43. No more business as usual

After cruising around for a bit, we finally found the farm. We were well on time for the appointment. No worries. We entered the lion’s den with the consultant. The king of the animals was nowhere to be found. How unfortunate. He didn’t show up, not even after waiting for a while. So out of sheer necessity, his son handled this one. The crown prince was clearly not in the mood for explanations, casual chats or a tour. Business is sacred. Instead of talking to us, he asked all sorts of questions about us… to the consultant. There I stood in disbelief. What a joke. Behold the sale of two obedient workhorses. Behold the horse breeder who skillfully marketed our experience and availability. Then there’s the keen farmer who examined us closely. He was silently assessing us whether we could win the race on his behalf. Whether we would allow ourselves to be tamed and branded with no resistance. The lousy first impression got on my nerves. Goddamn. Rearing and trampling horses are not welcome here. Obey and order!

The blunt prince silently looked at me with widened pupils. After a brief silence, he half-heartedly answered my questions. A visible thought bubble appeared above his head. How… how dare he? Ten others are waiting in the stable to take his place. Come on man. Crack the whip and leg it. I patiently waited for the negotiations to end. This isn’t going anywhere. Close the book and move on, one might say. Nah. My girlfriend at the time appeared to be keen as we drove home. It provides savings, visa extensions and an escape from the Chinese state. I understood her reasoning to some extent. Australian wages and working conditions are much better in comparison to her situation back home. I didn’t want to do this though, it just didn’t feel right. But I still considered making an instinctively bad choice to please her. That’s right. Love blinds and makes people speak with their dicks. All is love. Yeah, sure. My dad once joked that a pussy pulls harder than ten horses. What wisdom. Fucking cunts ay!

Deep down, we know it all too well. Bullshit is everywhere. Bullshit comes in all sounds, tones and mother tongues. It’s obvious or concealed, plain or complicated, indirect or straightforward. It keeps on circulating like a persistent STD. Everyone has to deal with it for the better or worse. Us included. We were there because our previous flex-job suddenly ended. The remainder of our duties was taken over by third-rate migrants. Those who do the dirty work without causing any fuss. It’s those who fill all the cracks and holes of the global labor market for cheap-cheap-cheap – somebody got to do it. Unfair contracts, scandalous inequality, evaporating pensions, broken election promises and torn safety nets are borderless. The same goes for misleading terms and concealing jargon, false appearances and misinformation, legalized poverty and shameless crookery. I heard the sell-out of the minimum wage over and over again. Time after time, I witnessed the trickery of tax and law evasion. I gradually felt societal divisions widening and deepening. Money, abuse and short-sighted delusion are in charge. Watching it ain’t pretty.

Beware. Don’t jump out of the fire and into the frying pan. I had a heart-to-heart with my ex after supper to avoid that fate. She recognized my feelings. And yet, she wanted to give it a go. I don’t understand why anyone would willfully step into a clear bear trap. Not even after some conversations. Babe, please, look them up on Chinese social media. I’m sure we won’t be the only ones, surely you’ll find something interesting. Bingo! He called everyone brother or sister: names are too personal. Anyone who doesn’t sweat or sigh is a suspect. Keep the pressure on and show no mercy. His staff turned out to be partly legal – the majority was badly underpaid and illegal. So the gut feeling was right after all. Still want to give it a shot? No? Well, what a surprise. Not to be a moral trouble maker, but keep looking for a more respectful environment. Look for something more appropriate and with more dignity. It’s really worth it.

I was cracking some bad jokes about farmers like him. They are all so poor and sad. Many were losing crops due to dire labor shortages. And many, like that guy, carried on with their inhumane throwaway attitude and squeeze-it-all-out behavior. They were still blinded by the pandemic turning everyone’s little worlds upside down. The shit-show unfolded, even in relatively corona-free Australia. It was still child’s play compared to other countries, yet the atmosphere of hysteric fear was nonetheless there. Unreal. I saw unprecedented possibilities once the period of disbelief passed. The pause button of the system was finally pressed. Wow. I never thought I would live to see it happening. What an opportunity to come clean. To prune into ingrained beliefs, power structures, resource usage and many other ‘normalities’. To reduce the everyday hectic, excess and oversensitivity. Focus on techniques, knowledge, collaborations and behavioral changes that move us forward instead of pinning us down. Big changes are clearly coming. Hopefully, thousands of sorts of bloody malpractices will be phased out. I applaud it wholeheartedly. Whether the coin will fall the right side remains to be seen. Dreaming of a future with more balance, equality, biodiversity, justice and compassion is fine. Time will tell if it made any sense. Or if those maddening wet dreams will simply fade into oblivion.

Conflicting interests are as old as the hills, but a great reset in our ways isn’t such a bad idea.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

43. Geen zaken als gebruikelijk meer

Na wat rondrijden vonden we de boerderij. We waren ruim op tijd voor de afspraak, dus geen zorgen. Samen met de intercedente betraden we het hol van de leeuw. Helaas was de koning der dieren nergens te bekennen. Ook na ellenlang wachten kwam hij niet opdagen. Noodgedwongen ving zijn zoon ons op. De kroonprins had overduidelijk geen zin in toelichting, informele praatjes of een rondleiding. Zaken zijn heilig. In plaats van met ons te praten, stelde hij allerlei vragen over ons… aan haar. Met klapperende oren stond ik erbij. Wat een grap. Zie hier de uitverkoop van twee dienstbare werkpaardjes. De paardenfokster die onze ervaring en beschikbaarheid vakkundig verkocht. De gretige boer die ons onderzoekend bekeek. Ons stilletjes beoordeelde of we namens hem de race kunnen winnen. Of we ons zonder verzet laten temmen en brandmerken. Door de beroerde eerste indruk kreeg ik het Spaans benauwd. Godver. Steigerende en trappelende paarden zijn niet welkom hier. Koest en gehoorzaam!

Met wijde pupillen keek de boerse prins me zwijgend aan. Na een korte stilte gaf hij kortaf antwoord op mijn vragen. Zichtbare gedachtenwolken dreven boven zijn hersenpan. Lefgozertje. Hoe… hoe durft die brutale zak hooi? Voor hem tien anderen uit de dierenstal. Hup, niet lullen maar poetsen. De zweep erover en hollen maar. Geduldig wachtte ik op het slotstuk van de onderhandelingen. Dit wordt helemaal niets. Boek dicht en doorgaan zou je zeggen. Eh, nee. Tijdens de terugrit bleek mijn toenmalige vriendin er wel open voor te staan. Spaargeld, visumverlenging en weg uit de Chinese heilstaat. Ergens snapte ik haar wel. Vanuit haar thuissituatie bekeken zijn de Australische lonen en arbeidsvoorwaarden veel beter. Ik wou er echter niet aan, het voelde niet goed. Toch overwoog ik een gevoelsmatig kromme keuze om haar te plezieren. Tja. Liefde maakt blind en je krijgt er slappe lulpraatjes van. Alles is liefde. Ja ja. Mijn vader grapte weleens dat een kut harder trekt dan tien paarden. Wat een tegelwijsheid zeg. Verrekte kut jonguh!

Diep van binnen weten we het dondersgoed. Gelul is overal. Gelul komt in alle klanken, tonen en talen voor. Het is overduidelijk of verhullend, eenvoudig of ingewikkeld, indirect of recht voor zijn raap. Als een hardnekkige soa blijft het alsmaar rondgaan. Iedereen moet er wat mee. Wij ook, tegen wil en dank. We waren daar omdat onze vorige flexbaan eerder stopte. Het restant van ons werk werd door derderangs gastarbeiders overgenomen. Zij die het vuile werk voor absolute bodemprijzen opknappen en verder niet moeilijk doen. Zij die alle kieren en gaatjes van de globale arbeidsmarkt super voordelig opvullen – iemand moet het doen. Wurgcontracten, schrijnende ongelijkheid, verdampende pensioenen, verbroken verkiezingsbeloften en gescheurde vangnetten zijn grenzeloos. Net zoals de misleidende kleine lettertjes en verhullende jargon, valse schijn en misinformatie, gelegaliseerde armoede en schaamteloze boevenpraktijken. Meermalen hoorde ik de uitverkoop van het minimumloon aan. Keer op keer zag ik de belasting- en wetontwijkende trukendoos opengaan. Geleidelijk aan voelde ik maatschappelijke kloven alsmaar groter en dieper worden. Geld, misbruik en de kortzichtige waan regeren. En dát, dat doet pijn om te zien.  

Pas op voor nattigheid, of beland van de regen in de drup. Na het avondmaal sprak ik een hartig woordje met mijn ex. Ze herkende mijn indrukken. En toch wou ze het een kans geven. Ik snap niet waarom iemand moedwillig in een overduidelijke berenklem stapt. Ook na wat gepraat niet. Schat, zoek ze eens op in Chinese social media. We zullen vast niet de enigen zijn, wie weet vindt je wat boeiends. Bingo! Hij noemde iedereen broeder of zuster: namen zijn te persoonlijk. Wie niet zweet of zucht is verdacht. Hou de druk erop en toon geen genade. Zijn personeel bleek deels legaal te zijn – het merendeel bestond uit zwaar onderbetaalde illegalen. Het onderbuik gevoel klopte dus. Wil je het nog steeds een kans geven? Nee? Goh. Wat verrassend. Niet om een principiële dwarsligger te zijn, maar zoek effe door naar een respectvollere omgeving. Zoek naar iets passends met meer waardigheid. Dat is echt de moeite waard.

Ik maakte was slechte grappen over dat soort boeren. Ze zijn allemaal zo arm en zielig. Velen verloren hun oogsten door nijpende personeelstekorten. En velen, zoals die kerel, gingen onverbeterbaar door met hun onmenselijke wegwerphouding en uitknijpgedrag. Ze waren nog verblind dat de pandemie ieders wereldje op zijn kop zet. Zelfs in het relatief corona-vrije Australië hakte de shit-show erin. Kinderspel in vergelijking met andere landen, maar de sfeer van hysterische angst loog er niet om. Onwerkelijk gewoon. Na een fase van ongeloof zag ik ongeëvenaarde mogelijkheden. De pauzeknop van het systeem werd eindelijk ingedrukt. Wauw. Nooit gedacht dat ik dat nog zou meemaken. Wát een kans om schoon schip te maken. Lekker snoeien in vastgeroeste overtuigingen, machtsstructuren, grondstoffengebruik en vele andere ‘normaliteiten’. Minderen met de alledaagse hectiek, overvloed en overgevoeligheid. Focussen op technieken, kennis, samenwerkingen en gedragsverandering die ons vooruithelpen in plaats van vastpinnen. Grote veranderingen komen er overduidelijk aan. Hopelijk worden duizenden soorten boerse wantoestanden dan een aflopende zaak. Ik juich het van harte toe. Of het muntje de juiste kant opvalt valt nog te bezien. Dromen over een toekomst met meer balans, gelijkheid, biodiversiteit, rechtvaardigheid en mededogen mag. De tijd zal het leren of het zin had. Of dat die gekmakende natte dromen vanzelf in de vergetelheid belanden.

Tegenstrijdige belangen zijn zo oud als de weg naar Rome, maar een grote herstart in onze doen en laten is zo’n gek idee nog niet

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

42. Three treasure hunting psychonauts

I crawled out of my tent feeling slightly hungover. Then I faced the latest abuse as I stood up. Oh, for fuck sakes! What a mess. Empty beer bottles were scattered all around. They had been consumed and abandoned without love. I let the grim scene sink in as I yawned and farted. Well, we’ve pulled it off. Nothing gained or achieved yet again. They say that wisdom comes with the ages, but that’s clearly not coming anytime soon. Simply drinking some beers without stupidities. Nah, even that was too much to ask for. Politically incorrect jokes will be cracked before you know it. You’ll see moronic dances and chairs getting airborne. Anyway. New day, new chances. My two partners-in-crime arose from their coma. New bottles were popped not much later. Good. A good start is half the work, so let’s get down to business. Yeah, let’s do this!

I treated everyone on a healthy dose of Forest Gump. The boom-boom-boom created an oasis of tranquility. We didn’t see or hear anyone anymore. Even the begging seagulls were gone without a trace. Alright, that’s enough of the ultimate remix. We left our post out of decency for the neighbors. But the electronic music went with us. Let’s blast that portable speaker and go bananas. We pretended all was normal as we walked through the campsite. No chance. Loud laughter betrayed our not-so-sober state. After this warm-up, the beach became my Waterloo. They were smart enough to cool off. I, on the other hand, dug myself in like a keen Kraut. Once in my hole, I was helplessly flailing and squirming. I didn’t understand anything anymore. All I could do was eating dust and praying out loud for salvation, by whomever or whatever. It worked. Moments later, a water bearer handed over two bottles of water. Water, the basis of all (Earthly) life. Wonderfully simple. Water bearers are so underrated. Brothers… Go and spread the goodness!

My mates ran into the ocean with open arms. The Gods of the oceans showed no mercy. I watched as they were swept and washed away. They constantly went under without resistance. No fight or struggle, just going with the flow. Look at them enjoying themselves. Their enthusiasm let this landlubber made a high exception. A little salt or wetness is fine. So, I threw myself into the waves with Dutch courage. Mother Nature swallowed me whole like a flame-grilled Whopper. She was talking to me underneath. ‘Go back to the origin. This is where it started, please come home’. It gave me the chills. Sod off. Persuade someone else to get some membranes, gills and scales. There’s already plenty of rotten fish floating around; let me be a stray cat. After this thorough washy-washy, I walked out the surf in shivers. Then we searched among the rocks for aliens. Everything was so soft. Fluent connections, picturesque patterns, pure observations: this was the intensely colorful oneness with the elements. All sense of time faded. We lost ourselves in the wonders of reality. The highlight of our exciting treasure hunt was a sandcastle. Look! So precisely constructed. So much care and time put into it. The pride it gives. Meaning. A purpose or something to live for… And then change pounded the rickety gates. Slowly but surely, the waves destroyed this masterpiece. All the sacrifices and hard work will soon be in vain. Goddamn! We couldn’t let that happen. Scream, shout, make wild gestures… Do something!

My “real” jobs, Mean Machines and precious savings! My broken relationships, second-class citizenship and free stuff! My fleeting me – everything slipped through my fingers. I raised my arms up in despair. My fragile little world is falling apart! Oh no! Nooooooo!!!

The rounds of an ever-twisting world smashed us. The crushing gravity nailed us to the ground. We watched some dancing gods in the sky as silent witnesses. It looked like a volcanic eruption, a vast bushfire and stray Northern Lights all in one. Or was this ‘just’ an ordinary sunset after all? Either way, we absolutely lost our breath. We stood there with lumps in our throats, wiping off the tears. God almighty. This goes way beyond art. We dropped on our bare knees and thanked our dear Lord. Through His service, we saw everything differently and felt all-inclusive. The mysterious connectivity of Bushyism brought us into ecstasy. We feel safe and comfortable with Him. He is our savior in need. He always remains with us; He is our hope in dire times.

We roamed along the coast. It was all as clear as day under the full moon. We looked up with a smile. Just look at Him. It’s the oracle that shot us far beyond Mars. We made it without solid-rocket boosters, somewhere in the great nowhere of the Milky Way. The stardust rushed through my veins. I could smell, taste and feel it. Then I heard voices again. ‘Explore this piece of the cosmos with dedication. Strip the ego and go all the way. Hike those beaches, climb those dunes, dive into the bushes. Experience paradise. Get lost and have fun.’ Nice. So much nicer than staying sober and building sandcastles. Soon, we’ll be good citizens again. Just for a little trip to the so-called real life. Not for too long, though, oh hell no. A wildlife safari has to be short and intense. But first, let’s get some proper sleep from this late night. So. More beers tomorrow? Should be alright, eh. Can do.

Drinking beer rules okay but experiencing the world more wholly is clearly a no-go; discourage and criminalize that shit.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

42. Drie psychonauten op ontdekkingstocht

Met een lichte kater kroop ik uit mijn tent. Ik krabbelde overeind en zag het laatste misbruik onder ogen. Tering. Wat een bende. Overal lagen lege flesjes bier. Ze waren liefdeloos geconsumeerd en achtergelaten. Al ruftend en geeuwend liet ik het troosteloze tafereel op me inwerken. We hebben het weer geflikt hoor. Wéér geen steek opgeschoten. Ze zeggen dat wijsheid met de jaren komt, maar dat laat nog duidelijk op zich wachten. Rustig een paar biertjes drinken zonder stompzinnig gedoe. Nee, zelfs dát was teveel gevraagd. Voor je het weet zie je debiele dansjes, vliegen stoelen door de lucht en floepen politiek-incorrecte grappen eruit. Maargoed. Nieuwe dag, nieuwe kansen. Mijn twee mede misdadigers ontwaakten uit hun coma. Niet veel later werden nieuwe flesjes geopend. Goed zo, een goed begin is het halve werk. Laten we maar gelijk doorpakken dan. Ja, laten we dit doen!

Ik trakteerde iedereen op een portie Forest Gump. Het doffe gedreun creerde een oase van rust. We hoorden of zagen niemand meer. Zelfs de bedelende meeuwen waren spoorloos verdwenen. Na de ultieme remix was het leuk geweest. Vanuit fatsoen voor de buren verlieten we onze post. Maar de elektronische muziek, die gaat mee. Speakertje aan en gaan met die banaan. Toen we de camping afliepen deden we alsof onze neuzen bloedden. Kansloze missie. Hard gelach verraadde ons niet-nuchtere doen en laten. Na dit opwarmertje werd het strand mijn Waterloo. Zij waren slim genoeg om verkoeling te zoeken. Ik, daarentegen, groef mezelf in als een fanatieke mof. In mijn kuiltje was het hulpeloos ijlen en spartelen geblazen. Ik snapte er he-le-maal niets meer van. Wat restte was zandhappen en hardop bidden om verlossing. Door wie of wat dan ook. Het werkte. Even later gaf een rasechte waterrat twee flessen water. Water, de basis van al het (Aardse) leven. Heerlijk simpel. Waterdragers zijn zo ondergewaardeerd. Broeders… Ga en verspreid het goeds!

Mijn maten renden met open armen de ocean in. De zeegoden hadden geen genade. Ik keek toe hoe ze werden meegesleurd en weggespoeld. Zonder enig verzet gingen ze alsmaar kopje onder. Geen strijd of geploeter, gewoon mee met de stroming. Kijk ze eens genieten. Door hun enthousiasme maakte deze landrot een hoge uitzondering. Een beetje zout of nattigheid kan best. Dus ik stortte mezelf vol goede moed in de golven. Moeder Natuur slokte me op als een kiloknaller. Onder water praatte Ze tegen mij. ‘Ga terug naar de oorsprong. Hier begon het, kom asjeblieft thuis’. Ik kreeg er de bibbers van. Sodemieter op. Praat iemand anders maar vliezen, kieuwen en schubben aan. Er zwemmen al zat rotte vissen rond, laat me lekker een zwerfkat zijn.  Na deze grondige oorwassing liep ik verkleumd de branding uit. Daarna zochten we tussen de keiharde rotsen naar onbekende wezens. Alles was zo zacht. Vloeiende verbindingen, schilderachtige patronen, pure observaties: dit was de intens kleurrijke eenwording met de elementen. Al het tijdsbesef verdween. We verloren onszelf in de wonderen van de werkelijkheid. Dé vondst van onze avontuurlijke jacht was een zandkasteel. Kijk nou toch! Zo zorgvuldig opgebouwd. Zoveel zorg en tijd erin gestoken. De trots die het geeft. Zingeving. Een doel of iets om voor te leven… En toen ramde verandering aan de gammele poorten. Langzaam maar zeker verwoesten de golven het meesterwerk. Straks zijn alle opofferingen en noeste arbeid voor niets geweest. Godverdomme! Dat konden we niet laten gebeuren. Gil, schreeuw, maak wilde gebaren… Doe iets!  

Mijn ‘echte’ banen, Mean Machines en dierbare spaarrekening! Mijn stukgelopen relaties, tweederangs burgerschap en gratis spulletjes! Mijn vergankelijke hebben en houden – alles glipte door mijn vingers. Uit pure onmacht hief ik mijn armen in de lucht. Mijn ego en fragiele wereldje stortte ineen! Oh nee! Neeeeeeee!!!

De rondjes van een doordraaiende wereld hakten erin. Door de verpletterende zwaartekracht stonden we aan de grond genageld. Als stille getuigen keken we naar dansende goden in de hemel. Het leek op een vulkaansuitbarsting, een enorme bosbrand en een verdwaald Noorderlicht in een. Of was dit toch een doorsnee zonsondergang? We hadden hoe dan ook last van pure ademnood. Traantjes werden weggepinkt, brokken in de kelen doorgeslikt. Godallemachtig. Dit ging alle kunst te boven. Op onze blote knietjes bedankten we onze lieve Heer. Door zijn dienstverlening zagen we alles anders en voelden we een alles-omvattende, mysterieuze verbondenheid. Het Bushyisme bracht ons in extase. Met Hem voelen we ons veilig en comfortabel. Hij is onze redder in nood. Hij blijft ons altijd bij, Hij is onze hoop in bange dagen.

Onder het volle maanlicht struinden we langs de kust. Het was allemaal kraakhelder. Met een glimlach keken we omhoog. Kijk Hem dan. Bekijk het orakel wat ons zonder drietrapsraket ver langs Mars schoot. We waren ergens in het grote nergens van de Melkweg. Het sterrenstof gierde door mijn lijf. Ik rook, proefde en voelde het. Wederom hoorde ik stemmetjes. ‘Verken vol overgave dit stukje kosmos. Strip je ego en ga los. Bewandel die stranden, beklim die duinen, duik in die bosjes. Ervaar het paradijs. Verdwaal en geniet ervan.’ Machtig mooi hoor. Veel mooier dan alsmaar nuchter blijven en zandkastelen bouwen. De brave burgers uithangen doen we binnenkort weer. Even een uitstapje naar het zogenaamd echte leven maken. Niet te lang hoor, ben je gek. Een wildsafari dient kort maar krachtig te zijn. Eerst maar eens goed uitslapen van deze nachtbrakerij. Dus. Morgen weer een biertje doen? Moet kunnen toch. Dat dan weer wel.  

Bier drinken mag maar de wereld completer ervaren kan écht niet, ontmoedig en criminaliseer die rotzooi

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

41. Cocktail of wet hormones

“Let’s go out tonight!” Err… Sure. Why not. Turning down an invitation from two hot chicks? Nah, can’t do. So I threw my crushed beer cans away and raced to the bathroom. Quick, take a shower before this socially accepted madness commences. Do your fellow man a favor and be fresh. Be fresh of body and mind for as long as it lasts. Slightly civilized behavior is enough; human odors will come eventually. I put on a well-worn T-shirt and sprayed some deodorant. Then I used some mouth was to flush that beer smell out. Good. This mannered citizen is good to go – bring on a dose of wacky mischiefs. The only thing missing was some female beauty. I waited for the ladies with a monk’s patience. Waiting and waiting forever and ever. Patience pays off, though. They were all set and ready in a mere hour. Fine, let’s go mad then. Let’s get into the place to be, into the go-go zone where it all happens: downtown Nelson (New Zealand).

I went to the lion’s den with no expectations – just surprise me. The vibe of the streets was proper. Groups of drunk Kiwis were swaggering back and forth. Drinking is a popular hobby in Down Under. A bit too popular, perhaps. Sometimes they’re hard to understand when sober, let alone after some drinks.  There was nothing to do but to smile and wave. Dear heavens. That’s going to be something once we’re inside a noisy pub. Those two will be jumped on, I thought. Especially when the beefed-up rugby players unleash their distinctive slang. We’ve got to be cautious with such an exotic breed. Oh, too late. They – I slavishly followed – joined the queue for a bar. Eight out of ten had a beard in this queue. Alright, close the lines. I knew what time it was. This is obviously going to be a steamy sausage fest. Oh – my – God. Jesus… Please be with me in this insane slaughterhouse!

The prayers were to no avail. Within minutes, a male crammed himself between us. His eyes were fixated on my compatriot. The girl got bombarded by shelling of smooth talk. She exchanged a brief glance with me, which said it all. Hah, good luck. She’s already overwhelmed, and the evening is still long. I threw myself into the line of fire as a life-safer. ‘Have you ever been to Europe?’ ‘Oh, there and there I’ve been too, cool huh?’ ‘What do you think of so-and-so and this-and-that?’ Frowned eyebrows, brief responses and averted posture. His disapproval is understandable. Suddenly I felt guilty. Be honest: no one is eager for random bullshit or jealous cock-blockers. Don’t ask for the sake of asking, and especially don’t be an annoying interrupter. Leave them, they’ll be fine. Like everyone else, they have to deal with it. They have to deal with the dormant desperation that makes the eyes dull and the antics more desperate. Deal with the endless void of not-fucking and not-loving. Deal with (someone else’s) shame, with the agony of a prolonged dry spell. No one wants these things to happen. Not to themselves or anyone else. You want to pat that person on the back as soon as the realization kicks in. Wrap your arm around them. Encourage them and treat them to an ice-cold pint.

The crowd was absolutely pissed by midnight. The first dude dropped out already, but that wasn’t the end of it. Far from it. By now, it was a matter of rolling the dice. Five others are trying their luck as well – simply do your best. This sea of hormones will nurture all. Not. Sigh. I knew my place, I knew enough. A bald dwarf with a tattered outfit is way down the pecking order. The only thing left to do was to acknowledge my defeat and retreat silently. So I withdrew with my tail between my legs. From my Safe Space, I watched the action of the battlefield. I witnessed all the foaming mouths, hungry glances and (un)successful calls to (eventually) mate. Like David Attenborough, I narrated the trampling, stalking, growling and tug-of-war of wildly mounting stallions. Priceless entertainment for a buck. Saving yourself a ticket to the zoo provides some more drinks. Well done. You don’t have to go to the zoo to watch the planet of the apes. You can do the same in any random bar, it’s really not that different.

The music stopped and bright lights flicked on. It’s over alright. I finished my chat with a random drunkard. This time, the girls followed my lead. Going out together, coming home together. The three of us walked back in peace. They went through all the odd behaviors, blunt remarks and funny stupidities of the night. I listened and laughed. It’s so recognizable. And just look at them. So free, spontaneous and carefree. Although… the latter is questionable. Herds of men returned home in utter disappointment. No doubt Those men will crash onto their beds with contained lust and a painful boner. Geez. Such madness. Does turning each other on deserve the beauty prize or a Nobel prize? Quite unlikely. You know, we’re just big monkeys on a spinning rock. It goes on and on and on. Right through the black something, that big nothing. Just until the music and the party stops. Dance. Sing and make it happen, with or without a dream partner. Act normal, go crazy. Do it. Just do it. Who risks nothing gains nothing.

Speaking primates with prime needs and a well-developed appearance, welcome to sanctuary ‘the Earth’

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

41. Cocktail van natte hormonen

‘’Laten we uitgaan vanavond!’’ Eh… Oké. Waarom ook niet. Een uitnodiging van twee leuke mokkels afslaan, nee, dat kan écht niet. Dus ik gooide mijn kapot geknepen blikken bier weg en ging naar de badkamer. Snel even douchen voordat de maatschappelijk geaccepteerde gekte losbarst. Doe je medemens een lol en wees fris. Fris van lijf en geest zolang het duurt. Enigszins beschaafd gedrag is voldoende, de menselijke walmen komen vanzelf wel. Ik spoot wat deo op en trok mijn minst versleten T-shirt aan. Daarna spoelde ik met mondwater de bierlucht uit mijn bek. Zo. Deze nette burger heeft er zin in, kom maar op met een portie mafkezengedoe. Het enige wat ontbrak was vrouwelijk schoon. Met engelengeduld wachtte ik op de dames. Het duurde en het duurde. Geduld loont, godzijdank. Een uur later waren ze er helemaal klaar voor. Laten we losgaan dan. Laten we stappen in dé plek waar hét gebeurt: hartje Nelson (Nieuw-Zeeland)

Zonder verwachtingen liep ik naar het hol van de leeuw – verras me maar. Op straat zat de sfeer er goed in. Groepjes bezopen Kiwi’s liepen zwalkend heen en weer. Drinken is een populaire hobby in Down Under. Misschien iets té populair. Nuchter zijn ze soms al moeilijk te verstaan, dus laat staan na een paar drankjes. Er zat niets anders op dan vriendelijk te lachen en te knikken. Mijn hemel. Dit belooft wat in een volgepropte tent. Die twee worden straks besprongen, dacht ik nog. Zeker als de opgepompte rugbyspelers hun typische tongval erop loslaten. Met zulke exotische types blijft het oppassen geblazen. Oh. Te laat. Zij – ik volgde slaafs – sloten aan in de rij voor een bar. Een rij waarin acht op de tien een baard(je) had. Nou, sluit de rijen maar. Ik wist hoe laat het was. Dit wordt overduidelijk een héél broeierig worstenfeestje. Oh – mijn – God. Jezus… Sta me alstublieft bij in dit doldwaze slachthuis!

Het schietgebedje mocht niet baten. Binnen een paar minuten wurmde een mannetje zich tussen ons. Zijn ogen waren strak op mijn landgenote gericht. Die meid werd bedolven onder een stortvloed aan vlotte praatjes. Zij wisselde een korte maar veelzeggende blik met mij uit. Ha, veel succes. Ze is nu al overdondert, en de avond duurt nog lang. Als redder in nood wierp ik mezelf in de vuurlinie. ‘Ben je wel eens in Europa geweest?’ ‘Oh, daar en daar ben ik ook geweest, tof he?’. ‘Wat vind je van zus en zo en dit en dat?’ Gefronste wenkbrauwen, kortaf reageren en een afwendende lichaamshouding. Zijn afkeur is begrijpelijk. Opeens voelde ik me schuldig. Wees eerlijk: niemand zit op slap geouwehoer of jaloerse cockblockers te wachten. Vraag niet om te vragen en wees vooral geen irritante bemoeial. Laat ze, ze redden zich wel. Net zoals iedereen moeten ze ermee dealen. Ze moeten dealen met de sluimerende wanhoop die de ogen dooft maakt en de fratsen wanhopiger. Dealen met de eindeloze leegte van niet-neuken en niet-liefhebben. Dealen met (andermans) schaamte of de slepende lijdensweg van langdurige droogte. Je gunt het niemand. Zodra je het opmerkt wil je diegene een schouderklopje geven. Je arm om ze slaan. Ze moed inspreken en trakteren op een biertje.

Rond middernacht was de menigte straallazarus. De eerste kerel was allang afgehaakt, maar daarmee was de kous niet af. Verre van zelfs. Inmiddels was het een kwestie van lootjes trekken. Er staan vijf anderen voor u in de lijn – wacht netjes op uw beurt. Deze zee van hormonen zorgt voor iedereen. Niet dus. Zucht. Ik ken mijn plaats en haakte af. Een kale dwerg met aftandse sloeberkleding staat laag in de pikorde. Het enige wat erop zat was mijn meerdere erkennen en stilletjes de aftocht blazen. Met de staart tussen de benen trok ik me terug. Vanuit mijn Safe Space bekeek ik de actie van het slagveld. Ik was getuige van alle schuimbekken, hongerige blikken en (on)succesvolle uitnodigingen om te paren. A la David Attenborough omschreef ik het getrappel, gestalk, gegrom en getouwtrek van wild steigerende hengsten. Kosteloos vermaak voor een knaak. Jezelf een kaartje besparen voor de dierentuin scheelt een slok op de (prijzige) borrel. Lekker bezig. Voor aapies kijken hoef je écht niet naar de Apenheul. In een willekeurige kroeg kan het ook, het is allemaal een pot nat.

De muziek stopte en de felle tl-lampen gingen aan. Zo. Het zat er weer op. Ik knoopte mijn stompzinnige gesprek met een dronkenlap af. Ditmaal volgden de meiden mijn voorbeeld. Samen uit, samen thuis. Met zijn drieën liepen we vredig terug. Ze namen alle boerse gedragingen, lompe opmerkingen en grappige stommiteiten van de avond door. Lachend hoorde ik het aan. Herkenbaar hoor. En kijk nou toch. Zo vrij, spontaan en onbezorgd. Hoewel… dat laatste valt te betwijfelen. Roedels mannen keerden zwaar teleurgesteld huiswaarts. Geen twijfel over mogelijk. Die kerels zullen op bed ploffen met opgekropte geilheid en een stijve die bijna zeer doet. Jeetje. Wat een gekmakerij. Verdient elkaar opgeilen de schoonheidsprijs of een nobelprijs? Zeer onwaarschijnlijk. Weet je, onderaan de streep zijn we slechts grote apen op een rondtollende rots. Het draait alsmaar door en door. Dwars door het zwarte iets, dat grote niets. Net zolang totdat de muziek stopt en het feestje voorbij is. Dans. Zing en maak er wat van, met of zonder droompartner. Doe eens normaal, doe eens gek. Gewoon doen joh. Wie niet waagt, wie niet wint.

Pratende primaten met eerste behoeftes en een hoogontwikkelde schijn, welkom in het reservaat ‘de Aarde’

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <