. Kinderspel in vergelijking met andere landen, maar de sfeer van hysterische angst loog er niet om. Onwerkelijk gewoon. Na een fase van ongeloof zag ik ongeëvenaarde mogelijkheden. De pauzeknop van het systeem werd eindelijk ingedrukt. Wauw. Nooit gedacht dat ik dat nog zou meemaken. Wát een kans om schoon schip te maken. Lekker snoeien in vastgeroeste overtuigingen, machtsstructuren, grondstoffengebruik en vele andere ‘normaliteiten’. Minderen met de alledaagse hectiek, overvloed en overgevoeligheid. Focussen op technieken, kennis, samenwerkingen en gedragsverandering die ons vooruithelpen in plaats van vastpinnen. Grote veranderingen komen er overduidelijk aan. Hopelijk worden duizenden soorten boerse wantoestanden dan een aflopende zaak. Ik juich het van harte toe. Of het muntje de juiste kant opvalt valt nog te bezien. Dromen over een toekomst met meer balans, gelijkheid, biodiversiteit, rechtvaardigheid en mededogen mag. De tijd zal het leren of het zin had. Of dat die gekmakende natte dromen vanzelf in de vergetelheid belanden.

Tegenstrijdige belangen zijn zo oud als de weg naar Rome, maar een grote herstart in onze doen en laten is zo’n gek idee nog niet

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

42. Three treasure hunting psychonauts

I crawled out of my tent feeling slightly hungover. Then I faced the latest abuse as I stood up. Oh, for fuck sakes! What a mess. Empty beer bottles were scattered all around. They had been consumed and abandoned without love. I let the grim scene sink in as I yawned and farted. Well, we’ve pulled it off. Nothing gained or achieved yet again. They say that wisdom comes with the ages, but that’s clearly not coming anytime soon. Simply drinking some beers without stupidities. Nah, even that was too much to ask for. Politically incorrect jokes will be cracked before you know it. You’ll see moronic dances and chairs getting airborne. Anyway. New day, new chances. My two partners-in-crime arose from their coma. New bottles were popped not much later. Good. A good start is half the work, so let’s get down to business. Yeah, let’s do this!

I treated everyone on a healthy dose of Forest Gump. The boom-boom-boom created an oasis of tranquility. We didn’t see or hear anyone anymore. Even the begging seagulls were gone without a trace. Alright, that’s enough of the ultimate remix. We left our post out of decency for the neighbors. But the electronic music went with us. Let’s blast that portable speaker and go bananas. We pretended all was normal as we walked through the campsite. No chance. Loud laughter betrayed our not-so-sober state. After this warm-up, the beach became my Waterloo. They were smart enough to cool off. I, on the other hand, dug myself in like a keen Kraut. Once in my hole, I was helplessly flailing and squirming. I didn’t understand anything anymore. All I could do was eating dust and praying out loud for salvation, by whomever or whatever. It worked. Moments later, a water bearer handed over two bottles of water. Water, the basis of all (Earthly) life. Wonderfully simple. Water bearers are so underrated. Brothers… Go and spread the goodness!

My mates ran into the ocean with open arms. The Gods of the oceans showed no mercy. I watched as they were swept and washed away. They constantly went under without resistance. No fight or struggle, just going with the flow. Look at them enjoying themselves. Their enthusiasm let this landlubber made a high exception. A little salt or wetness is fine. So, I threw myself into the waves with Dutch courage. Mother Nature swallowed me whole like a flame-grilled Whopper. She was talking to me underneath. ‘Go back to the origin. This is where it started, please come home’. It gave me the chills. Sod off. Persuade someone else to get some membranes, gills and scales. There’s already plenty of rotten fish floating around; let me be a stray cat. After this thorough washy-washy, I walked out the surf in shivers. Then we searched among the rocks for aliens. Everything was so soft. Fluent connections, picturesque patterns, pure observations: this was the intensely colorful oneness with the elements. All sense of time faded. We lost ourselves in the wonders of reality. The highlight of our exciting treasure hunt was a sandcastle. Look! So precisely constructed. So much care and time put into it. The pride it gives. Meaning. A purpose or something to live for… And then change pounded the rickety gates. Slowly but surely, the waves destroyed this masterpiece. All the sacrifices and hard work will soon be in vain. Goddamn! We couldn’t let that happen. Scream, shout, make wild gestures… Do something!

My “real” jobs, Mean Machines and precious savings! My broken relationships, second-class citizenship and free stuff! My fleeting me – everything slipped through my fingers. I raised my arms up in despair. My fragile little world is falling apart! Oh no! Nooooooo!!!

The rounds of an ever-twisting world smashed us. The crushing gravity nailed us to the ground. We watched some dancing gods in the sky as silent witnesses. It looked like a volcanic eruption, a vast bushfire and stray Northern Lights all in one. Or was this ‘just’ an ordinary sunset after all? Either way, we absolutely lost our breath. We stood there with lumps in our throats, wiping off the tears. God almighty. This goes way beyond art. We dropped on our bare knees and thanked our dear Lord. Through His service, we saw everything differently and felt all-inclusive. The mysterious connectivity of Bushyism brought us into ecstasy. We feel safe and comfortable with Him. He is our savior in need. He always remains with us; He is our hope in dire times.

We roamed along the coast. It was all as clear as day under the full moon. We looked up with a smile. Just look at Him. It’s the oracle that shot us far beyond Mars. We made it without solid-rocket boosters, somewhere in the great nowhere of the Milky Way. The stardust rushed through my veins. I could smell, taste and feel it. Then I heard voices again. ‘Explore this piece of the cosmos with dedication. Strip the ego and go all the way. Hike those beaches, climb those dunes, dive into the bushes. Experience paradise. Get lost and have fun.’ Nice. So much nicer than staying sober and building sandcastles. Soon, we’ll be good citizens again. Just for a little trip to the so-called real life. Not for too long, though, oh hell no. A wildlife safari has to be short and intense. But first, let’s get some proper sleep from this late night. So. More beers tomorrow? Should be alright, eh. Can do.

Drinking beer rules okay but experiencing the world more wholly is clearly a no-go; discourage and criminalize that shit.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

42. Drie psychonauten op ontdekkingstocht

Met een lichte kater kroop ik uit mijn tent. Ik krabbelde overeind en zag het laatste misbruik onder ogen. Tering. Wat een bende. Overal lagen lege flesjes bier. Ze waren liefdeloos geconsumeerd en achtergelaten. Al ruftend en geeuwend liet ik het troosteloze tafereel op me inwerken. We hebben het weer geflikt hoor. Wéér geen steek opgeschoten. Ze zeggen dat wijsheid met de jaren komt, maar dat laat nog duidelijk op zich wachten. Rustig een paar biertjes drinken zonder stompzinnig gedoe. Nee, zelfs dát was teveel gevraagd. Voor je het weet zie je debiele dansjes, vliegen stoelen door de lucht en floepen politiek-incorrecte grappen eruit. Maargoed. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Mijn twee mede misdadigers ontwaakten uit hun coma. Niet veel later werden nieuwe flesjes geopend. Goed zo, een goed begin is het halve werk. Laten we maar gelijk doorpakken dan. Ja, laten we dit doen!

Ik trakteerde iedereen op een portie Forest Gump. Het doffe gedreun creerde een oase van rust. We hoorden of zagen niemand meer. Zelfs de bedelende meeuwen waren spoorloos verdwenen. Na de ultieme remix was het leuk geweest. Vanuit fatsoen voor de buren verlieten we onze post. Maar de elektronische muziek, die gaat mee. Speakertje aan en gaan met die banaan. Toen we de camping afliepen deden we alsof onze neuzen bloedden. Kansloze missie. Hard gelach verraadde ons niet-nuchtere doen en laten. Na dit opwarmertje werd het strand mijn Waterloo. Zij waren slim genoeg om verkoeling te zoeken. Ik, daarentegen, groef mezelf in als een fanatieke mof. In mijn kuiltje was het hulpeloos ijlen en spartelen geblazen. Ik snapte er he-le-maal niets meer van. Wat restte was zandhappen en hardop bidden om verlossing. Door wie of wat dan ook. Het werkte. Even later gaf een rasechte waterrat twee flessen water. Water, de basis van al het (Aardse) leven. Heerlijk simpel. Waterdragers zijn zo ondergewaardeerd. Broeders… Ga en verspreid het goeds!

Mijn maten renden met open armen de ocean in. De zeegoden hadden geen genade. Ik keek toe hoe ze werden meegesleurd en weggespoeld. Zonder enig verzet gingen ze alsmaar kopje onder. Geen strijd of geploeter, gewoon mee met de stroming. Kijk ze eens genieten. Door hun enthousiasme maakte deze landrot een hoge uitzondering. Een beetje zout of nattigheid kan best. Dus ik stortte mezelf vol goede moed in de golven. Moeder Natuur slokte me op als een kiloknaller. Onder water praatte Ze tegen mij. ‘Ga terug naar de oorsprong. Hier begon het, kom asjeblieft thuis’. Ik kreeg er de bibbers van. Sodemieter op. Praat iemand anders maar vliezen, kieuwen en schubben aan. Er zwemmen al zat rotte vissen rond, laat me lekker een zwerfkat zijn.  Na deze grondige oorwassing liep ik verkleumd de branding uit. Daarna zochten we tussen de keiharde rotsen naar onbekende wezens. Alles was zo zacht. Vloeiende verbindingen, schilderachtige patronen, pure observaties: dit was de intens kleurrijke eenwording met de elementen. Al het tijdsbesef verdween. We verloren onszelf in de wonderen van de werkelijkheid. Dé vondst van onze avontuurlijke jacht was een zandkasteel. Kijk nou toch! Zo zorgvuldig opgebouwd. Zoveel zorg en tijd erin gestoken. De trots die het geeft. Zingeving. Een doel of iets om voor te leven… En toen ramde verandering aan de gammele poorten. Langzaam maar zeker verwoesten de golven het meesterwerk. Straks zijn alle opofferingen en noeste arbeid voor niets geweest. Godverdomme! Dat konden we niet laten gebeuren. Gil, schreeuw, maak wilde gebaren… Doe iets!  

Mijn ‘echte’ banen, Mean Machines en dierbare spaarrekening! Mijn stukgelopen relaties, tweederangs burgerschap en gratis spulletjes! Mijn vergankelijke hebben en houden – alles glipte door mijn vingers. Uit pure onmacht hief ik mijn armen in de lucht. Mijn ego en fragiele wereldje stortte ineen! Oh nee! Neeeeeeee!!!

De rondjes van een doordraaiende wereld hakten erin. Door de verpletterende zwaartekracht stonden we aan de grond genageld. Als stille getuigen keken we naar dansende goden in de hemel. Het leek op een vulkaansuitbarsting, een enorme bosbrand en een verdwaald Noorderlicht in een. Of was dit toch een doorsnee zonsondergang? We hadden hoe dan ook last van pure ademnood. Traantjes werden weggepinkt, brokken in de kelen doorgeslikt. Godallemachtig. Dit ging alle kunst te boven. Op onze blote knietjes bedankten we onze lieve Heer. Door zijn dienstverlening zagen we alles anders en voelden we een alles-omvattende, mysterieuze verbondenheid. Het Bushyisme bracht ons in extase. Met Hem voelen we ons veilig en comfortabel. Hij is onze redder in nood. Hij blijft ons altijd bij, Hij is onze hoop in bange dagen.

Onder het volle maanlicht struinden we langs de kust. Het was allemaal kraakhelder. Met een glimlach keken we omhoog. Kijk Hem dan. Bekijk het orakel wat ons zonder drietrapsraket ver langs Mars schoot. We waren ergens in het grote nergens van de Melkweg. Het sterrenstof gierde door mijn lijf. Ik rook, proefde en voelde het. Wederom hoorde ik stemmetjes. ‘Verken vol overgave dit stukje kosmos. Strip je ego en ga los. Bewandel die stranden, beklim die duinen, duik in die bosjes. Ervaar het paradijs. Verdwaal en geniet ervan.’ Machtig mooi hoor. Veel mooier dan alsmaar nuchter blijven en zandkastelen bouwen. De brave burgers uithangen doen we binnenkort weer. Even een uitstapje naar het zogenaamd echte leven maken. Niet te lang hoor, ben je gek. Een wildsafari dient kort maar krachtig te zijn. Eerst maar eens goed uitslapen van deze nachtbrakerij. Dus. Morgen weer een biertje doen? Moet kunnen toch. Dat dan weer wel.  

Bier drinken mag maar de wereld completer ervaren kan écht niet, ontmoedig en criminaliseer die rotzooi

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <