40. Stranger in my own land

I cycled along the Rotte at a snail’s pace. As long as it lasted, I took the most of it. The lost son was home once again. Bloody great to be back. Back at those familiar cycling lanes, windmills, pancake-flat landscapes and skyline of Rotterdam. I enjoyed the picturesque inner cities, delicacies, cultural trips, architecture and history. Hail the down-to-earth coziness and smartshops rule okay. In many ways, the Netherlands is an excellent base. This is my nest to fly out from. It’s my island in the ocean, my dock to drop anchor at. It doesn’t matter how many trips there will be, how long they last, or where they lead. All the memories of big and small events come along. As does the place where you’re born and raised. That makes the script of the daily grind all the more comforting. Especially when everything seems the same once you return. Yet appearances are deceiving. Even known territory offers no guarantees in the end. Change is the only constant, as it turned out once again. What I saw before looks different now. Something felt different. Something essential, something I couldn’t put my finger on.

I smacked my bike against a lamppost and went for a stroll. Some people-watching and stretching the legs. Just because. Hearing those noisy market salesman. Watching the drunkards of the Oude Haven. Looking at photographing tourists in front of the Markthal and possessed consumers in the Koopgoot. I strolled through the hustle and bustle of the Witte de With, Meent and Lijnbaan attentively. Most people seemed to have it all figured out in life. Everything on track and in order. Plenty of savings, a well-thought-out career and a home packed with sleek furniture. Loved by – if lucky enough – close friends, a loving partner and offspring. Tanned by frequent holidays, gadgets in their pockets, stylish outfits and up-to-date with the latest trends or social media feeds. They might even earn a living by something truthful to themselves. Yes, I wish them the clarity of a mapped-out life path. I wish them the givens of the white picket fence existence. Many thrive on the foundation of comfort, stability and so-called certainties. But that autopilot paralyzes my wings. The sea of routine and predictability is too calm for me. Deep down, I knew it. What I could do with it remained a mystery though. So I kept walking in circles, hoping for a brilliant idea or something similar.

I roamed the streets in a daze. A runaway train of thoughts swallowed me whole. A bakery’s hot air popped the bubble. After some sniffing, I sat down on a bench to satisfy my appetite. The Grand Show passed by as I gulped down those fresh Eierkoeken. It was a flawless performance with a lot of buzz and fuzz. Everyone was busy. Busy with jam-packed agendas and the issues of the day. Busy with ‘having to perform’ or climbing an invisible ladder. Always rushing from one (self-imposed) obligation to the next. I sat and watched. Okay. This – is – IT. This is the seemingly rushed normality of today, the fleeting zeitgeist of this place and time. I studied the extraordinary scene in awe. Observe those scenes, always and everywhere. All the traveling left their marks. I realized that culture can normalize ANY kind of (ir)rational behavior or belief. Or, more importantly, that life – despite all its difficulties and contradictions – is quite simple in its essence. But why keep it simple if it can be difficult. Open the cultural bombing hatch for indiscriminate bombings. Stir up those ever-smoldering hotbeds. Motives are overrated. Just do it; perpetrators are humans as well. 

 I briefly slipped under the press of modernity as I digested those Eierkoeken. A latent aversion surfaced. I despised a world which – in my viewpoint – is becoming more commercial, demanding, unfair, impersonal, superficial and harsher. A world in which patience is becoming scarcer, attention spans shorter, tolerance less, egos bigger, the tone louder, the short term more decisive, the (collective) memory more selective, the course more unclear. A world which rewards elbowing, greed, lies, facades or loudmouths more than introspection, vulnerability, compassion or honesty. A world with excessive consumption, materialism, hoarding, control, division, individualism, fears, inequalities and pigeonholing. A world full of preventable misery, meaningless distractions, chronic dissatisfaction and (un)intentional ignorance. A world bogged down by rigid systems, astronomical debts, conflicting interests, unbalanced powers and limiting worldviews. A world exploding with corruption, manipulation, norms and traditions that I simply don’t understand. An upside-down world that feels increasingly weird to me, a crazy world from which there’s no escape. That, too, was a clear lesson of the wanderlust. It’s what it is. What I aspire is neither for sale nor to be found in education, professions, ideologies, institutions, courses, relationships, bank accounts, possessions, skills, groups, doctrines or status symbols. Something authentic, autonomous, pure, passionate, unconventional, raw, deep, worthy or call-it-whatever attracts me. That undefined layer does much more to me than anyone or anything.

Rain poured down. I put on my hoody and walked off. An inconvenient truth grabbed me by the throat. I tried to live “normally” against my better judgment. An imaginary sense of urgency prevailed Instead of full conviction. Secretly I longed for diverse experiences, for the unknown’s surprises instead of what was expected or ‘sensible’. What I wanted was more spirit and spunk, more open-mindedness and unpredictability. I wanted more flexibility and simplicity, more customization and abnormal antics. The overgrown path is just irresistible. It’s a remote path of alienation and misunderstanding. A path in which the rules, tactics, labels, prizes, tricks and peer pressures of the popular game are useless. Monopoly money, score sheets and made-up laws go back in the box. Put a lid on it and shove that bore-out aside. Far out! Bloody great that the genie is out of the bottle. Drawing beyond the set lines is fantastic. I’m all gone from faltering tapes or conveyor belts. Not truly belonging anywhere is fantastic. But oh well. Now what? Where does this strange way of thinking and warzone-resume lead to? Well… I called my mate and went to him. Blowing off some steam and laugh about the madness. Trying to share the mess in my head and shed some tears. Genuine tears of confusion, frustration and relief. Then back to bed. Sleep tight and sweet dreams about the “real” life.

They say there’s a sock for every old slipper, but a genie that’s out of the bottle doesn’t really fit anywhere.  

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

40. Vreemdeling op eigen bodem

Tergend traag fietste ik langs de Rotte. Zolang het duurde nam ik het ervan. De verloren zoon was weer thuis. Wat fijn om terug te zijn. Terug met vertrouwde fietspaden, windmolens, polderlandschappen en de Rotterdamse skyline. Ik genoot van de knusse binnensteden, lekkernijen, culturele uitstapjes, architectuur en historie. Smartshops moeten kunnen en lang leve de nuchtere gezelligheid. In veel aspecten is Nederland een prima uitvalbasis. Dit is mijn nest om vanuit te vliegen. Mijn rots in de branding, mijn thuishaven om aan te meren. Het maakt niet uit hoeveel rondzwervingen er zijn, of hoelang ze duren, of waar ze naar leiden. Alle herinneringen van grote en kleine gebeurtenissen gaan mee. De plek waar je bent geboren en getogen ook. Dat maakt het script van de dagelijkse sleur des te geruststellender. Zeker als bij terugkeer niets verandert lijkt. Schijn bedriegt. Onderaan de streep biedt ook bekend terrein geen garanties. Verandering is de enige constante, bleek maar weer. Waar ik voorheen naar keek zag er anders uit. Iets voelde wezenlijk anders. Iets waar ik de vinger niet op kon leggen.

Ik knalde mijn fiets tegen een lantaarnpaal en ging een blokkie doen. De benen strekken en mensen kijken omdat het kan. Luidruchtige verkopers van de markt aanhoren. Naar de dronkenlappen in de Oude haven. Kijken naar fotograferende toeristen voor de Markthal en bezeten consumenten in de Koopgoot. Aandachtig liep ik door de drukte van de Witte de With, Meent en Lijnbaan. Ogenschijnlijk hadden de meesten het helemaal voor elkaar. Alles op de rit in een overzichtelijk leven. Schaapjes op het droge, een uitgedachte carrière en een koopwoning vol strakke meubels. Geliefd door – als het meezit – hechte vrienden, een liefdevolle partner én nageslacht. Gebruind door vaste vakantieprikken, gadgets op zak, hip gekleed en helemaal bij met de nieuwste trends of social media feeds. Wie weet verdienen ze zelfs de kost met iets waar hun hart ligt. Ja, ik gun ze de duidelijkheid van een uitgestippeld levenspad. Ik gun ze de vastigheden van het huisje-boompje-beestje bestaan. Velen functioneren optimaal op het fundament van comfort, stabiliteit en zogenaamde zekerheden. Maar die automatische piloot laat mijn vleugels verlammen. De zee van routine en voorspelbaarheden is mij te kalm. Diep van binnen wist ik het. Wat ik ermee kon bleef een groot vraagteken. Dus ik liep alsmaar rondjes, hopend op een briljante ingeving of zoiets.

In een roes struinde ik door de straten. Een op hol geslagen gedachtenmolen slokte me helemaal op. De gebakken lucht van een bakker liet die bel barsten. Na wat gesnuffel ging ik op een bankje zitten om mijn trek te stillen. Terwijl ik verse eierkoeken naar binnen propte keek ik naar De Grote Show. Het was een vlekkeloos optreden met een hoop geroeptoeter. Iedereen was druk. Druk met volgepompte agenda’s en de waan van de dag. Druk met ‘moeten presteren’ of het beklimmen van een onzichtbare ladder. Alsmaar hollend van de ene naar de andere (zelf)opgelegde verplichting. Ik zat erbij en keek ernaar. Dus. Dit – is – hét. Dit is blijkbaar de gehaaste normaliteit van vandaag, de vluchtige tijdsgeest van deze plaats en tijd. Verwonderd bestudeerde ik het bijzondere tafereel. Bestudeer ze, altijd en overal. Al het gereis liet zijn sporen na. Ik zag in dat cultuur werkelijk élk soort (ir)rationeel gedrag of overtuiging kan normaliseren. Of belangrijker nog: dat het leven – ondanks al zijn moeilijkheden en tegenstrijdigheden – best simpel is in zijn essentie. Maar waarom zou je als het ook moeilijk kan. Open het culturele bommenluik voor willekeurige bombardementen. Wakker de alsmaar smeulende brandhaarden aan. Motieven zijn overschat. Doe het gewoon, ook daders mogen er zijn.

Tijdens het uitbuiken gleed ik even onder de moderne drukpers vandaan. Een sluimerende aversie borrelde op. Ik verafschuwde een wereld die – in mijn beleving – alsmaar onpersoonlijker, oppervlakkiger, harder, commerciëler, veeleisender en oneerlijker wordt. Een wereld waarin geduld schaarser wordt, de aandachtspanne korter, de tolerantie minder, de ego’s groter, de toon luider, de korte termijn bepalender, het (collectieve) geheugen selectiever, de koers onduidelijker. Een wereld waarin ellebogenwerk, hebberigheid, leugens, schijn of grote bekken meer lonen dan introspectie, kwetsbaarheid, compassie of eerlijkheid. Een wereld met doorgeslagen consumptie, materialisme, verzamelwoede, controlezucht, verdeeldheid, individualisme, angsten, ongelijkheden en hokjes-denken. Een wereld vol voorkombare ellende, zinloze afleidingen, chronische ontevredenheid en (on)bewuste onwetendheid. Een wereld die vastloopt door starre systemen, astronomische schulden, conflicterende belangen, scheve machtsverhoudingen en beperkende wereldbeelden. Een wereld vol corruptie, manipulatie, normen en tradities die ik simpelweg niet begrijp. Een omgekeerde wereld die mij steeds vreemder aanvoelt, een gekke wereld waar geen ontsnappen aan is. Ook dat was de kraakheldere les van het gezwerf. Het is wat het is. Wat ik nastreef is niet te koop noch te vinden in opleidingen, beroepen, ideologieën, instituten, cursussen, relaties, bankrekeningen, bezittingen, vaardigheden, groepen, doctrines of statussymbolen. Iets authentieks, autonooms, puurs, passioneels, onconventioneels, rauws, dieps, waardigs, wat-dan-ook trekt mij aan. Die ondefinieerbare laag doet veel meer met mij dan wie of wat dan ook.

Het begon te regenen. Ik deed mijn capuchon op en liep weg. Een ongemakkelijke waarheid greep me bij de keel. Tegen beter weten in probeerde ik ‘normaal’ te leven. In plaats van de volle overtuiging overheerste een denkbeeldige noodzaak. Stiekem verlangde ik naar diverse ervaringen, naar de verrassingen van het onbekende in plaats van wat ‘hoort’ of ‘verstandig’ is. Wat ik wou was meer pit en venijn, meer onbevangenheid en onvoorspelbaarheid. Ik wou meer flexibiliteit en simpliciteit, meer maatwerk en abnormale fratsen. Echt, het overwoekerde pad is onweerstaanbaar. Het is een afgelegen pad van vervreemding en onbegrip. Een pad waar de regels, tactieken, labels, prijzen, trukendoos en groepsdruk van het populaire spel weinig zin hebben. Monopoly geld, scoreboorden en alle gemaakte wetten gaan terug in de doos. Zo. Deksel erop en weg met die bore-out. Heel fijn dat de geest uit de fles is. Prachtig om buiten de lijntjes te kleuren. Helemaal weg van haperende bandjes of lopende banden. Nergens écht bij horen is best lekker. Vrijheid blijheid. Maargoed. En nu? Hoe moet het nu verder met deze afwijkende gedachtegang en dito gatenkaas-CV? Tja. Ik gaf mijn gabber een belletje en reed naar hem toe. Even stoom uitblazen en de gekte weglachen. Die enorme brei in mijn hoofd proberen te delen en een potje janken. Oprechte tranen van verwarring, frustratie en opluchting loslaten. Daarna terug naar bed. Slaap lekker en droom zacht over het ‘echte’ leven.

Ze zeggen dat op elk potje een deksel past, maar een geest die uit de fles is wil niet meer terug.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

39. All alone in the world

Step by step, I walked through the dark forest. I searched diligently for skittish and mysterious night owls. They are good at playing hide and seek, but it doesn’t matter. I’ll find them anyhow. I carefully scanned the forest with my red headlamp. Eventually, I got my money’s worth since patience is a virtue. A Kiwi looked straight into the headlights. Being discovered didn’t bother him at all. He slowly walked toward me while grazing. Closer and closer, until he nearly bumped into me. He backed off once I stomped on the ground. I watched him go with a loss of speech. Don’t panic, no need to run off. With many others, he was blind and deaf to Earth’s most destructive creature. Dumb fools. You would think that all alarms would ring. Nah. No wonder so many strange birds are (becoming) extinct, I thought. That’s what they get for being weak and naive. Survival clearly is an art. So… how much fun one can have about endangered species. All good, no worries. Weird birds flock together: like attracts like.

Sunrise. I let out a sigh of relief as light overcame the darkness. Just a little longer, and this long bush-hike through a wintery no-man’s-land will be over. I roamed around on my own for most of it. Other people were miles away, either in boats or planes. There was no one to hang out with, no one to talk to. I was out there all alone. It took me a week to get fed up with it. I no longer took comfort from the discomfort as I ventured into the Lion’s den. Harsh weather, deep mud, swarms of sand flies, freezing cold winds and river crossings made up the short days. Hot showers, phone coverage, booze, electricity and other commodities were absent. Far out! This is it! I felt connected to the elements, myself and the moment. The lack of all kinds of luxuries didn’t bother me. But human contact – no matter how fleeting or superficial – that’s what I missed. Then I finally got what I craved for. The power lines, streets and homes of Oban appeared. Then I faced a fellow human being, the first one in eight days. I smelled like absolute dogshit, but that was (at least for me) no fun spoiler. The urge to talk was simply too strong. Get rid of the hide and drop the mace. Don’t snarl, spit or growl. Behave and strike up a conversation. Uh… Even some small-talk was easier said than done after days of mumbling and muttering.

“Hey mate.”

“Hey man.”

*Brief silence. I looked at him with watery eyes.

“I’m SO happy to finally see someone. I felt alone in the world during my hike around the island (Stewart Island). I didn’t see anyone for over a week.”

“No wonder at this time of year. Beautiful ay? Welcome back to civilization.”


”Thanks. I’m looking forward to some fish and chips!”

“Enjoy. You’ve earned it.”

*I waved goodbye to the welcoming party and walked on.

The warm welcome felt great. As did a warm shower, fresh fruit and the chats with loved ones. Apart from that, I didn’t miss the so-called civilization at all. This remote corner of New Zealand did the trick. Tranquility, bush huts, mighty landscapes and accessible nature. Vista’s without signs of the human takeover or destruction. Roaming around and keeping everything as simple as possible. Back to basic, back to the core. That’s all I needed, I thought. But the solitude exposed the true depths of my needs. Human contact is a basic need. To what extent differs from person to person, but we all need it. This is human. This is who we are. No more and no less. Apparently, I quite like people. Mostly in bursts, though, but still. The need is more profound than I used to see or dare to admit. There were many moments of being fed up with all the flaws, corruption and trivialities of humanity. I fantasized about isolation and breaking free from the system. These visions vanished as I consumed the fatty food-drop. Wandering around is fantastic. Not just through natural bush, but also through the human wilderness. Just combine the best of both worlds. Simple. It’s a realistic and fulfilling win-win. It’s a deal; I’m in.

I walked to the runway for the return flight. There I turned out to be the only passenger. Wow, this can’t be happening. I sat next to the pilot like an over-enthusiastic kid. The end of the world passed by at record speeds. It suddenly felt so close, yet so distant. I looked outside and shed a tear as I sat in the cockpit. What a place, what a time, what a journey. A journey that goes on and on, a journey that’s simply meant to be. Then I entered the built-up no-man’s-land of Invercargill. Dark streets, dreary buildings, sad looks, shit weather, an eerie silence. Let’s get the hell out of this revolting end-of-the-line kind of place. I walked to the random neighborhood where I had parked my station wagon. I crashed down onto the mattress in my makeshift camper. Oh man. Having a territory that stretches far beyond the horizon is bloody great. Sleeping everywhere and nowhere feels fantastic. With or without someone else, that is. Yeah, this vagabond is far from done yet…

Being alone in the world feels pure, connecting with yourself AND others even more so.

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

39. Moederziels alleen op de wereld

Stapsgewijs liep ik door het donkere bos. Zorgvuldig zocht ik naar schuwe en geheimzinnige nachtbrakers. Ze geven zich niet snel prijs, maar dat is geen probleem. Ik moest en zou ze vinden. Geduldig kamde ik het bos uit met mijn rode hoofdlamp. Uiteindelijk kreeg ik loon naar werken omdat geduld een schone zaak is. Een Kiwi keek recht de koplamp in. Ontdekt worden deerde hem niet. Al grazende liep hij langzaam naar mij toe. Steeds dichterbij, totdat hij bijna tegen me aanliep. Pas toen ik op de grond stampte week hij uit. Met een bek vol tanden stond ik erbij en keek ik ernaar. Geen paniek, ren vooral niet weg. Met vele anderen was hij blind en doof voor het meest verwoestende wezen van Aarde. Domme dwazen. Je zou zeggen dat alle alarmbellen af gaan, maar nee hoor. Geen wonder dat zoveel rare vogels uitsterven, dacht ik nog. Dat krijg je ervan als je zwak en naïef bent. Overleven is overduidelijk een kunst. Dus… hoeveel lol iemand wel niet kan hebben om een bedreigde diersoort. Verder ging alles goed hoor. Rare vogels trekken met elkaar op, soort zoekt immers soort.

Zonsopkomst. Ik haalde opgelucht adem zodra het licht de duisternis verdrong. Nog even en deze lange wandeltocht door dit winterse niemandsland is voorbij. Voor het grootste deel liep ik moederziels alleen rond. Andere mensen waren mijlenver weg, in een boot of vliegtuig. Er was niemand om mee op te trekken, niemand om tegen te praten. Ik was op mezelf aangewezen. Na een week vond ik het welletjes. In het hol van de leeuw haalde ik geen comfort meer uit het oncomfortabele. De korte dagen bestonden uit guur weer, diepe modderpoelen, zwermen zandvliegen, ijzig koude wind en rivieren om doorheen te worstelen. Elektriciteit, telefoonontvangst, douches, drank of andere gemakken ontbraken. Te gek! Dit is het helemaal. Ik voelde me verbonden met de elementen, mezelf en het moment. Het gebrek aan allerlei luxe deerde me niet. Maar menselijk contact – hoe vluchtig of oppervlakkig ook – dát miste ik. Eindelijk kreeg ik waar ik vurig naar verlangde. De stroomleidingen, straten en woningen van Oban verschenen. Vlak daarna stond ik oog in oog met een medemens: de eerste in acht dagen tijd. Ik stonk een uur in de wind, maar dat mocht (voor mij althans) de pret niet drukken. De drang om te praten was simpelweg te sterk. Berenvel uit en laat de knots vallen. Niet snuiven, spugen of grommen. Gedraag je en knoop een praatje aan. Eh… Na dagenlang binnensmonds gemompel was dat makkelijker gezegd dan gedaan.

‘’Hey mate’’

‘’Hey man’’

*Korte stilte. Met vochtige ogen keek ik hem aan.

‘’Ik ben zó blij om eindelijk iemand te zien. Tijdens het rondje om het eiland (Stewart Island) voelde ik me alleen op de wereld. Ik kwam niemand tegen.’’

‘’Dat zal vast in deze tijd van het jaar. Prachtig toch? Nou, welkom terug in de beschaving’’


‘’Bedankt. Fish and chips, daar heb ik nou écht trek in!’’

‘’Geniet ervan. Je hebt hem verdiend’’

* Ik zwaaide het ontvangstcomité uit en liep door met een rammelende scheurbuik.

Het warme onthaal deed me goed, het verse fruit en het contact met het thuisfront ook. Verder miste ik de zogenaamde beschaving als kiespijn. Het aanbod van deze Nieuw-Zeelandse uithoek voldeed. Rust, wandelhutten, machtige landschappen en vrij toegankelijke natuur. Uitzichten zonder tekenen van de menselijke overname of verwoesting. Lekker rondlopen en alles zo simpel mogelijk houden. Terug naar de kern dus. Meer dacht ik niet nodig te hebben. Maar de afzondering legde de dieptes van mijn behoeftes bloot. Menselijk contact is een basisbehoefte. In welke mate verschilt per persoon, maar we hebben het allemaal nodig. Dit is menselijk. Dit is wie we zijn. Niets meer en niets minder. Blijkbaar hield ik best van mensen. Weliswaar in fases, maar toch. De behoefte gaat veel verder dan ik voorheen durfde in te zien of toe te geven. Voorheen waren zat momenten dat ik de gebreken, corruptie en trivialiteit van de mensheid zat was. Ik fantaseerde over afzondering en losworsteling van het systeem. Tijdens het wegschrokken van die vette hap kwam ik daar op terug. Rondzwerven is fantastisch. Niet alleen door natuurlijke wouden, maar zeker ook door menselijke wildernissen. Combineer gewoon het beste van beide werelden. Simpel. Het is een realistische win-win die veel voldoening geeft. Ja, ik ben om. Het is een deal.

Ik liep naar de landingsbaan voor de terugreis. Daar bleek ik de enige passagier te zijn. Nou, toen brak echt mijn klomp. Als een overenthousiast kind nam ik plaats naast de piloot. In recordtempo vloog het einde van de wereld voorbij. Het voelde opeens zo dichtbij, en toch zo ver weg. Vanuit de cockpit keek ik naar buiten en liet een traan los. Wat een plek, wat een tijd, wat een reis. Een reis die alsmaar doorgaat, een reis die zo moet zijn. Eenmaal in Invercargill betrad ik een bebouwd niemandsland. Donkere straten, grauwe gebouwen, trieste blikken, hondenweer, een doodse stilte. Snel wegwezen uit deze afstotelijke eind-van-de-rit plaats. Ik liep naar de willekeurige woonwijk waar ik mijn stationwagen had geparkeerd. In mijn geïmproviseerde kampeerwagen plofte ik op het matras. Zo. Mijn territorium reikt tot ver over de horizon. Lekker overal en nergens slapen, met of zonder anderen. Heerlijk. Deze zwerver is er nog lang niet klaar mee…

Je alleen op de wereld wanen voelt puur aan, de verbinding met jezelf én anderen nog veel meer.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <

38. Guilty of thought-crimes

I met them again during my daily stroll. Carefully I went closer to the kangaroos and lay down. They briefly looked at me and then ignored me. This was the deal at our spot. I silently enjoyed the companionship, laughing kookaburras and sunshine. At first sight, harmony seemed to prevail in this meditation center. Appearances can be deceiving, though. The Australian Animal Kingdom served as my lightning rod. My monkey mind was jumping around as before. The focus and discipline of the first meditation course were no more. Even the best intentions couldn’t get me ‘into it’ anymore. I observed the given without judgment. So be it. Forcing is useless. This isn’t about performing or ‘having to.’ Still. Nothing ventured, nothing gained. The lost son returned for a rematch. Same same, but different. I wasn’t a silent participant for now. No, this helpful volunteer would speak out. He would cook and clean. He would follow a schedule and meet his obligations. Of course, there was lots of meditation between the daily chores. It’s a seemingly lovely combination in a relaxing place. How utopian. Perfect almost. Ah, perfection. It turned out to be an illusion once again. 

I stepped into the kitchen with slight sunburn. Thank God for the easy recipes and instructions. Or I would’ve entirely ruined the meals. Not the end of the world, though. We wouldn’t receive complaints anyway, even if everyone were hitting the shits. Our customers simply accept reality as it is. Or try doing so – just like us. Voluntarily participation comes with obligations. It’s the same everywhere. There are rules to obey. Heaps of them. Rules which Lyndon and I had a hard time with. He called himself ‘the least uncivilized man of this criminal land’. Enough said. Nothing was alien to him: rudeness, satire, black humor. It’s an exciting mix in a place where religious, political, social and ‘difficult’ subjects were a no-go. Simply because they would ‘disturb the harmony’. Well, let’s be cryptic then. Subtle jokes, sharpen remarks, striking facial expressions, creative expressions. No Orwellian toolbox will stop us. Many roads lead to Rome, and the thought-police wants to block them all. Fortunately, wanting something isn’t the same as getting shit done. 

It was the last day of the course. Our time was up. After the final formalities, I threw my stuff in Lyndon’s car. We drove off at a snail’s pace. Going mental without anybody hearing it was possible by now. But we respected the rules while still being on the compound. Then we drove through the gate. Okey dokey. Just spit it out.   

“Mate… Let’s get pissed, shoot some roos and shag some sheilas ay!”

We burst out in laughter. The giggles kept us going, over and over again. Help, I can’t breathe. I nearly suffocated as tears ran down my cheeks. We let out a sigh of relief once our tears dried up. What’s fresh tastes best. The free word triumphed over the oppression. We celebrated this sweet victory in a state of euphoria. The pedal hit the metal. Everything roared and burned. We went with the wind as the tires squealed. Despite all the revs and noise, we didn’t get anywhere. All that remained was a massive cloud of dust. One that comes and goes – just like us. Many before us did the same, and many after us will do so. We’re merely traveling lumps of stardust that make the best of it. There are plenty of topics in that. Our open conversation went in all directions. Wonderful. That’s how life feels lively. This is how it should be. This feels like coming home.

The best man dropped me off at a train station. Big delays. No problem. There are enough thoughts to ponder on. Many don’t know what to do with (prolonged) silence. Other people’s reactions spoke volumes as soon as I shared my meditative experiences. Disbelief. Horror. Wonder. Curiosity. ‘Being with yourself’ at this duration and intensity isn’t self-evident. It’s unusual and abnormal. This is especially apparent within big cities. Look around and see the quick fix of this discomfort. Earbuds as an emergency exit. Forced conversations with no pauses. Background music to fill a lurking void. E-opium of 200 grams to sink in. Quite sad to see. Silence is so useful. So enriching and clarifying, so purifying and helpful. Running away from it is such a shame. It’s a waste that no landfill can harbor. That’s all evident – especially in such meditation centers.

Yet, not a single word was said about the superlative. The fear of silence is profound. Deep, fist-deep. But the chronic fear of inconvenient truths or ‘wrong’ opinions goes beyond that. The urge to control is everywhere. No place is excluded. Not even the wonderland of acceptance-and-letting-go. Ugh, what a gross aftertaste. You have to eat ripe fruits before they turn sour or bitter. Having thoughts and opinions is a fact. They exist. Even if they aren’t written down or spoken out. Even if they aren’t allowed or don’t fit in the narrative of society. In the end, it doesn’t matter how much resistance or oppression they face. They have the last word sooner or later. What’s brewing or under pressure finds a way out eventually. Watch and see. Ballast disappears. Everything becomes balanced by itself. It’s no rocket science. Keep this in mind. Live and let live. Do your thing. Great. Keep it up.  

Sooner or later, the control freaks will have to face this rude awakening and simply let go. 

> Click here for an overview if you’re eager for more stories <

38. Verboden gedachtes moeten kunnen

Tijdens mijn vaste rondje kwam ik ze weer tegen. Ik sloop dichterbij de kangoeroes en ging languit liggen. Ze keken me even aan en negeerden me verder. Dit was de deal op onze plek. Stilletjes genoot ik van het gezelschap, de lachende kookaburra’s en het zonnetje. Op het eerste gezicht overheerste de harmonie op dit meditatiecentrum. Schijn kan echter bedriegen. Eigenlijk was die Australische beestenboel een bliksemafleider. Mijn apengeest sprong weer alle kanten op. Een jaar na de eerste meditatiecursus waren de focus en discipline verdwenen. Met alle goede wil van de wereld kwam ik er niet meer ‘in’. Zonder dwang of oordeel constateerde ik het gegeven. Het zij zo. Forceren is zinloos. Dit is niet presteren of iets ‘moeten’. Toch. Baat het niet dan schaadt het niet. De verloren zoon keerde terug voor een herkansing. Het was hetzelfde maar anders. Ditmaal was ik geen stille deelnemer. Nee, deze dienstbare vrijwilliger kon lekker praten. Koken en schoonmaken. Een rooster volgen en verplichtingen naleven. Tussen de dagelijkse beslommeringen wordt er natuurlijk gemediteerd. En niet zo’n beetje ook. Het leek op een fijne combinatie op een rustgevende plek. Wat utopisch. Perfect bijna. Oh, perfectie. Het bleek weer eens een illusie te zijn.

Lichtelijk verbrand stapte ik de keuken in. Godzijdank waren er overduidelijke recepten en instructies. Anders zou ik het voer compleet verknallen. Ook geen ramp trouwens. Klachten bleven sowieso uit, zelfs als iedereen de boel zou onderschijten. Onze klanten accepteren de werkelijkheid simpelweg zoals die is. Of doen een poging daartoe. Wij ook. Meedoen is vrijwillig maar niet vrijblijvend. Het is overal hetzelfde. Er zijn regels na te leven. Veel regels. Regels waar ik en Lyndon moeite mee hadden. Hij noemde zichzelf ‘de minst onbeschaafde man van het boevenland’. Lompheid, satire, keiharde humor. Niets was hem vreemd. En dat op een plek waar religieuze, politieke, maatschappelijke en ‘moeilijke’ onderwerpen een no-go waren. Ze zouden immers ‘de harmonie verstoren’. Nou, dan gaan we toch gewoon cryptisch te werk. Subtiele grapjes, droge opmerkingen, veelzeggende gezichtsuitdrukkingen, creatieve taal. Geen Orwelliaanse trukendoos houdt ons tegen. Veel wegen leiden naar Rome, al wil de gedachtenpolitie ze allemaal afzetten. Gelukkig is willen iets anders dan kunnen.

Het was de laatste dag van de cursus. Onze tijd zat erop. Na de laatste formaliteiten gooide ik mijn rotzooi in Lyndon’s auto. Met een slakkengang reden we weg. We konden al losgaan, niemand zou het horen. Toch respecteerden we de regels van het hele terrein. Net zolang tot we door de poort reden. Zo. Barst los.

‘’Mate… Lets get pissed, shoot some roos and shag some sheilas ay!’’

We barstten in lachen uit. Met de slappe lach staken we elkaar aan. Alsmaar weer. De ademnood was hoog. Terwijl tranen over mijn wangen biggelden stikte ik zowat de moord. Nadat de tranen waren opgedroogd haalden we opgelucht adem. Wat onderuit de kan komt smaakt het best. Na deze onderdrukking zegevierde het vrije woord. Vol euforie vierden we deze mierzoete overwinning. Het was gieren en brullen geblazen. De gaskraan werd opengedraaid. Met piepende banden verdwenen we met de noorderzon. Ondanks alle herrie en toeren waren geen steek opgeschoten. Wat restte was een enorme stofwolk. Een die net als ons komt en gaat. Velen voor ons deden hetzelfde, en velen na ons zullen volgen. We zijn slechts rondreizende hoopjes sterrenstof die er het beste van maken. Aan gesprekstof geen gebrek. Het golfde op en neer. Prachtig. Zo voelt het leven levendig aan. Dit is zoals het hoort. Dit voelt aan als thuiskomen.

De beste man zette af op een treinstation. Flinke vertraging. Geen probleem. Genoeg stof tot nadenken. Velen weten geen raad met (langdurige) stilte. Andermans reacties spraken boekdelen zodra ik mijn meditatie-ervaringen deelde. Ongeloof. Afgrijzen. Verwondering. Nieuwsgierigheid. Langdurig en in deze intensiteit ‘met jezelf zijn’ is niet vanzelfsprekend. Het is ongewoon en abnormaal. Met name in grote steden is dat overduidelijk. Kijk om je heen en zie de vlugge kuur van dit ongemak. Oortjes als een nooduitgang. Dwangmatige gesprekken zonder pauzes. Achtergrondmuziek als opvulling voor een op de loer liggende leegte. E-opium van 200 gram om in weg te zinken. Best spijtig om te zien. Stilte is zo nuttig. Zo verrijkend en verhelderend, zo zuiverend en helpend. Daarvan alsmaar wegrennen is eeuwig zonde. Het is een verspilling waar geen vuilnisbult tegenop kan. Vooral in zo’n meditatiecentrum is dat zo klaar als een klontje.

Toch bleef de overtreffende trap onbesproken. De angst voor stilte zit diep. Vuistdiep zelfs. Maar de chronische angst voor ongemakkelijke waarheden of ‘verkeerde’ meningen gaat nog verder. De controledrang is overal. Geen plek die eraan ontkomt. Ook het acceptatie-en-loslaten walhalla niet. Bah, wat een nare nasmaak. Rijpe vruchten dien je te eten voordat ze zuur of bitter worden. Gedachten, visies en meningen hebben is een feit. Ze bestaan. Ook als ze niet zijn uitgeschreven of uitgesproken. Ook als ze niet mogen of passen in het maatschappelijke spel. Het maakt niet uit hoeveel weerstand of onderdrukking ze ondergaan. Vroeg of laat hebben zij het laatste woord. Wat broeit of onder druk staat vind uiteindelijk een uitweg. Bekijk en aanschouw. Ballast verdwijnt. Alles raakt vanzelf uitgebalanceerd. Het is geen hogere wiskunde. Hou dit in je achterhoofd. Leef en laat leven. Doe verder je ding. Lekker bezig, ga zo door.

Vroeg of laat moeten de controlefreaks loslaten, anders komen ze thuis van een koude kermis.

> Klik hier voor het totaaloverzicht als dit verhaal naar meer smaakt <